Agostiño de Hipona
Na Galipedia, a wikipedia en galego.
Santo Agostiño, Aurelius Augustinus, naod en Tagaste, Numidia, en 354 e finado en Hipona en 430, foi un reólogo, filósofo e Doutor da Igrexa. Na súa obra incorpora a filosofía clásica á doutrina cristiá; exerceu grande influencia no pensamento cristián.
Índice |
[editar] Traxectoria
Naceu o 13 de novembro do 354 en Tagaste, cidade de Numidia na África romana. O seu pai, Patricio, era un maxistrado pagán. A súa nai, Santa Mónica foi posta pola igrexa como exemplo de muller cristiá, preocupada sempre polo benestar da súa familia. Mónica enseñoulle ao seu filo os principios básicos da relixión cristiá e ao ver cómo Agustín se alonxaba do camiño do cristianismo entregóuse á oración. Esto fixo que Agustín se chamase a si mesmo “fillo das vagaos da súa nai”
Santo Agostiño tiña moita imaginación e unha inteligencia extraordinaria. Destacou nos estudos das letras. Mostrou moito interese pola literatura, especialmente pola grega clásica e a elocuencia. Os seus principias trunfos foron en Madaura e Cartago onde estudou retórica. Sentiu unha forte atracción polo teatro durante os seus anos de estudante en Cartago. Nestes anos tamén destacou nos concursos poéticos e certamen públicos.
A pesar de que se deixaba levar cegamente polas paixóns humáns e polo seu espírito sensual e mullereiro, non abandonou os estudos, centrados especialmente na filosofía. É está época cando Agustín coñece a súa muller coa que estabelece unha relación de 14 anos e coa que ten un fillo, Adeodato.
Na súa busca incansable de resposta ó problema da verdade, Agostiño pasa dunha escola filosófica a outra sen que encontre unha verdadeira resposta as súas inquedanzas. Finalmente chega ao maniqueísmo crendo que neste sistema encontraría o modelo segundo o cal podería orientar a súa vida. Varios anos seguiu esta doutrina, e somente a abandoa despois de falar co obispo Fausto. Ante esta decepción, convenceuse da imposibilidade de chegar á plena verdade, e por isto fíxose escéptico.
Un día Santo Agostiño paseaba pola veira do mar, dándolle voltas na súa cabeza ás moitas doutrinas sobre a realidade de Deus. entre elas, a doctrina da Trindade. Un rapaz que estaba xogando na veira do mar faille entender que é imposible que a súa mente tan pequena poida entender o misterio de Deus. Sumido nunca grande frustración persoal, decide no 383 ir a Roma. A súa nai acompáñao nesta viaxe, alí viviu de xeito licencioso.
[editar] Conversión ao cristianismo
Foi en Milán onde se produciu a última etapa da súa conversión: empezou a asistir ás celebracións litúrxicas do bispo Ambrosio. Entón decidiu romper definitivamente co maniqueísmo. Esta noticia alegrou moito a súa nai que se encargou de buscarlle un matrimonio acorde co seu estado social e dirixilo cara ó bautismo. Despediuse da súa compañeira sentimental e decidiu vivir en ascese, decisión que chegou despois de coñecer ós escritores neoplatónicos.
É no 386 cando se consagra ó estudo formal e metódico das ideas do cristianismo. Renuncia á súa cátedra e retírase xunto coa súa nai e cuns compañeiros cerca de Milán para dedicarse ó estudo e á meditación. O 23 de abril de 387, ós 33 anos foi bautizado en Milán polo bispo Ambrosio. Xa bautizado, volve a África onde foi bispo de Hipona, pero antes de ambarcar, a súa nai morre.
[editar] Monocato e episcopado
Cando chegou a Tagaste vendeu todos os seus bens e os beneficios obtidos repartiunos entre os pobres. Retirouse cuns compañeiros a vivir nunha paquena propiedade para facer vida monocal. No 391 viaxou a Hipona para buscar un lugar onde abrir un mosterio e vivir cos seus irmáns, pero durante a celebración litúrxica foi elixido pola comunidade para que fose sacerdote. Aceptou esta elección con bágoas nos ollos ao igual que cando foi consagrado bispo no 395.
Agostiño morreu en Hipona.
[editar] Pensamento
As súas teses esenciais foron:
- Razón e fe compenétranse no coñecemento de Deus.
- O home é un ser dotado de interioridade.
- A teoloxía inmanente da historia é a instauración, no posíbel, do reino de Deus na terra.
[editar] Igrexa
A Igrexa é un dos temas centrais de Santo Agostiño. Estudouna como feito histórico. Cando fala dela pódese referir á comunidade dos xustos ou á comunidade dos predestinados.
O núcleo central da clesioloxía é Cristo, que está sempre presente obrando na Igrexa, o Espíritu Santo é a alma do corpo místico e por iso o principio da comuñón. A igrexa é o reino de Cristo.
[editar] Razón e fe
Santo Agostiño comeza a buscar a verdade dunha maneira case desesperada. Os 19 anos pasouse ó racionalismo e rechazou á fe no nome da razón. Sen embargo, pouco a pouco vai descubrindo que a razón e a fe non se opoñen, senon que a súa relación é de colaboración. A fe é un modelo de pensar, se non existise o pensamento, non existiría a fe. A fe e a razón son dous campos que necesitan ser equilibrados e complementados.
[editar] Filosofía
Leu e aprendeu de memoria moitas obras de filosofía, entre elas estaban as de Cicerón, Varrón, Séneca, Plotino e Porfirio. Sentiu preferencia polos neoplatónicos que exerceron unha grande influencia sobre Agostiño.
Os principios sobre os que se basea e se inspira a filosofía de Santo Agostiño foron interioridade, participación e inmutabilidade. Co primeiro fai unha invitación ó suxeito para que se volva a si mesmo, pero non para pararse no suxeito, senón para que se dea conta de que nel hai algo máis. A mente humana está en relación coas realidades intelixibles e inmutábles. Con este principio demostra a existencia de Deus que é o único fundamento proporcionado das verdades inmutábeis, que coñecemos por iluminación, proba a espiritualidade da alma e a súa inmortalidade e ademais da unha explicación psicolóxica da Trindade. O segundo principio podémolo enunciar así: todo ben ou é ben pola súa mesma natureza e esencia, ou é ben por participación; no primeiro caso é o ben sumo, no segundo caso é un ben limitado. Esta participación pode ser: a participación no ser, na verdade ou no amor. En canto á inmutabilidade, o ser verdadeiro, xenuino e auténtico é só o ser inmutable. Non existe ningunha forma nin outra medida, senón que é o ser. Este principio vale para distinguir o ser por esencia do ser por participación.
[editar] Obras
- De inmortalitate animae, 387.
- De doctrina christiana, 397-426.
- Contra Faustum (contra os maniqueos).
- De natura boni contra Manichaeos.
- De baptismo (contra Donatistas).
- De correctione Donatistarum.
- Confessiones, 397-398.
- De trinitate, 400-416.
- De civitate Dei, 413-426.
- Retractationes, 426-428.
[editar] Festa
| Neoplatonismo | |
| Filósofos neoplatónicos | Amonio Sacas | Filón de Alexandría | Hipatia | Iámblico | Plotino | Plutarco | Porfirio | Proclo | Pseudo-Dionisio |
| Conceptos básicos | Emanacións | Hipóstase | Monismo | Nous | Un |
| Filósofos influenciados | Agostiño de Hipona | Escoto Eríxena | Marsilio Ficino | Pico della Mirandola |
