Guerra civil finlandesa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Guerra civil finlandesa
Parte de Primeira guerra mundial e Revolucións de 1917-1923
Folkets hus brinner.jpg
Queima da Casa dos Traballadores da Garda Vermella durante o ataque do exército alemán e a Garda Branca a Helsinqui
Data 27 de xaneiro-15 de maio de 1918
Lugar Finlandia
Resultado Finlandia Vitoria branca.
Rusia se retira militarmente de Finlandia.[1]
Hexemonía alemá ata decembro de 1918.
Profunda brecha entre os finlandeses, que se pecharía paulatinamente.
Belixerantes
Finlandia Garda Branca
Finlandia Jägers finlandeses
Alemaña Imperio alemán
Voluntarios suecos, estonianos[2] e polacos
Unión Soviética Garda Vermella
Rusia República Socialista Federativa Soviética de Rusia
Líderes
Finlandia C.G.E. Mannerheim
Finlandia Ernst Linder
Finlandia Karl Fredrik Wilkama
Finlandia Hjalmar Frisell
Alemaña Rüdiger von der Goltz
Alemaña Hugo Meurer
Unión Soviética Ali Aaltonen
Unión Soviética Eero Haapalainen
Unión Soviética Eino Rahja
Unión Soviética Kullervo Manner
Unión Soviética Adolf Taimi
Unión Soviética Evert Eloranta
Unión Soviética Kullervo Manner
Unión Soviética Verner Lehtimäki
Forzas en combate
80 000-90 000 fineses,[3] 13 000 soldados imperiais alemáns,[3] 500-1000 voluntarios suecos[4] e 1737 voluntarios da Lexión Polaca[5] 80 000-90 000 finlandeses e 4000-10 000 soldados do desaparecido Exército Imperial ruso[3]
Baixas
3414 finlandeses e 450-500 alemáns mortos en combate, 1400-1650 executados, 46 desaparecidos e 4 mortos nos campos de concentración[6] 5199 finlandeses e 900-1000 rusos mortos en combate, 7000-10 000 finlandeses e 550-600 rusos executados, 2000 desaparecidos e 11 000-13 500 mortos en campos de concentración[6]

A guerra civil finlandesa[nb 1] foi un conflito polo liderado e control de Finlandia durante o período de transición que viviu o país desde que deixou de ser un Gran Ducado do Imperio ruso para converterse nun estado independente. O enfrontamento tivo lugar no contexto da axitación nacional, política e social causada pola primeira guerra mundial e a revolución rusa de 1917. Dun lado se encontraban as forzas socialdemócratas, dirixidas pola delegación popular de Finlandia, comunmente coñecidos como «vermellos» (punaiset). Doutro lado se encontraban as forzas do senado, controladas desde o outono anterior polos conservadores —que pretendían manter o statu quo; é dicir, conservar a independencia e a monarquía constitucional sen parlamentarismo—, popularmente coñecidos como «brancos» (valkoiset). As forzas paramilitares dos Gardas Vermellos, compostas por traballadores industriais e agrarios, controlaron as cidades e os centros industriais do sur de Finlandia. Pola súa banda, as forzas dos Gardas Brancos, compostas por granxeiros e outros membros das clases sociais media e alta, controlaban o rural no centro e norte do país.

Nos anos anteriores ao conflito, a sociedade finlandesa experimentara un grande crecemento da poboación, unido a industrialización, pre-urbanización e o incremento dun exhaustivo movemento obreiro. Os sistemas políticos e gobernamentais do país estaban aínda nunha fase inestable de modernización e democratización. As condicións socioeconómicas e de educación na poboación melloraban de xeito gradual, así como o pensamento nacional e a vida cultural despertaron.

