Andrés Iniesta

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Andrés Iniesta
Andrés Iniesta Euro 2012 vs France 02.jpg
Iniesta na Euro 2012.
Información persoal
Nome completo Andrés Iniesta Luján
Nacemento 11 de marzo de 1984 (30 anos)
Lugar Fuentealbilla, España
Altura 1,70 m.
Posición Centrocampista
Información de club
Club actual Barcelona
Número 8
Carreira xuvenil
1994–1996 Albacete
1996–2000 Barcelona
Carreira sénior
Anos Equipos Aprs (Gls)
2000–2003 Barcelona B 54 (5)
2002– Barcelona 317 (31)
Selección nacional
2000 España sub-15 2 (0)
2000–2001 España sub-16 7 (1)
2001 España sub-17 4 (0)
2001–2002 España sub-19 7 (1)
2003 España sub-20 7 (3)
2003–2006 España sub-21 18 (6)
2004 Cataluña 1 (0)
2006– España 94 (11)
* Partidos e goles só en liga doméstica. Actualizados a 1 de decembro de 2013.
† Aparicións (Goles)
‡ Actualizado a 11 de setembro de 2013.

Andrés Iniesta Luján, nado en Fuentealbilla (Albacete) o 11 de maio de 1984, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o FC Barcelona da Primeira División de España e coa selección española de fútbol. Ten contrato ata o ano 2015, cunha cláusula de rescisión de 200 millóns de euros[1].

Tamén xoga na selección de fútbol de España, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010, sendo o autor do único gol da vitoria na final, e as Eurocopas de 2008 e 2012, un triplete inédito na historia do fútbol.[2] Na edición de 2012 foi elexido o mellor xogador da Eurocopa.[3]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Andrés Iniesta naceu no seo dunha familia traballadora. Con oito anos, os seus pais inscribírono ás probas de acceso ás categorías inferiores do Albacete Balompié. Tras superar devanditas probas, pasou a formar parte do equipo. En 1996, con doce anos, participou no torneo infantil de Brunete. Tras a súa destacada actuación, en setembro dese mesmo ano fichou polo Futbol Club Barcelona e trasladou a súa residencia a La Masia. Con 16 anos e aínda nas categorías inferiores, o mozo manchego foi chamado por Lorenzo Serra Ferrer para adestrar co primeiro persoal do club. Con 18 anos trasladouse a vivir a Sant Feliu de Llobregat e a súa familia, que aínda vivía en Fuentealbilla, tamén se trasladou con el.

Militou dúas tempadas no Barcelona B ata que, na tempada 2002–03, debutou no primeiro equipo da man do adestrador Louis van Gaal. Durante dúas tempadas, a 2002-03 e 2003–04, combinou os partidos do filial barcelonista con algúns partidos do primeiro equipo.

Na tempada 2004–05 pasou a formar parte definitivamente do persoal do primeiro equipo, e participou moi activamente na consecución do título de campión da Liga española de fútbol. A pesar de que non foi titular habitual no once de Frank Rijkaard, afacía ser o primeiro xogador en saír ao campo nas segundas partes. De feito, só se perdeu un partido de liga e foi Iniesta, participando en 37 encontros, o xogador do plantel que disputou máis partidos esa tempada, xunto a Samuel Eto'o. [4]

Iniesta no Trofeo Joan Gamper de 2008.

O 17 de maio de 2006 participou na final da Liga de Campións celebrada no Stade de France de París que enfrontou ao FC Barcelona e ao Arsenal FC. Andrés Iniesta tivo un papel destacado, aínda que xogou como suplente, os outros secundarios foron Henrik Larsson e Juliano Belletti, este último acabaría marcando o gol da vitoria. Entrou ao campo cando o seu equipo perdía 1-0, pero o Barça remontou ese resultado adverso coa participación activa dos tres cambios nas xogadas de gol. Ese partido finalizou cun 2-1 a favor do FC Barcelona que conseguiu por segunda vez na súa historia devandito torneo.

Debutou co dorsal 34 cando aínda formaba parte do filial. Xa como membro do primeiro persoal colleu o número 24, pero o 19 de xuño de 2007 outorgóuselle o 8, deixado por Ludovic Giuly. Este dorsal xa o levou nas categorías inferiores.

O 25 de xaneiro de 2008 Iniesta renovou co FC Barcelona ata o 30 de xuño de 2014, aumentando a súa cláusula de rescisión desde os 60 millóns de euros ata os 150 millóns.[5] Mostra do seu maior peso no equipo, a tempada 2008-09 foi elixido cuarto capitán, por detrás de Carles Puyol, Xavi Hernández e Víctor Valdés.[6] O 12 de xaneiro de 2009 fíxose pública a lista final do Xogador Mundial da FIFA 2008 na que Iniesta figuraba como noveno mellor xogador do ano.[7]

O 6 de maio de 2009 Iniesta marcou un dos goles máis importantes da súa carreira ata ese momento, o que clasificou ao FC Barcelona para a final da Liga de Campións. Sucedeu no estadio Stamford Bridge de Londres contra o Chelsea FC, que ía gañando por 1 a 0, empatando no minuto 93 e decantando a eliminatoria a favor do Barça por gol de visitante.[8] O 27 de maio Iniesta foi titular na final da Champions League, asistindo a Samuel Eto'o no primeiro gol na que foi a súa segunda Champions League.

