Xogos Olímpicos de 1972

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Xogos Olímpicos de 1972
Olympische Sommerspiele 1972 - Aufnäher.jpg
Cidade anfritioaMúnic, República Federal Alemá
LemaThe Cheerful Games
(en alemán: Heitere Spiele)
Nacións121
Atletas7 134 (6 075 homes, 1 059 mulleres)
Eventos195 en 21 deportes (28 disciplinas)
Apertura26 de agosto de 1972
Clasura11 de setembro de 1972
Inaugurado porPresidente Gustav Heinemann[1]
Lapa olímpicaGünther Zahn[1]
EstadioOlympiastadion
AnteriorCidade de México 1968
SeguinteMontreal 1976

Os Xogos Olímpicos de 1972 foron realizados en Múnic entre o 26 de agosto e o 10 de setembro de 1972 e até o comezo de setembro estaban a ser considerados os mellores, máis pacíficos e tecnicamente perfectos de todos os tempos, cando foron transformados no maior pesadelo ocorrido na historia das Olimpíadas.

Coa participación récord de 121 estados e 7.134 atletas, foron organizados polos alemáns para celebrar a paz e nos seus primeiros dez días a competición deportiva de alto nivel alí realizada marabillaba ó mundo. Mais na madrugada do día 5 de setembro, cinco palestinos do grupo terrorista Setembro Negro invadiron a Vila Olímpica, mataron a dous membros do equipo de Israel e tomaron a nove reféns. O que se seguiu, coa paralización temporal dos Xogos e a morte de todos os reféns israelís, ficou coñecido como o Masacre das Olimpíadas de Múnic.

Con todas as bandeiras dos países participantes a media hasta e unha misa no estadio olímpico en honra das vítimas, após 34 horas de interrupción os Xogos volveron a reanudarse, despois da insistencia e a célebre frase do Presidente do COI, Avery Brundage: “Os Xogos deben continuar!”

Curiosidades[editar | editar a fonte]

Vista da torre do complexo olímpico de Múnic
  • O grande nome de Múnic e un dos maiores de todos os Xogos Olímpicos foi o do nadador norteamericano Mark Spitz. Campión olímpico de sete probas de natación, Spitz tamén quebrou a marca mundial de todas elas, nunha fazaña insólita no deporte. Ademais, dúas desas medallas e marcas foron conquistados na piscina no mesmo día e con apenas unha hora de diferenza entre elas. A súa fazaña xamais foi igualada e o transformou no maior nome da natación mundial de todos os tempos.
  • O finlandés Lasse Viren conquistou o ouro nos 5.000 e nos 10.000 m, este último de maneira sensacional, caíndo ó chan despois dun choque no medio da proba e recuperándose non só para gañar a proba, senón tamén para bater a marcae mundial. Viren gañaría novamente as mesmas probas en Montreal catro anos despois, nun dobrete espectacular, sendo o único atleta en ter conquistado catro medallas de ouro nas dúas probas olímpicas de pista de longa distancia, o chamado double-double.
  • O tiro con arco e o balonmán foron reintroducidos no programa olímpico.
  • Os Xogos de 1972 tiveron por primeira vez unha mascota, o cachorriño Waldi.
  • Por primeira vez o xuramento olímpico tamén pasou ser feito polos xuízes.
  • Os velocistas americanos Ray Robinson e Eddie Hayes, favoritos na proba dos 100m lisos, gañaron facilmente as súas primeiras eliminatorias mais dormiron demais, perderon a hora da semifinal, foron eliminados e tiveron que asistir pola televisión da vila á vitoria do soviético Valery Borzov, que tamén gañou a proba dos 200m.
  • Os norteamericanos, campións de baloncesto dende os Xogos de 1936, na máis absoluta supremacía que unha única nación tivoe sobre determinado deporte olímpico, viron como se lles escapaba a medalla de ouro nestes Xogos, nunha final emocionante contra a Unión Soviética, na que perderon de 51-50 grazas a un polémico erro na contaxe do tempo, que permitiu ós soviéticos unha canastra no último segundo. Revoltados co acontecido, os estadounidenses se recusaron a recibir as medallas de prata, que até hoxe se encontran gardadas nun cofre na sede do COI, en Suíza. Para os soviéticos, eternos sub-campións nesa disputa do baloncesto cos americanos, esta conquista tivo tamaña importancia e alegría, que oito anos despois, nos Xogos Olímpicos de 1980, o capitán deste equipo de Múnic, Aleksander Belov, tivo a honra de entrar no estadio empuñando o facho olímpico na cerimonia de apertura.

Modalidades disputadas[editar | editar a fonte]

Participantes

Cadro de medallas[editar | editar a fonte]

Cadro de Medallas Olympic rings.svg
Posición País   Gold     Silver     Bronze   Total
1 Unión Soviética Unión Soviética 50 27 22 99
2 Estados Unidos de América Estados Unidos 33 31 30 94
3 República Democrática Alemá Alemaña Oriental 20 23 23 66
4 República Federal de Alemaña Alemaña Occidental 13 11 16 40
5 Flag of Japan.svg Xapón 13 8 8 29
6 Australia Australia 8 7 2 17
7 Polonia Polonia 7 5 9 21
8 Hungría Hungría 6 13 16 35
9 Bulgaria Bulgaria 6 10 5 21
10 Italia Italia 5 3 10 18

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "Factsheet - Opening Ceremony of the Games of the Olympiad" (PDF) (Nota de prensa). International Olympic Committee. 9 de outubro de 2014. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de agosto de 2016. Consultado o 22 de decembro de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]