A primeira guerra mundial deu lugar ao colapso do Imperio ruso, provocando un baleiro de poder no Gran Ducado de Finlandia. A subsecuente loita polo poder levou á militarización e escalada da crise entre o movemento obreiro de esquerdas e os conservadores. Os Vermellos levaron a cabo sen éxito unha ofensiva ne febreiro de 1918, co apoio da Rusia soviética. A contraofensiva dos Brancos comezou en marzo, recibindo o apoio militar do imperio alemán desde abril. Os enfrontamentos decisivos foron as batallas de Tampere e Viborg (finés: Viipuri; sueco: Viborg), gañadas polos Brancos, e as batallas de Helsinqui e Lahti, gañada polas tropas alemás, o que deu lugar a vitoria dos Brancos e as forzas alemás na contenda. A violencia política tamén formou parte do enfrontamento. Arredor de 12 500 prisioneiros de guerra Vermellos morreron de mal-nutrición e enfermidades nos campos de prisioneiros. Arredor de 39 000 persoas, das cales 36 000 eran finlandeses, morreron no conflito.

Finlandia pasou de estar na esfera de influencia rusa á alemá. O senado conservador intentou establecer unha monarquía finlandesa, cun rei alemán: o príncipe Federico Carlos de Hesse-Kassel, pero, tras a derrota alemá na Gran Guerra, Finlandia emerxeu como unha república democrática independente.[9][10][11][12][13]

A guerra civil segue sendo o evento máis controvertido e emocional na historia da Finlandia moderna, e existiron disputas sobre o nome que debía darse ao conflito.[14][15][16] A guerra dividiu o aparato político e á nación finlandesa durante moitos anos, aínda que finalmente logrouse chegar á cohesión a través de compromisos sociais baseados na moderación política e relixiosa, así como grazas á recuperación económica que viviu o país tras a pos-guerra.[17]

Antecedentes[editar | editar a fonte]

Un mapa do Gran Ducado de Finlandia en 1825. Os textos están en ruso e sueco.

Políticas internacionais[editar | editar a fonte]

O principal factor detrás da guerra civil finlandesa foi a crise xurdida como consecuencia da primeira guerra mundial. Baixo a presión da Gran Guerra, o imperio ruso colapsou, dando lugar ás Revolucións de Febreiro e Outubro de 1917. Isto provocou un baleiro de poder e a subsecuente loita polo poder na Europa Oriental. O Gran Ducado de Finlandia, que pertencera ao Imperio ruso entre 1809 e 1917, quedou inmerso nese caos. Con menor importancia xeopolítica que a ruta Moscova-Varsovia, Finlandia, illada polo mar Báltico foi un lugar relativamente tranquilo ata comezos de 1918. A guerra entre o imperio alemán e Rusia tan só tivera efectos indirectos sobre o pobo finlandés. Desde finais do século XIX, o Gran Ducado convertérase nunha importante fonte de materias primas, produtos industriais, comida e man de obra para a crecente capital imperial rusa, San Petersburgo, e a primeira guerra mundial resaltou ese papel. Estratexicamente, o territorio finlandés era a parte de menor importancia da entrada estoniano-finlandesa e zona de amortiguamento para e de San Petersburgo a través da área de Narva, o golfo de Finlandia e o istmo de Carelia.[18][19][20][21][22]

O imperio alemán vía a Europa oriental, e principalmente a Rusia, como unha gran fonte de materias primas e produtos vitais, tanto durante a primeira guerra mundial como no futuro. Alemaña estaba explotando os seus recursos ao máximo nunha guerra con dúas frontes, e tratou de dividir a Rusia dando apoio financeiro aos grupos revolucionarios, como os bolxeviques e o Partido Social-Revolucionario, e as faccións radicais e separatistas, como o movemento activista nacional finlandés de tendencia pro-xermánica. Empregáronse entre 30 e 40 millóns de marcos neste obxectivo. O control da área finlandesa permitiría ao exército imperial alemán penetrar en Rusia ata Petrogrado e a península de Kola, unha rexión rica en materias primas para a industria mineira. Finlandia posuía grandes reservas de minerais e unha industria forestal ben desenvolvida.[18][19][23][20][24][25][21][22][26]

