Racionalismo
Na Galipedia, a wikipedia en galego.
- Para outros usos de racionalismo véxase racionalismo (desambiguación).
Racionalismo (do latín ratio, razón), en filosofía, é o pensamento que concede primacía absoluta á razón humana na adquisición de coñecemento, en contraste co empirismo, que resalta o papel da experiencia, en especial o sentido da percepción. Racionalismo e empirismo é unha subdivisión posterior dos historiadores, pero nun principio ambos conceptos estaban incluídos no termo 'racionalismo'estaban comprendidos en racionalismo Esta corrente filosófica europea posteriormente foi subdividida polos historiadores en dous bloques antagónicos: racionalismo e empirismo. Comprende todo o século XVII e é un largo e intenso epígono metafísico aos grandes progresos da ciencia do Renacemento. Nel, a filosofía adopta o paradigma matemático da xeometría e o paradigma esperimental da física, opoñéndose tanto ao escepticismo pirrónico coma ao formalismo escolástico.
O racionalismo epistemolóxico aplicouse a outros campos da investigación filosófica.
O racionalismo en ética é a afirmación de que certas ideas morais primarias son innatas na especie humana, e que tales principios morais son evidentes en si á facultade racional.
O racionalismo na filosofía da relixión afirma que os principios fundamentais da relixión son innatos ou evidentes en si e que a revelación non é precisa, coma no deísmo. Dende fionais do século XVIII, o racionalismo xogou na teoloxía un papel fundamentalmente antirelixioso.
[editar] Orixe
O racionalismo apareceu de distintos xeitos dende as primeiras etapas da filosofía occidental, mais identifícase ante todo coa tradición procedente do filósofo e científico francés do século XVII René Descartes. O filósofo pensaba que a xeometría representaba o ideal de todas as ciencias e tamén da filosofía. Mantiña que certas verdades universais, evidentes en si, só podían ser descubertas por medio da razón, e que delas é posible deducir o resto de contidos da filosofía e máis das ciencias. Manifestaba que estas verdades "evidentes en sí" eran innatas, non derivadas da experiencia.
Este tipo de racionalismo foi desenvolto por outros filósofos europeos, coma o francés Baruch Spinoza e o pensador e matemático alemán Gottfried Wilhelm Leibniz. Opuxéronse a el os empiristas británicos, coma John Locke e David Hume, que pensaban que todas as ideas proviñan dos sentidos.
[editar] Principais características
As principais características desta corrente filosófica son:
- Confianza no poder da razón.
- Postulación das ideas innatas. Crenza de que os seres humanos nacemos xa con certas ideas.
- Utilización do método lóxico-matemático para explicar os razoamentos e do empírico para confirmalos se é posible.
- Recuperación de doutrinas clásicas, tales como o atomismo, o fatalismo e o platonismo gnoseolóxico.
- Crítica e revisionismo escolástico. Crítica dos principios Igrexa.
- Mecanicismo do universo.