Selección española[editar | editar a fonte]

Iniesta na aliñación española que se enfrontou a Suecia na Eurocopa 2008, na que se proclamaría campión.

Iniesta, tras ser convocado en 2 ocasións para xornadas de convivencia organizadas polo seleccionador nacional Luis Aragonés, o 15 de maio de 2006 foi finalmente incluído na lista dos xogadores que participaron no Mundial de Alemaña. Debutou na selección e no torneo no terceiro partido sendo titular ante Arabia Saudita.

No entanto, o maior éxito de Iniesta coa selección española conseguiuno como titular durante a Eurocopa 2008 de Austria e Suíza. Andrés foi o único xogador do conxunto español que disputou todos os encontros de inicio. O 29 de xuño de 2008 no Estadio Ernst Happel de Viena, Iniesta proclamouse, como os seus 22 compañeiros, campión da Eurocopa de seleccións, xogando contra Alemaña (1-0 gol de Fernando Torres). A pesar dun inicio frouxo foi crecendo ao longo do torneo, e foi elixido un dos 23 integrantes do equipo ideal do torneo pola UEFA, ademais de mellor xogador da semifinal ante Rusia.[9] Iniesta quedou fóra da convocatoria de Vicente del Bosque para a Copa FIFA Confederacións 2009 debido á recaída dunha lesión muscular sufrida semanas antes.

No ano 2010 participou no Mundial de Sudáfrica, marcando un gol na fase inicial e o definitivo na final contra Holanda, que deu a España o primeiro título de campioa do mundo.

Tamén foi internacional nas categorías inferiores. No ano 2001, foi titular nas seleccións española que gañaron tanto a Eurocopa sub-16 como a Eurocopa sub-19. En 2003 xogou a final do Campionato do Mundo xuvenil da FIFA nos Emiratos Árabes Unidos, e foi elixido membro do "Equipo das Estrelas" do torneo. Posteriormente foi elixido capitán do equipo Sub-21.

Palmarés[editar | editar a fonte]

Campionatos nacionais[editar | editar a fonte]

Título Club País Ano
Liga de España FC Barcelona España 2005
Supercopa de España FC Barcelona España 2005
Liga de España FC Barcelona España 2006
Supercopa de España FC Barcelona España 2006
Copa do Rei FC Barcelona España 2009
Liga de España FC Barcelona España 2009
Supercopa de España FC Barcelona España 2009
Liga de España FC Barcelona España 2010

Campionatos internacionais[editar | editar a fonte]

Título Club (*) Lugar Ano
Medalla de prata do Campionato do Mundo xuvenil Selección española España 2003
Campionato Europeo da UEFA Sub-19 Selección española Nyon (Suíza) 2004
Liga de Campións da UEFA FC Barcelona París (Francia) 2006
Eurocopa Selección española Austria e Suíza 2008
Liga de Campións da UEFA FC Barcelona Roma (Italia) 2009
Supercopa de Europa FC Barcelona Mónaco 2009
Copa Mundial de Clubs da FIFA FC Barcelona Abu Dabi (EAU) 2009
Copa Mundial de Fútbol Selección española Sudáfrica 2010

(*) Incluíndo a Selección

Outros[editar | editar a fonte]

Título Club Lugar Ano
Copa Catalunya FC Barcelona España 2003
Copa Catalunya FC Barcelona España 2004
Trofeo Joan Gamper FC Barcelona España 2004
Trofeo Ramón de Carranza FC Barcelona España 2005
Trofeo Joan Gamper FC Barcelona España 2006
Copa Catalunya FC Barcelona España 2007
Copa Franz Beckenbauer FC Barcelona Alemaña 2007
Trofeo Joan Gamper FC Barcelona España 2007
Trofeo Joan Gamper FC Barcelona España 2008

Distincións individuais[editar | editar a fonte]

Distinción Ano
Membro do Equipo das Estrelas do Campionato do Mundo Xuvenil da FIFA 2003
Premio Xugón de Ouro 2007
Premio Carlsberg ao mellor xogador das semifinais da Eurocopa 2008 2008
Incluído no once ideal da UEFA da Eurocopa 2008 2008
Medalla de Ouro nos Premios e Distincións ao Mérito Deportivo de Castela-A Mancha 2009
Premio Don Balón ao mellor xogador español da Primeira División de España 2009
Incluído no equipo ideal FIFA/FIFPro 2009
Onze de bronze 2009
Incluído no Once ideal da UEFA 2009
FIFA Balón de Prata 2010

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • En 2009 presentou o seu libro Un año en el paraíso escrito xunto aos xornalistas de Ona FM Sique Rodríguez e Dani Sanabre.[10]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Andrés Iniesta Modificar a ligazón no Wikidata