A viuvez na cultura popular galega

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Refraneiro[editar | editar a fonte]

  • A muller que se queda viuda e volve casar, unha débeda colle co demo e ela ten que pagar.
  • A pena da muller morta, chega hastra a porta [1].
  • A viuva honrada ten a súa porta pechada.
  • Á viuda o diaño que a sacuda.
  • A viuda que moito chora ten gana doutra voda.
  • De viuda tres veces casada non fíes nada.
  • En caso de duda, a muller á viuda.
  • Home viúvo, cabalo picado.
  • Mentras a viuva chora outros cantan na voda.
  • O que ten moitas mulleres nunca enviuva.
  • Viuda que non dorme, casar quer.
  • Viuda rica, casada fica.
  • Viuda rica, cun ollo chora e co outro repinica.

Cantigueiro[editar | editar a fonte]

  • Eu caseime por dúas veces,/ agora xa estou viudo; / cásate conmigo, nena,/ porque solo non aturo [2].
  • Eu caseime unha vez,/ agora volvo a casare/ e casarei a terceira/ se é que chego a enviudare [3].
  • Meniña, tu non te cases/ con home que enviudou,/ que xempre che está decendo:/ Muller que Dios me levou! [4].
  • Os solteiros valen ouro/ i os casados valen prata,/ os viudos calderilla/ i os vellos folla de lata [5].
  • Que contente estaba eu/ o día que me casei,/ mais aínda o estou máis/ desque viuda quedei [6].

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Eladio Rodríguez González, s. v. pena.
  2. Xaquín Lorenzo Fernández, 80. No orixinal: duas.
  3. Xaquín Lorenzo Fernández, 80.
  4. Xaquín Lorenzo Fernández, 96.
  5. Xaquín Lorenzo Fernández, 126.
  6. Xaquín Lorenzo Fernández, 136. No orixinal: estóu, quedéi.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]