Friol

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 43°2′N 7°47′O / 43.033, -7.783

Friol
Escudo de Friol
Casa do Concello de Friol.JPG
Casa do concello
Situacion Friol.PNG
Situación
Xentilicio[1] friolés
Xeografía
Provincia Provincia de Lugo
Comarca Comarca de Lugo
Poboación 3.942 hab. (2015)
Área 292,3 km²
Densidade 13,49 hab./km²
Entidades de poboación 32 parroquias
Capital do concello Friol
Política (2015)
Alcalde José Ángel Santos Sánchez
Concelleiros
PPdeG: 8
PSdeG-PSOE: 3
Eleccións municipais en Friol
Uso do galego[2] (2011)
Galegofalantes 84,47%
Na rede
concellodefriol.es

Friol é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Lugo. Segundo o IGE a súa poboación no 2015 era de 3.942 habitantes (4.490 no 2006, 4.533 no 2005, 4.580 no 2004, 4.646 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «friolés».

Demografía[editar | editar a fonte]

Censo total 3.942 (2015)
Menores de 15 anos 261 (6.62 %)
Entre 15 e 64 anos 2.253 (57.15 %)
Maiores de 65 anos 1.428 (36.22 %)
Evolución da poboación de Friol   Fontes: INE e IGE.
1900 1930 1950 1981 2004 2009 2011 2012 2013 2014 2015 2016
8.865 10.176 10.037 5.878 4.580 4.246
(Os criterios de rexistro censual variaron entre 1900 e 2004, e os datos do INE e do IGE poden non coincidir.)

Historia[editar | editar a fonte]

Mapa das parroquias de Friol.

No rexistro de mámoas feito por Pedro Vázquez de Ornas en 1609 menciónase como a de maior importancia do concello a dos Castelos, na xurisdición da Torre de Narla, propiedade de Alonso Ordóñez das Seixas. Tamén se menciona, entre outras, a de Anafreita, a de Porto Anguieiro (Anxeriz) e a de Reigosa.

Na Rocha de Narla, onde estivo a casa e castelo dos Ulloas, posiblemente houbera con anterioridade un poboado castrexo.

Durante a romanización esta zona estivo baixo o convento xurídico de Lucus Augusti.

Na época visigótica creouse o condado de Narailiensis (de Narla), definido no concilio lucense en 569. Estendíase entre as provincias da Coruña e Lugo, e descoñécese a súa capitalidade, aínda que o topónimo de San Martiño de Condes permitir supor que era alí.

Daquela época quedan topónimos como Argerei, Ascariz, Gimondriz, Guldriz, Nobigilde, Recarei, Remesil ou Guimarei.

A raíz dese condado xurdiron outras ramas, como os de Mera, Parga ou Presares. Este último, se ben non acadou tanta sona como o da Casa de Parga, tiña unha gran extensión territorial, desde o monte da Cova de Serpe pasando por Aranga, Melide e as terras de Montaos e Bergantiños.

A finais do século X Dona Tareixa, monxa do mosteiro de Sobrado dos Monxes e sobriña de San Rosendo, deu liberdade aos habitantes de Anafreita, sobre os que exercía señorío.

O rei Afonso IX hospedouse en San Martiño de Condes, desde onde enviou unha carta a Lugo ordenando que non recoñecesen a outro señor máis que ao bispo.

En abril de 1362 Vasco Pérez, fillo de Pedro López de Rodeiro, deu ao bispo de Lugo as súas posesións do couto de San Martiño dos Condes e no lugar da Mota en correge mento e enmenda de moytos maes e dannos e queyxumes de paes, e de casas e roubos de gaados e de outras cousas mobles... e mortes de homes que eu fize e cometi por miña autoridade en o seu couto de Lugo contra a dita igrexa e os vasallos dela sen sua culpa...>.

