Xogos Olímpicos de 1948

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Xogos Olímpicos de 1948
London Olympics.jpg
Cidade anfritioaLondres, Reino Unido
Nacións59
Atletas4 104 (3 714 homes, 390 mulleres)
Eventos136 en 17 deportes (23 disciplinas)
Apertura29 de xullo de 1948
Clasura14 de agosto de 1948
Inaugurado porXurxo VI do Reino Unido[1]
Lapa olímpicaJohn Mark[1]
EstadioEstadio de Wembley
AnteriorBerlín 1936
SeguinteHelsinqui 1952

Os Xogos Olímpicos de 1948, coñecidos oficialmente como Xogos da XIV Olimpíada, foron realizados por segunda vez en Londres do 29 de xullo ó 14 de agosto daquel ano. Así como os Xogos Olímpicos de 1920 se realizaran en Antuerpen como homenaxe do Comité Olímpico Internacional ó sufrimento do pobo belga durante a I Guerra Mundial, Londres tivo a honra de celebrar os xogos por segunda vez en virtude do martirio que a cidade sufrira durante a guerra, especialmente cos bombardeos perpetrados pola forza aérea nazi durante o período de 1940-41, que devastaron a capital inglesa.

Despois de seis anos dun conflito con millóns de vítimas e un custo financeiro imposible de calcular, Europa, e polo tanto Gran Bretaña estaban arrasadas economicamente, o que tornou extremadamente ardua a tarefa de organizar os Xogos. De calquera modo, os organizadores conseguiron facer un evento digno, restaurando o famoso Estadio de Wembley para servir como palco central dos Xogos Olímpicos, que contou coa participación de 59 estados, coa presenza de 4.104 atletas, 370 deles mulleres, en 17 modalidades e foron abertos polo Rei Xurxo VI en persoa.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

Os Xogos de Londres foron os primeiros en seren transmitidos por televisión para vivendas particulares, a pesar de pouco vistos, pois pouquísimas persoas no Reino Unido tiñan aparellos residenciais.

Alemaña e Xapón, agresores e perdedores da guerra recentemente rematada, non foron convidados ó evento.

Estatua de Fanny Blankers-Koen en Rotterdam (Países Baixos).

A holandesa Fanny Blankers-Koen foi o grande nome feminino dos Xogos. Ós trinta anos, casada e nai de dous fillos, Fanny gañou catro medallas de ouro nos 100 m, 200 m, 80 m vallas e relevo 4x100 m. Unha regra que na época limitaba a participación de mulleres en máis de tres probas individuais, a impediu conquistar máis medallas, pois era tamén a posuidora do récord mundial do salto de altura e salto de lonxitude.

En 1938, o húngaro Karoly Takacs integraba o equipo de tiro campión mundial de Hungría, cando unha granada de man mutilou súa man dereita, a man coa que tiraba. Takacs aprendeu entón a tirar coa man esquerda e en Londres, dez anos despois, conquistou a medalla de ouro no tiro, modalidade pistola-rápida.

Harold Sakata, hawaiano de ascendencia xaponesa, gañou a medalla de prata no levantamento de peso, categoría até 85 kgs. Anos despois, ficaría mundialmente famoso como o capanga Oddjob, no filme 007 against Goldfinger, da serie James Bond.

Por primeira vez foron empregados os bloques no chan para apoiar e impulsar os pés dos corredores nas probas rápidas do atletismo.

Ós 17 anos, o norteamericano Bob Mathias tornouse campión olímpico do décatlon, apenas catro meses após comezar a practicar a modalidade, tornándose o máis novo vencedor dunha proba de atletismo masculino na historia dos Xogos até hoxe.

As mais dramáticas imaxes dos Xogos foron novamente no maratón, cando o belga Etienne Gailly entrou no estadio de Wembley liderando a proba de tal maneira que, deshidratado e desorientado, practicamente andou arrastrándose toda a última volta até a liña de chegada, sendo adiantado por dous corredores, mais aínda conseguiu a medalla de bronce. Estas imaxes repetiríanse 36 anos despois nos Xogos dos Ánxeles, en 1984, desta vez na estrea do maratón feminino, coa suíza Gabriella Andersen-Scheiss.

Modalidades disputadas[editar | editar a fonte]

Participantes

Cadro de medallas[editar | editar a fonte]

Cadro de medallas Olympic rings.svg
Posición País   Gold     Silver     Bronze   Total
1 US flag 48 stars.svg Estados Unidos 38 27 19 84
2 Suecia Suecia 16 11 17 44
3 Flag of France.svg Francia 10 6 13 29
4 Hungría Hungría 10 5 12 27
5 Italia Italia 8 11 8 27
6 Finlandia Finlandia 8 7 5 20
7 Turquía Turquía 6 4 2 12
8 Checoslovaquia Checoslovaquia 6 2 3 11
9 Suíza Suíza 5 10 5 20
10 Dinamarca Dinamarca 5 7 8 20

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "Factsheet – Opening Ceremony of the Games f the Olympiad" (PDF) (Nota de prensa). International Olympic Committee. 13 de setembro de 2013. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de agosto de 2016. Consultado o 22 de decembro de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]