A viuvez na cultura popular galega

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Refraneiro[editar | editar a fonte]

  • A muller moza e viuda, soila pouco dura [1].
  • A muller que se queda viuda e volve casar, unha débeda colle co demo e ela ten que pagar.
  • A muller viuda non ten quen a sacuda [1].
  • A pena da muller morta, chega hastra a porta [2].
  • A viuva honrada ten a súa porta pechada.
  • Á viuda o diaño que a sacuda.
  • A viuda que moito chora ten gana doutra voda.
  • Como Xan de Outeiro, que estivo tres días viúdo e durmiu dúas noites coa criada.
  • De viuda tres veces casada non fíes nada.
  • En caso de duda, a muller á viuda.
  • Filla deshonrada, nin viuda nin casada [3].
  • Fillo de viuda, ou mal criado, ou mal vezado [3].
  • Home viúvo, cabalo picado.
  • Mentras a viuva chora outros cantan na voda.
  • Muller moza e viuda, pouco dura, porque se deixa comer de madura [1].
  • O pranto da muller morta, non pasa da porta [1].
  • O que ten moitas mulleres nunca enviuva.
  • Viuda que non dorme, casar quer.
  • Viuda rica, casada fica.
  • Viuda rica, cun ollo chora e co outro repinica.

Cantigueiro[editar | editar a fonte]

  • A rula disque é viuda,/ nunca pensa ser casada,/ nin pousar en pola verde/ nin beber en auga clara.
  • Eu caseime por dúas veces,/ agora xa estou viudo; / cásate conmigo, nena,/ porque solo non aturo [4].
  • Eu caseime unha vez,/ agora volvo a casare/ e casarei a terceira/ se é que chego a enviudare [5].
  • Meniña, tu non te cases/ con home que enviudou,/ que xempre che está decendo:/ Muller que Dios me levou! [6].
  • Os solteiros valen ouro/ i os casados valen prata,/ os viudos calderilla/ i os vellos folla de lata [7].
  • Que contente estaba eu/ o día que me casei,/ mais aínda o estou máis/ desque viuda quedei [8].

Adiviñas[editar | editar a fonte]

  • San Luís ten na frente,/san Miguel ten atrás,/as doncelas ten no medio,/as viúvas non ten máis [9].

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Eladio Rodríguez González, s. v. muller.
  2. Eladio Rodríguez González, s. v. pena.
  3. 3,0 3,1 Eladio Rodríguez González, s. v. fillo.
  4. Xaquín Lorenzo Fernández, 80. No orixinal: duas.
  5. Xaquín Lorenzo Fernández, 80.
  6. Xaquín Lorenzo Fernández, 96.
  7. Xaquín Lorenzo Fernández, 126.
  8. Xaquín Lorenzo Fernández, 136. No orixinal: estóu, quedéi.
  9. Gárfer e Fernández; no orixinal: meio, mais. Solución: a letra L.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • GÁRFER, J.L. e FERNÁNDEZ, C.: Adivinancero popular gallego. Taurus Ed., Madrid 1984.
  • LORENZO FERNÁNDEZ, Xaquín: Cantigueiro popular da Limia Baixa, Galaxia, Vigo 1973.
  • RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Eladio: Diccionario enciclopédico gallego-castellano, Galaxia, Vigo 1958-1961.