Eugenio Granell

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Fachada do Museo Granell, en Santiago

Eugenio Fernández Granell, nado na Coruña en 1912 e finado en Madrid en 2001, foi un pintor e escritor galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Nado na Coruña en 1912, estudou o bacharelato en Santiago de Compostela e trasladouse a Madrid a finais da década dos vinte, para continuar a súa vocación musical.

Acudiu a faladoiros no Madrid republicano e coñeceu as principais figuras literarias, inclusive a Valle-Inclán.

No período dereitista da República foi detido, pasou varios meses no Cárcere Modelo de Madrid. Integrouse no POUM (Partido Obreiro de Unificación Marxista). Durante a contenda, como militante republicano, foi destinado a Valencia e Cataluña. Máis tarde pasou á fronte de Aragón.

A derrota republicana na guerra civil lévao ao exilio. En Francia viviu os campos de concentración, dalgúns dos cales conseguiu fuxir. Coñeceu a invasión nazi. Conseguiu viaxar a América na diáspora republicana, con recordos de escritores como Orwell, a quen coñeceu.

Uníuse ás correntes surrealistas, e chegou a expor con Marx Ernst, Wifredo Lam e outros dese movemento, non os coñecía antes de concluír a guerra senón por referencias do ourensán Cándido Fernández Mazas. Vinculouse a eses modos de expresión plástica cando se atopaba no Caribe, en Santo Domingo. Destacou axiña cando o seu primeiro gran cadro o adquiriu o Museo de Arte Moderna de Nova York. Coñeceu os grandes surrealistas franceses, incluído o «papa» André Breton.

A ditadura do xeneral Rafael Leónidas Trujillo fixo que cambiase de illa, e marchou a Porto Rico, onde estableceu contactos con intelectuais exiliados, como Juan Ramón Jiménez, Federico de Onis, Américo Castro. Novo salto, aos Estados Unidos; en concreto a Nova York, onde foi profesor algúns anos, ata xubilarse como emérito do Brooklin College, tras doutorarse.

Algunhas das súas obras literarias reeditáronse en España, como «O que sucedeu...», que obtivera o premio Don Quixote en 1967. Regresou con fama ben asentada de pintor, e as súas exposicións sucedéronse en España, con grandes eloxios da crítica. Exposicións monumentais da súa obra foron as que se realizaron na Coruña e no Centro Cultural de Caixavigo. A súa obra está en museos de todo o mundo. Garda escritos e testemuños de André Breton, Juan Ramón Jiménez, Jorge Guillén, Miró e Pablo Neruda.

Eugenio Fernández Granell faleceu en Madrid en outubro de 2001. A Xunta de Galicia concédelle a título póstumo a Medalla de Ouro de Galiza 2001 pola súa traxectoria no mundo das artes.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Pablos, Francisco: Plástica galega. Vigo, Caixavigo, 1981.
  • VV. AA.: Eugenio F. Granell. A Coruña, Concello, 1986.
  • Catálogo da Exposición Antolóxica. Vigo, Caixavigo, 1987.
  • VV. AA.: E. Granell. Madrid, Fundación Cultural. MAPFRE VIDA, 1989.
  • VV. AA.: Eugenio Granell. Santiago, Consorcio da Cidade, 1993.
  • Catálogo da exposición "E. Granell, Pinturas 1980-88" en Galería Heller, Madrid; reprodúcese o proxecto autógrafo de André Bretón de clasificación dos artistas surrealistas, xurdido no desenvolvemento dunha conversación entre Bretón e Gérard Legrand, en Saint-Cirq, agosto de 1960, que pertence á colección G.L.
  • Javier Navarro de Zuvillaga "Granell e teatro" no catálogo da exposición de E. Granell no auditorio de Galicia, Santiago de Compostela, 1993.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]