Xigantes (mitoloxía grega)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Poseidón (esquerda) brandindo un tridente e portando a illa Nísiros nos ombreiros mentres loita cun xigante (probabelmente Polibotes), cerámica do -500 ou -450.[1]

Na mitoloxía grega e romana, os xigantes (en grego: Γίγαντες, Gígantes, en singular: Γίγας, Gígas) foron unha raza fantástica de gran forza e agresividade, aínda que non necesariamente de gran tamaño. Son coñecidos pola Xigantomaquia, a batalla que tiveron contra os deuses olímpicos.[2] Segundo Hesíodo, os xigantes eran descendentes de Gaia (a Terra), nados do sangue que caeu cando Urano (o Ceo) foi castrado polo seu fillo, o titán Cronos.[3]

As representacións arcaicas e clásicas mostran ós xigantes como hoplitas (soldados gregos antigos fortemente armados) con forma totalmente humana.[4] As representacións posteriores (despois do 380 a. C.) amosan ós xigantes con cobras no canto de pernas.[5] Nas tradicións posteriores, os xigantes confundíronse a miúdo con outros opoñentes dos olímpicos, en particular os titáns, unha xeración anterior de grandes e poderosos fillos de Gaia e Urano.

Dicíase que os xigantes vencidos estaban enterrados baixo volcáns e que eran a causa de erupcións volcánicas e terremotos.

Orixe[editar | editar a fonte]

O nome "xigantes" está asociado normalmente con "nados da terra",[6] e a Teogonía de Hesíodo explicítao ó describir que os xigantes son os descendentes de Gaia (a Terra). De acordo con Hesíodo, Gaia, muller de Urano, tivo moitos fillos: a primeira xeración de titáns, os ciclopes e os hecatonquiros.[7] Mais Urano odiaba os seus fillos, e tan axiña como nacían, encerrounos dentro de Gaia, causándolle a ela moita anguria. E entón Gaia fixo unha fouce inflexible que lle deu a Cronos, o máis novo dos seus fillos titáns, e agochouno (presumiblemente aínda dentro do cuerpo de Gaia) para agardar por unha emboscada.[8] Cando Urano quixo xacer con Gaia, Cronos castrou ó seu pai, e "as sanguentas pingas que brotaron recibiunas [Gaia], e a medida que pasaban as estacións ela deu a luz ... ós grandes xigantes."[9] Desas mesmas pingas de sangue naceron as erinias (furias) e a Melíades (ninfas de freixo), ó tempo que os xenitais de Urano caeron no mar creando unha escuma branca da cal xurdiu Afrodita. O mitógrafo Apolodoro tamén di que os xigantes proveñen de Gaia e Urano, aínda que non fai ningunha conexión coa castración de Urano, dicindo sinxelamente que Gaia "molesta polos titáns, deu a luz ós xigantes".[10]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Beazley Archive 204546; Cook, Plate III, A.
  2. Hansen, pp. 177–179; Gantz, pp. 445–454. Para o seu tamaño véxase: Hansen p. 177: "Hesíodo descríbeos como "grandes," referíndose quizais á súa estatura, mais os xigantes non son sempre representados como enormes. Malia que a palabra xigantes deriva deriva do grego Gigantes, os trazos máis persistentes dos xigantes son a forza e a agresión."
  3. Hesíodo, Teogonía 185. Hixinio, Fabulae O prefacio sinala a Tártaro como pai dos xigantes. Un paralelismo do nacemento dos xigantes é o nacemento de Afrodita do mar igualmente fertilizado.
  4. Gantz, pp. 446, 447.
  5. Gantz, p. 453; Hanfmann 1992, The Oxford Classical Dictionary s.v. "Giants"; Frazer 1898b, note to Pausanias 8.29.3 "That the giants have serpents instead of feet" pp. 315–316.
  6. Hard, p. 86; Gantz, p. 16; Merry, Homer's Odyssey 7.59; Douglas Harper mentions that a Pre-Greek origin has also been proposed ("giant". Online Etymology Dictionary).
  7. Hesíodo, Teogonía 132–153
  8. Hesíodo, Teogonía 154–175; Gantz, p. 10.
  9. Hesíodo, Teogonía 176 ff.
  10. Apolodoro, 1.6.1; Hansen, p. 178.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]