Anthony van Dyck

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Anthony van Dyck

Autorretrato con un xirasol (1632, Reino Unido, colección particular).
Nome Anton Van Dijck
Nacemento 22 de marzo de 1599
Lugar de nacemento Antuerpen Bélxica Bélxica
Morte 9 de decembro de 1641
Lugar de morte Londres Reino Unido Reino Unido
Nacionalidade Flamengo
Eido pintura
Adestramento Hendrick van Balen
Rubens
Influenciado por Tiziano
Influenciado Peter Lely


Antoon Van Dyck, por Peter Paul Rubens (1627-1628) en el Louvre.

Anthony van Dyck nado en Antuerpen o 22 de marzo de 1599 e finado en Londres o 9 de decembro de 1641 foi un pintor flamengo especialmente dedicado á elaboración de retratos. Na súa lingua materna, o neerlandés, o seu nome é Anton Van Dijck (a palabra dijck significa 'carballo' ou 'encina'). Chegou a ser o primeiro pintor de corte en Inglaterra tras unha longa estancia en Italia. É universalmente coñecido polos seus retratos da nobreza xenovesa e de Carlos I, rei de Inglaterra, dos membros da súa familia e da súa corte. Co seu método de pintura dunha elegancia relaxada, influíu nos retratistas ingleses, como Peter Lely. Ademais de retratos, polos cales foi bastante apreciado, ocupouse tamén de temas bíblicos e mitolóxicos, introducindo algunhas notables innovacións pictóricas.


Grande para Flandres era a fama de Peter Paul Rubens, cando en Antuerpen na súa escola xurdiu un mozo levado de tan nobre xenerosidade de costumes e dun tan belo espírito na pintura que ben deu signos de ilustrala e aumentar o seu esplendor.
Giovanni Pietro Bellori[1]

En Antuerpen foi discípulo de Hendrick van Balen, con quen permaneceu entre 1609 e 1610.[2] Máis adiante foi tamén alumno e asistente de Rubens, do que asimilou a técnica e en parte tamén o estilo, e en 1618 foi admitido como mestre no gremio de San Lucas.

Tras transcorrer a mocidade en Antuerpen, trasladouse a Italia, onde realizou a viaxe ritual de formación característico de todos os grandes pintores flamengos. Alí tivo a oportunidade de ver e copiar algunhas grandes obras renacentistas, especialmente do seu pintor favorito, Tiziano. Ao volver de Italia, pasou a Inglaterra, á corte de Carlos I, onde se ocupou case exclusivamente de retratos. Morreu en Londres á idade de 42 anos e foi enterrado na Catedral de San Paulo.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiro período inglés[editar | editar a fonte]

En outubro de 1620, cando tiña vinte e un anos, van Dyck trasladouse a Londres, á corte do rei de Inglaterra, Xacobe I. Convenceuno a insistencia de George Villiers, I duque de Buckingham e Thomas Howard, conde de Arundel. Este último era un gran apaixonado da arte, amigo de Rubens e protector do arquitecto Iñigo Jones. Durante a estadía en Londres, Van Dyck obtivo de Xacobe I unha pensión anual de 100 libras esterlinas pero non logrou ser presentado ao rei; con todo, ben pronto o conde de Arundel concedeulle un permiso de viaxe ao estranxeiro por oito meses: non volveu en once anos. As obras realizadas por van Dyck durante esta primeira estancia en Inglaterra son moi diferentes das que fixera ata entón en Flandres. En Antuerpen, reconvertida recentemente ao catolicismo, Anton tiña a posibilidade de realizar soamente teas con carácter relixioso ou retratos. En cambio, en Londres gozaba de maior liberdade, sexa na execución das pinturas, sexa na elección do tema por representar. No cadro Sir George Villiers (futuro duque de Buckingham) e a súa muller Lady Katherine, como Venus e Adonis, por exemplo, van Dyck representa aos noivos como xamais o fixo: a tea ten un carácter alexórico, cun gusto típicamente pastoral, inspirado en Tiziano, e os dous personaxes son representados semiespidos e a tamaño natural.[3] Outras pinturas coñecidas do período son A continencia de Escipión e un retrato do conde de Arundel (Os Anxos, Museo J. Paul Getty).

Ao volver a Antuerpen, quedouse alí ao redor de oito meses; neste período, no que Rubens atopábase lonxe, pintou algúns dos seus retratos máis brillantes e innovadores, como o Retrato de Isabel Brant, primeira muller de Rubens, e o Retrato de Frans Snyders e da súa muller Margarita de Vos. Aínda que en certo xeito Rubens e Van Dyck rivalizaban por conseguir os mellores encargos, mantiveron a súa amizade. Cando Van Dyck comunicou a súa decisión de partir a Italia, Rubens regaloulle un cabalo para a viaxe e deixoulle numerosas cartas de presentación para pintores e mecenas.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Bellori, Vite, p. 271.
  2. Balen, Hendrick van (I) en Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie (RKD), en neerlandés.
  3. Bodart, pp. 12–13.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Anthony van Dyck