Bombo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Bombo
Día do traballo. Santiago de Compostela 2009 96.JPG
Información
ClasificaciónPercusión
Membranófono

O bombo é un instrumento musical de percusión, da familia dos membranófonos. Esta formado por unha caixa redonda recuberta con parches que se fan resoar batendo neles cunha maza recuberta.

Orixe e utilización[editar | editar a fonte]

O bombo é coñecido desde antigo no Oriente Medio, onde xa o empregaban sumerios e gregos, e onde se documenta o seu uso durante toda a Idade Media. Desde alí foi introducido en Europa, a través das orquestras turcas do imperio otomán, aparecendo representado por primeira vez en pinturas de Tiziano e Vittore Carpaccio no século XVI. Cara o XVIII o instrumento fíxose popular da man de orquestras e bandas de música, sendo o compositor Christoph Gluck o primeiro en lle dar un lugar ao bombo nunha das súas obras.[1]

Na actualidade o son do bombo, de timbre grave, emprégase para manter o ritmo en diversos estilos musicais. Tánxese con varios tipos de mazos, de distintas densidades, tamaños e formas, utilizando a man ou accionandoos cos pes. Os tipos de bombos poden clasificarse en tres grupos:

Formando parte da batería, o bombo percútese empregando un mazo accionado polo pé, normalmente o dereito. O seu tamaño oscila entre os 16 e as 28 polgadas, cun fondo de 14 a 22. En ocasións a parte frontal posúe un buraco que permite escapar o aire, provocando sons menos sostidos. Ademais, permite atenuar o son colocando coxíns, mantas ou amortecedores profesionais no interior en contacto coa zona onde se bate, sen ter que retirar o parche frontal. Tamén facilita a introdución de micrófonos dentro para amplificalo. Algunhas baterías posúen dous bombos ou dous pedais para un bombo, o que permite dar mais golpes en menos tempo.

Bombo galego con pratos

O bombo na música tradicional galega[editar | editar a fonte]

O bombo foi introducido na música tradicional galega polas bandas de música na segunda metade do século XIX, cando pasou a formar trío coa gaita e o tambor. Estes tríos foron moi frecuentes por toda Galiza, malia que no Oriente montañoso, o bombo non penetrou até mediados do século XX.[2] Posteriormente, o instrumento foi incorporado noutras formacións tradicionais nadas da adopción da instrumentación das bandas de música. Así, o bombo integrouse en cuartetos con clarinete, cuartetos tradicionais, requintas ou charangas. Nestas últimas aparece decote aparece equipado cuns pratiños na parte superior. É frecuente a ornamentación da pel do bombo, por parte dos grupos de gaiteiros, co nome da agrupación e algunha imaxe representativa.[1]

O bombo "galego" é fabricado en madeira e carece de bordóns.[3] Ten unha caixa de entre 50 e 80 centímetros de diámetro e un fondo de 25 ou 30 centímetros. Pendúrase do ombro do tocador cunha correa en posición case vertical e bátese nel, só na parte dereita, cunha maza recuberta duns 25 centímetros. Outros instrumentos galegos similares, como os tambores de antroido[4] ou os bombos de mallada[5], non están emparentados con el e son moito máis antigos na cultura galega.[1]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]