Entre 1809 e 1898, no período coñecido como Pax Russica, a autoridade periférica dos finlandeses aumentou gradualmente, e as relacións ruso-finlandesas foron excepcionalmente pacíficas en comparación con outras partes do Imperio ruso. A derrota de Rusia na guerra de Crimea na década de 1850, deu lugar a varios intentos de acelerar a modernización do país. Isto causou máis de 50 anos de progreso económico, industrial, cultural e educativo no Gran Ducado de Finlandia, incluíndo unha mellora no status da lingua finesa. Todo isto estimulou o nacionalismo finlandés e a unidade cultural a través da creación do movemento Fennoman, que limitaba aos finlandeses á administración local e deu lugar á idea de que o Gran Ducado era un estado cada vez máis autónomo no Imperio ruso.[27][28][29][16][30][31][32][22]

En 1899, o Imperio ruso comezou unha política de integración a través da rusificación de Finlandia. O fortalecido poder central pan-eslavista tratou de unificar a "Unión Dinástica Multinacional rusa" a medida que a situación estratéxica e militar de Rusia se vía en maior perigo debido ao crecemento de Alemaña e o Xapón. Os finlandeses chamaron a este período de maior control militar e administrativo como "o primeiro período da opresión" e, por primeira vez, os políticos finlandeses deseñaron plantes para a desconexión con Rusia ou a soberanía para Finlandia. Na loita en contra da integración, activistas de varias seccións da clase obreira e a intelligentsia sueco-falante levaron a cabo varios actos terroristas. Durante a primeira guerra mundial e o aumento do xermanismo, os pro-suecos, coñecidos como Svecomans, comezaron a súa colaboración encuberta coa Alemaña imperial e, desde 1915 ata 1917, un batallón Jäger formado por 1 900 voluntarios finlandeses recibiu adestramento en Alemaña.[20][33][34][30][35][36][25][37][22][38]

Políticas domésticas[editar | editar a fonte]

Entre as principais razóns do incremento das tensións políticas entre os finlandeses estaban o goberno autocrático do tsar de Rusia e o sistema de clases non democrático dos estamentos. O sistema estamental orixinouse baixo o réxime do imperio sueco que gobernou sobre Finlandia antes da conquista por parte de Rusia e dividía á poboación economicamente, socialmente e politicamente. A poboación finlandesa creceu rápidamente durante o século XIX (dos 860 000 habitantes en 1810 aos 3 130 000 en 1917), e xurdiu unha nova clase de traballadores agrarios e industriais, así como de pequenos granxeiros, durante este período. A revolución industrial foi rápida en Finlandia, a pesar de ter comezado despois que no resto da Europa Occidental. A industrialización financiouse polo estado e diminuíronse algúns dos problemas asociados co proceso industrial con accións administrativas. Entre os traballadores urbanos, os problemas socio-económicos incrementaron durante os períodos de depresión industrial. A posición dos traballadores rurais empeorou tras o final do século XIX, a medida que as granxas eran máis eficientes e orientadas ao mercado e o desenvolvemento da industria non tiña a suficiente forza para utilizar o rápido crecemento de poboación do campo.[nb 2][39][40][41][42][43][22]

A diferenza entre as culturas escandinavo-finlandesa, propia dos pobos fino-úgricos, e a ruso-eslava afectou á natureza da integración nacional finlandesa. Os estratos sociais máis altos tomaron o liderado e obtiveron autoridade nos asuntos domésticos de mans do tsar de Rusia en 1809. Os estamentos planificaron a construción dun estado finlandés cada vez máis autónomo, dirixido pola elite e a intelligentsia. O movemento Fennoman aspiraba a incluír as persoas comúns nun papel non político; o movemento obreiro, as asociacións xuvenís e o movemento de temperanza estaban dirixidos inicialmente "desde arriba".[44][45][41][42][22][nb 3]

Entre 1870 e 1916 a industrialización mellorou gradualmente as condicións sociais e a confianza dos traballadores. Porén, mentres que o nivel de vida da maioría da poboación mellorou en termos absolutos, a brecha entre ricos e pobres aumentou considerablemente. Os estratos sociais máis baixos comezaron a preocuparse pola situación socio-económica e as cuestións políticas, comezando a interactuar coas ideas do socialismo, o socioliberalismo e o nacionalismo. As iniciativas dos traballadores e as respostas das autoridades intensificaron o conflito social en Finlandia.[46][47][48][41][42][22]

Tampere en 2015. A cidade foi un dos centros ideolóxicos da folga xeral 1905 e un dos baluartes estratéxicos da guerra civil finlandesa.

