La 2

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
La 2
Se15.png
Logo de La 2.
Inicio das emisións 15 de novembro de 1966
Operado por TVE
Propiedade de RTVE
Formato da imaxe 576i (SDTV 16:9, 4:3)
Datos de audiencia 3,5% (agosto de 2010, FormulaTV)
País España España
Lingua Castelán
Área de emisión Escala nacional
Sede central Madrid
Nome(s) anterior(es) TVE 2
La Dos
Canal/is irmán(s) La 1
Clan
24h
Teledeporte
La 1 HD
Teledeporte HD
TVE Internacional
Páxina web Páxina web de RTVE
Dispoñibilidade
Terrestre
TDT Andalucía: 57
Aragón: 61
Asturias: 60
Canarias: 60
Cantabria: 58
Castela-A Mancha: 59
Castela e León: 57
Cataluña: 64
Ceuta: 62
Comunidade de Madrid: 58
Comunidade Valenciana: 58
Estremadura: 62
Galicia: 63
Illas Baleares: 65
A Rioxa: 60
Melilla: 61
Navarra: 59
Rexión de Murcia: 60
País Vasco: 63
Satélite
Digital+ Dial 12
Cable
ONO Dial 2
R Dial 112
Euskaltel Dial 2
Telecable Dial 2
IPTV
Imagenio Dial 2
Orange TV Dial 2
Jazztelia TV Dial 2
Televisión por internet
TVE a la carta TVE a la carta

La 2, tamén coñecida como La Dos ou TVE 2, é a segunda cadea de televisión que emitiu en España. Pertence ao grupo Radiotelevisión Española (RTVE). A cadea comezou as súas emisións o 1 de xaneiro de 1965 e a programación regular o 15 de novembro de 1966.

Destaca por ter unha programación máis minoritaria, cultural e de atención ao cidadán que a súa cadea irmá La 1, e que a maioría das cadeas xeneralistas a nivel nacional.

Historia[editar | editar a fonte]

Inicios do UHF[editar | editar a fonte]

Cando a tecnoloxía do UHF comezou a implantarse en España, o Ministro de Información e Turismo Manuel Fraga Iribarne decidiu que Televisión Española puxese en marcha, do mesmo xeito que facían outras cadeas europeas, unha segunda canle de televisión que emitise baixo esa tecnoloxía. O 1 de xaneiro de 1965, baixo a dirección na canle de Salvador Pons, comezaron as emisións en probas do UHF, segunda canle de televisión. A emisión das probas restrinxiuse a Madrid e abarcaba 3 horas diarias, desde as 21:00 ata as 00:00 horas. A programación regular comezou o 15 de novembro de 1966 e xa podía verse noutros puntos de España como a cidade de Barcelona.

Como TVE-2[editar | editar a fonte]

Durante os anos 60 e 70 TVE-2 asentouse como unha canle minoritaria e cultural, no que á súa vez se realizarían probas de formatos experimentais que máis tarde terían a súa cabida en TVE-1. Producíronse programas documentais especiais, aumentouse a programación deportiva, introduciuse televisión educacional e realizáronse ciclos de películas minoritarias ou dedicados a directores concretos. A súa programación continuou restrinxida, e para 1980 a programación de luns a venres comezaba desde as 20:00 ata as 00:00, aínda que en fins de semana o horario de emisión ampliábase ás 16:00.

Tras a caída do franquismo aumentouse a produción propia e informativa, e realizáronse espazos importantes para a televisión pública como o programa de debates "La Clave". Tamén se asentarían nalgunhas comunidades como Cataluña a posta en marcha de desconexións territoriais dentro dun circuíto territorial. Posteriormente a canle ampliou as súas horas de emisión aproveitando a Copa Mundial de Fútbol de 1982 e TVE-2 chegou por fin a ter unha cobertura total en todo país, coa posta en marcha da canle nas Illas Canarias. Durante eses anos tamén se estrean algúns programas históricos como Estadio 2 e tamén se introduce por primeira vez un logotipo. A finais os oitenta inícianse as emisións matinais regulares, tras iniciarse emisións matinais esporádicas a mediados da década.[1]

Como La 2[editar | editar a fonte]

Coa chegada das televisións privadas prodúcese un proceso de renovación en TVE-2. A partir de 1989, a canle empeza a definirse máis claramente como canle de vocación cultural e minoritario, e pasa a chamarse La 2 desde 1990 co proceso concluíndose por completo a mediados de 1991, cando a cadea cambia por completo a súa imaxe corporativa. Baixo a nova denominación procurouse salientar os contidos culturais da canle e achegar as franxas da cadea a públicos minoritarios e espazos máis arriscados, mentres que A Primeira tería un enfoque xeneralista. A cadea tería como lema La 2, para una inmensa minoría.[2]

