Eneas

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Eneas fálalle a Dido da caída de Troia, Pierre-Narcisse Guérin.

Eneas foi un heroe descendente da raza de Dárdano, fillo do príncipe Anquises e Afrodita. Figura importante da literatura grega e da romana, na Ilíada, xunto cos fillos de Antenor, dirixente do continxente dárdano que axuda os troianos na súa defensa dos aqueos; é o mellor guerreiro despois de Héitor, e, sobre todo, é un favorito dos deuses, que o salvan en situacións de perigo. Na súa salvación por Poseidón predise que Eneas e os seus descendentes dominarán un día sobre os troianos.

Eneas foi criado por uns pastores na montaña ata que, cumpridos os cinco anos, o seu pai Anquises o levou á cidade a casa do seu cuñado Alcátoo para que este o educase. Co tempo converteuse no máis valoroso dos heroes troianos, despois de Héitor. Nos combates que tiveron lugar durante a Guerra de Troia, viuse auxiliado e favorecido en varias ocasións por algúns deuses, segundo conta a narración de Homero, que remata de relata-las súas fazañas cando dá fin a devandita guerra. Aventuras e sucesos posteriores son creación do poeta romano Virxilio (poeta oficial de Augusto) no seu poema A Eneida.

Casou con Creúsa, coa cal tivo un fillo, Ascanio, Iulo ou Iulus. Creúsa morreu coa destrución de Troia. Porén, Venus dixo ó seu fillo que fuxise da cidade, que non morrese como un bo troiano, pois Troia xa non existía e para el reservárase outro futuro. Eneas marchou cun grupo de troianos a Macedonia, de alí a Sicilia (en ambos os sitios xurdiron aventuras) ata chegar a Laurentio na costa do Lacio, na península Itálica. Despois remontou o río Álbula (que máis tarde sería chamado Tíber) e chegou ata un poboado chamado Palanteo que estaba emprazado no lugar que co tempo sería coñecido como o Palatino, e na actualidade como Lacio. A rexión era gobernada por Latino, o rei dos latinos. Eneas fixo unha alianza con este rei e ademais casou con Lavinia, a súa filla; na súa honra fundou a cidade de Lavinio. Eneas e Lavinia tiveron un fillo ó que chamaron Silvio, de ningunha importancia histórica.

Turno era rei dos rútulos e fora pretendente de Lavinia. Ofendido, declarou a guerra a Eneas e Latino. Turno foi derrotado e por iso procurou a alianza do rei dos etruscos chamado Mecencio, o cal non vía con bos ollos o crecente poder do pobo latino. Na versión de Virxilio, Eneas mata a Turno e con este episodio remata a narración. Engadidos e versións posteriores contan que no primeiro combate morreu Eneas, que foi soterrado na ribeira do río Númico e en adiante recibiu culto so o nome de Xúpiter Indiges

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • El bosque originario. Jon Juaristi. Taurus. Grupo Santillana de Edicións S.A., 2000.
  • El primer hombre de Roma. Colleen McCullough. Editorial Planeta S.A., 2001.
  • Diccionario de mitología griega y romana. Pierre Grimal, profesor da Sorbona. Edicións Paidós Ibérica, S.A. 1986.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]