Na Idade Media as familias Ulloa, Parga e Seixas repartíronse o poder neste termo. Daquela época queda a torre de Friol, a fortaleza de San Paio de Narla, a torre de Miraz, o pazo de Remesil e o pazo de Trasmonte. Estas terras foron obxecto de loitas e preitos, como quedou reflectido nas chancelerías e nos escritos de Vasco da Ponte. O xenealoxista menciona que nas revoltas do século XV entre os nobres galegos Gonzalo Ozores de Ulloa gañou Narla, sendo sucedido por Lope Sánchez de Ulloa, da casa de Monterrei, quen o cedeu ao bispo de Lugo, xunto cos coutos de San Martiño dos Condes e Ferreira de Negral. Esta cesión foi confirmada por Sancho de Ulloa, fillo de Lope.

Durante o século XV as terras estaban repartidas entre a casa de Parga (da que foi sucesora a casa de Miraz), a de San Paio de Narla (propiedade dos Vázquez de Seixas), a casa de Ulloa (sucedida pola dos condes de Monterrei) e o bispo de Lugo, cos mosteiro de Sobrado dos Monxes e San Antolín de Toques, e a orde militar de Santiago (pasando despois as súas propiedades á coroa).

A fortaleza de San Paio de Narla foi reconstruída no século XVI por Vasco de Seixas, señor da Casa Solar e Castro de Seixas e do Pazo de San Paio de Narla; era fillo de Vasco de Seixas "o vello" e de María Álvarez de Soutomaior, e neto de Vasco de Seixas, quen no século XIV fora señor de San Paio, Osera, Chantada, Ferreira, Samos, Sobrado e Eiré. Participou na loita dinástica dos Trastámara en favor de Don Henrique. O espazo señorial lucense estaba daquela repartido entre cinco familias: os Vázquez de Seixas, Ulloa, Lemos, Saavedra e Pardo.

As terras constituíronse como concello a comezos do século XIX. O 9 de agosto de 1834, durante as guerras carlistas, un destacamento da provincia de Pontevedra foi atacado por un grupo de carlistas dirixido polo canónico Martínez Villaverde. Os carlistas incendiaron a casa de Bañales, onde se resgardara a guarnición. O 19 de xullo de 1839 a columna liberal de Friol matou o faccioso Manuel Perdiz, vingando nel aquel desastre. En 1874 houbo un motín popular co gallo do sorteo da quinta de 125.000 homes, que provocou a queima dos documentos do arquivo municipal.

Gastronomía[editar | editar a fonte]

En marzo celébrase a feira do queixo de Friol e pan de Ousá.

Deportes[editar | editar a fonte]

O deporte con máis popularidade no concello é o fútbol sala, con equipos nas ligas autonómicas masculina e feminina.

Educación[editar | editar a fonte]

No lugar das Donas (Vilalvite) está a escola Meniñeiros, onde se imparte o método de pedagoxía Waldorf.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Galería de imaxes de Friol.

Lugares de Friol[editar | editar a fonte]

Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Friol vexa: Lugares de Friol.

Parroquias[editar | editar a fonte]

Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Friol

Anafreita (San Pedro) | Anxeriz (Santa María) | Bra (San Martiño) | Carballo (San Xiao) | Carlín (Santa María) | Cotá (San Martiño) | Friol (San Xiao) | Guimarei (Santa María) | Guldriz (Santiago) | Lamas (Santa María) | Lea (San Xurxo) | Madelos (Santalla) | Miraz (Santiago) | Narla (San Pedro) | Nodar (San Mamede) | Ousá (San Xiao) | O Pacio (Santa María) | Prado (San Martiño) | Ramelle (Santa María) | Rocha (San Cosmede) | Roimil (San Xiao) | San Cibrao da Pregación (San Cibrao) | San Martiño de Condes (San Martiño) | Santalla de Devesa (Santalla) | Seixón (San Paio) | Seoane da Pregación (San Xoán) | Serén (Santa Cruz) | Silvela (Santa María) | Trasmonte (Santiago) | Vilafiz (Santa María) | Vilalvite (San Pedro) | Xiá (Santa María)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Véxase no Galizionario.
  2. Neira, Carlos. "Evolución do uso do galego por concellos". Consultado o 14 de outubro de 2014. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]


Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo sobre concellos de Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.