Durante os anos 90 realizaríanse programas como Alucine, Cifras y letras, Documentos TV, Bit a bit e La estrella es el cine. A Segunda Cadea de TVE, cumpriu 10.000 días, o 30 de marzo de 1994, Preparando un especial que resume, toda a historia de devandita cadea.[3] Tamén se realizaron proxectos como Lingo, Makinavaja ou El peor programa de la semana, e potenciáronse as retransmisións deportivas (especialmente a Liga ACB, tenis e ciclismo) e os servizos informativos, coa posta en marcha de La 2 Noticias. Coa chegada da década do 2000 desde o 1 de xaneiro a canle pasa a emitir as 24 horas. Durante ese período perdeu audiencia, aínda que mantivo a súa imaxe de canle cultural coa programación de documentais, programas de entrevistas, espazos de servizo público e outros espazos como Saber y Ganar, Redes, La noche temática ou Versión Española.

En 2004 prodúcense unha serie de cambios importantes na segunda canle: os servizos informativos remodelanse debido a que Fran Llorente, presentador de La 2 Noticias, é elixido director de informativos. Tamén se produce unha substitución na grella e a nova dirección intenta reorientar a oferta de La 2 a unha canle cultural enfocado ao público xuvenil. O cambio máis destacado prodúcese co adianto do prime-estafe ás 21:30, a desaparición paulatina de programas rexionais (salvo espazos en Cataluña e Canarias) e a entrada na grella de series estadounidenses e programas de produción propia, tanto dos servizos informativos como de entretemento.

En setembro de 2008 introdúcense cambios históricos en todas as canles da Corporación de Radio e Televisión Española RTVE, que supón a asimilación de todas as canles mediante logos corporativos que unifican a marca comercial do grupo. Isto quere dicir que La 2, do mesmo xeito que La 1, ten un logotipo novo, que foi presentado nun avance en xuño de 2008, e que segue mantendo a cor verde como cor corporativa.

A partir de 2010 TVE promociona La 2 como unha canle cultural e de participación cidadá, sobre todo co magacín diario Para todos, La 2. Ademais, o prime time da canle comeza a ser dedicado á emisión de cine español, europeo e independente. Xunto co cambio horario de La 2 Noticias e Tras La 2, a nova estratexia pretende relanzar a canle, coa chegada do xa concluído apagamento analóxico e unha maior oferta de canles na TDT.[4]

O 1 de xuño de 2010, o Consello de Administración de RTVE aproba a remodelación da programación e contidos de La 2 de Televisión Española co obxectivo de situala como a cadea de referencia para a creatividade e o talento, dando máis acceso e voz á cidadanía. Desde ese mesmo mes La 2 deixa de emitir a súa programación deportiva, infantil e parlamentaria e engade programación cultural, con esta medida prodúcese unha fusión entre La 2 e a canle Cultural·es. Ademais, creouse unha dirección para a canle e a súa xestión trasladouse de Torrespaña ao centro de TVE Cataluña en Sant Cugat del Vallès (Barcelona).[5]

Programación[editar | editar a fonte]

A súa programación é estruturada e homoxénea, cun perfil e uns contidos perfectamente definidos, que lle permiten afrontar a progresiva fragmentación das audiencias. A programación de La 2 reforza ao mesmo tempo o mandato de servizo público de TVE: ofrecer a diversidade cultural española e promover a cohesión social.

A diferenza da súa canle irmán La 1, La 2 non é unha canle abertamente xeneralista, e é famoso por un estilo de programación minoritaria, máis ben de cultura e cidadanía. Así presenta documentais, películas de carácter independente e clásicas, series de televisión estadounidenses como Mujeres Desesperadas, Perdidos, Will & Grace, A dos metros bajo tierra, Veronica Mars entre outras. Tamén mostra espazos divulgativos como Redes e de servizo público. Nese sentido garda similitudes con outras cadeas como BBC Two no Reino Unido. Da programación cultural forman parte algúns espazos como Estudio 1, Mapa sonoro, Nube de tags, Escala 1:1, Sala Gugge, Los oficios de la cultura, La mitad invisible, Nostromo, Los imprescindibles e La entrevista. Tamén se emiten obras de teatro como La viuda valenciana xunto a informativos culturais.

