Xogos Olímpicos de 1976

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Xogos da XXI Olimpíada
Olympic rings without rims.svg
Montreal 1976
Estados Participantes 92
Atletas 6028
Eventos 198 en 21 deportes
Cerimonia de Apertura 17 de xullo
Cerimonia de Clausura 1 de agosto
Apertura oficial Isabel II do Reino Unido
Xuramento do Atleta Pierre St.-Jean
Entrada do Facho Olímpico Stéphane Préfontaine e

Sandra Henderson

Local Stade Olympique

Os Xogos Olímpicos de 1976 foron realizados en Montreal, Canadá, entre o 17 de xullo e o 1 de agosto de 1976, coa participación de 6.804 atletas de 92 estados competindo en 21 deportes, foron os primeiros marcados por un grande boicot de estados integrantes do movemento olímpico.

Historia e características[editar | editar a fonte]

Lideradas pola República do Congo, 26 estados africanos, Iraq e Güiana recusaron participar nos Xogos, en protesta pola recusa do COI en impedir a participación neles de Nova Zelandia, que mandara a un famoso equipo de rugby local de excursión por Suráfrica, país apartado da comunidade deportiva internacional pola súa política racial do Apartheid, facendo que o nivel de diversas probas do atletismo ficase abaixo do se podería agardar, xa que os africanos dominaban esas probas.

O Estadio Olímpico (Francés Le Stade Olympique). O prexuízo financeiro marcou os Xogos de Montreal

Montreal, conquistou o dereito de sediar os Xogos contra cidades importantes como Os Ánxeles e Moscova.

Economicamente, os Xogos foron un fracaso, causando o maior prexuízo financeiro da historia da competición, máis de 2 billóns de dólares americanos, levando a Canadá a pasar décadas até conseguir eliminar a débeda contraída para a organización do evento. No campo deportivo, unha nova decepción, por primeira e única vez na historia, o país anfitrión terminaría a competición sen conseguir conquistar unha única medalla de ouro.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • A raíña Isabel II abriu oficialmente os Xogos e toda a familia real británica compareceu na cerimonia de apertura. A chama olímpica transmitiuse “eletronicamente” por impulsos eléctricos de Atenas até Otava, capital do país, a través de sinais de satélite, levándose en relevo deseguido até Montreal, entrando no estadio conducida por unha parella de rapaces, un de descendencia francesa e a outra de descendencia inglesa, Stéphane Préfontaine e Sandra Henderson, representando as dúas culturas que formaron o país.
  • Todo o moderno aparato de acendemento do facho vía electrónica transoceánica perigou cando días despois de aceso, debaixo de forte choiva, o lume da pira apagou e tivo que ser novamente acesa por un funcionario do estadio cun simple chisqueiro; os organizadores mandaron apagar a pira de novo para acendela cun facho substituto.
  • A ximnasta romanesa Nadia Comaneci, de apenas 14 anos, foi a grande estrela de Montreal, sendo a primeira atleta da historia en recibir a nota perfecta de 10.0 neste deporte, na modalidade de barras asimétricas. A nota tivo que ser presentada nos marcadores eletrónicos do ximnasio como 1.00, pois non fora fabricado para presentar dous díxitos antes da división da fracción, xa que a nota 10 era considerada imposible. Comaneci conquistaría tres medallas de ouro e recibiría nada máis e nada menos que outras sete notas de 10 do equipo de xurados durante a competición.
  • A ximnasta soviética de ascendencia mongol Nelly Kim tamén conquistou tres medallas de ouro.
  • Foron introducidos nestes Xogos as modalidades femininas do baloncesto, balonmán e remo .
  • O soviético Viktor Saneyev sagrouse tricampión olímpico do triplo salto, derrotando ó entón marquista mundial, o brasileiro João Carlos de Oliveira.
  • A princesa Anne de Inglaterra foi a única participante feminina dos Xogos en non ser sometida ó teste de confirmación de sexo. Anne fixo parte do equipo inglés de equitación.
  • O ximnasta xaponés Shun Fujimoto conquistou a excelente nota de 9.7 nas argolas, axudando a conseguir a medalla de ouro por equipos para Xapón, que disputaba a lideranza lado a lado coa URSS. Fujimoto realizou a proba co xeonllo quebrado.
  • Clarence Hill, das Bermudas, conquistou a medalla de bronce na categoría super-pesado do boxeo, dando ó seu pequeno país a honra de se tornar o estado de menor poboación do mundo (53.500 habitantes na época) en gañar unha medalla nos Xogos Olímpicos.

Modalidades disputadas[editar | editar a fonte]

Participantes

Cadro de medallas[editar | editar a fonte]

Cadro de Medallas Olympic rings without rims.svg
Posición País   Gold     Silver     Bronze   Total
1 Flag of the Soviet Union.svg URSS 49 41 35 125
2 Flag of East Germany.svg Alemaña do Leste 40 25 25 90
3 Flag of the United States.svg Estados Unidos 34 35 25 94
4 Flag of Germany.svg Alemaña do Oeste 10 12 17 39
5 Flag of Japan.svg Xapón 9 6 10 25
6 Flag of Poland.svg Polonia 7 6 13 26
7 Flag of Bulgaria.svg Bulgaria 6 9 7 22
8 Flag of Cuba.svg Cuba 6 4 3 13
9 Flag of Romania (1965-1989).svg Romanía 4 9 14 27
10 Flag of Hungary.svg Hungría 4 5 13 22