Os seus programas informativos tamén posúen un enfoque máis diferenciado que os Telediarios de La 1, así como unha maior profundidade. O seu maior expoñente é La 2 Noticias, que comezou a funcionar en 1994. Durante o goberno de Aznar os informativos das 22:00 presentados por Lorenzo Milá (e posteriormente por Fran Llorente) foron vistos por algunhas persoas como unha refrescante alternativa ao que moitos consideraban propaganda do goberno en La 1, a pesar de que ambas as canles son de propiedade estatal. Logo da vitoria dos socialistas nas eleccións xerais de 2004, Milá substituíu a Alfredo Urdaci como presentador do Telediario 2 en TVE 1, e Fran Llorente pasou á Dirección de Informativos.

Ambas as canles de TVE mostraban anuncios durante e entre os programas, aínda que desde o 1 de setembro de 2009 unha lei prohibiu a TVE a contratación da mesma. Actualmente, deixouse de emitir publicidade desde o 1 de xaneiro de 2010.

Desde a implantación das semifinais no Festival de Eurovisión (2004), esta cadea retransmite unha, das dúas semifinais do festival tal e como di a normativa.

Audiencias[editar | editar a fonte]

Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaboradas en España por TNS.[6][7] En negriña, os meses nos que foi líder de audiencia.

Ano Xaneiro Febreiro Marzo Abril Maio Xuño Xullo Agosto Setembro Outubro Novembro Decembro Media anual
1990 24,0% 24,3% 24,0% 23,3% 22,4% 26,5%* 19,3% 16,3% 15,8% 16,6% 14,9% 14,5% 21,0%
1991 15,2% 14,9% 14,3% 14,1% 16,4% 15,7% 14,7% 13,2% 12,8% 13,9% 13,2% 12,5% 14,2%
1992 - - - - - - - - - 11,8% - - 12,9%
1993 9,0% 9,8% 9,4% - - - - 8,9% - - - - 9,6%
1994 - - - 9,5% 9,5% 10,5% - - - - - - 9,8%
1995 - - - - - - - - 9,5% - 8,6% - 9,2%
1996 7,9% 8,0% 7,8% 7,8% 8,5% 8,6% - - - 9,1% 9,2% - 9,0%
1997 - 8,4% 8,6% - - 9,1% 9,2% - - - 8,8% 8,9% 8,9%
1998 8,9% 8,6% 8,6% 8,6% 8,8% 9,2% 9,0% 9,1% 9,3% 8,9% 8,8% 8,0% 8,8%
1999 7,7% 7,4% 7,6% 8,5% 8,5% 8,3% 8,5% 10,0% 8,2% 7,8% 7,5% 7,5% 8,1%
2000 7,7% 7,6% 7,7% 8,0% 7,6% 7,8% 8,0% 7,7% 9,3% 7,6% 7,6% 8,3% 7,9%
2001 7,4% 7,5% 7,7% 7,6% 7,8% 7,5% 8,1% 8,4% 8,4% 8,3% 8,0% 7,6% 7,8%
2002 8,0% 8,1% 7,6% 7,3% 6,7% 6,8% 9,0% 8,3% 8,3% 8,0% 7,6% 7,4% 7,7%
2003 7,2% 7,4% 7,1% 7,1% 7,3% 7,5% 8,2% 7,9% 7,8% 6,8% 6,5% 6,2% 7,2%
2004 6,3% 6,4% 6,2% 7,0% 6,6% 6,9% 7,6% 10,1% 6,8% 6,3% 6,3% 6,4% 6,8%
2005 5,9% 6,3% 5,7% 6,1% 5,8% 5,9% 6,5% 6,1% 6,1% 5,1% 5,1% 4,8% 5,8%
2006 4,9% 5,0% 4,8% 5,0% 4,8% 4,4% 5,2% 4,9% 5,2% 5,0% 4,7% 4,5% 4,8%
2007 4,8% 4,7% 4,2% 4,5% 4,5% 4,8% 5,3% 5,1% 4,6% 4,4% 4,5% 4,4% 4,6%
2008 4,4% 4,4% 4,4% 4,6% 4,7% 4,4% 5,1% 6,2% 4,4% 4,1% 3,8% 3,8% 4,5%
2009 4,0% 4,2% 4,1% 4,0% 4,0% 3,7% 4,3% 3,7% 3,5% 3,5% 3,6% 3,4% 3,8%
2010 3,7% 3,6% 3,5% 3,1% 3,3% 3,1% 3,3% 3,5% 2,8% 2,3% 2,3% 2,3%** 3,1%
2011 2,7% 2,6% 2,5% 2,5% 2,4% 2,5%

* Máximo histórico | ** Mínimo histórico

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]