O movemento laborista finlandés, que xurdira a finais do século XIX da temperanza, os movementos relixiosos e a Fennomania, tiña un carácter nacionalista e de clase traballadora. Entre 18991906, o movemento fíxose independente, afastándose do pensamento paternalista dos Fennonman, e que foi representado polo Partido Socialdemócrata de Finlandia establecido en 1899. O activismo dos traballadores foi unha forma de opoñerse directamente á rusificación e ao desenvolvemento de políticas que arranxaran os problemas domésticos e responderan ás demandas de democracia. Isto foi unha reacción á disputa doméstica, comezada na década de 1880, entre a nobreza burguesa finlandesa e o movemento obreiro acerca do dereito de sufraxio universal.[nb 4]

A pesar das súas obrigas como habitantes obedientes, pacíficos e apolíticos no Gran Ducado –quen tan só unhas décadas antes, aceptaron o sistema de clases como orde natural das súas vidas–, os plebeos comezaron a exixir os seus dereitos civís e de cidadanía na sociedade finlandesa. A loita de poder entre os estamentos finlandeses e a administración imperial rusa deixou lugar a un modelo concreto e espazo libre para o movemento obreiro. Por outra banda, debido a centenaria tradición e experiencia da autoridade administrativa, os membros elite finlandesa víanse a si mesmos como os líderes naturais da nación.[52][53][41] [42][22] O conflito político pola democracia resolveuse fora de Finlandia, a través da política internacional: o Imperio Ruso fracasou na súa guerra contra o Xapón que desembocou na Revolución Rusa de 1905 e a unha folga xeral en Finlandia. Nun intento de calmar o malestar xeral entre a poboación, o sistema de estamentos foi abolido en polo Parlamento de Finlandia, por medio da reforma parlamentaria de 1906. A folga xeral aumentou o apoio aos socialdemócratas dun xeito considerable. O partido abarcou un porcentaxe de poboación maior que calquera outro movemento socialista no mundo.[nb 5]

A reforma de 1906 supuxo un gran salto cara a liberalización social e política da maioría dos finlandeses, a pesar de que a dinastía rusa dos Romanov era a máis autocrática e conservadora de Europa. Os finlandeses adoptaron un sistema parlamentario unicameral, o Parlamento de Finlandia (en finés: eduskunta, en sueco: riksdag) con sufraxio universal. O número de votantes aumentou dos 126 000 aos 1 273 000, incluíndo ás mulleres. A reforma deu lugar a que os socialdemócratas obtiveran arredor do 50% do voto popular. A pesar destes avances, o tsar Nicolao II de Rusia logrou a súa autoridade tras finalizar a crise de 1905 e implantou no Gran Ducado o programa de rusificación a partir de 1908. Os finlandeses chamaron a esta etapa o segundo período de opresión, pois o tsar neutralizou o poder do parlamento finlandés ata 1917. As autoridades rusas disolveron a asemblea, ordenaron a celebración de eleccións parlamentarias case anualmente, e determinaron a composición do Senado, que non mantivo correlación do Parlamento.[50][63][64][65][66][67][68] [69][22]

A capacidade do parlamento finlandés de resolver os problemas socio-económicos viuse frustrada pola confrontación entre os case analfabetos plebeos e os antigos estamentos. Outro conflito avivouse cando os patróns denegaron as negociacións colectivas e o dereito dos sindicatos a representar aos traballadores. O proceso parlamentario decepcionou ao movemento obreiro, pero debido a que o dominio sobre o parlamento e a lexislación era a forma máis doada para os traballadores de obter unha sociedade máis equitativa, identificáronse a si mesmos como o Estado. O conxunto das políticas domésticas deron lugar a unha loita polo liderado do estado finlandés durante dez anos ata o colapso do Imperio Ruso.[50] [63][64][65][67] [69][42][22]

Revolución de Febreiro[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Revolución de Febreiro.
Manifestación na praza do Senado de Helsinqui. Os encontros masivos e as folgas locais de comezos de 1917 deron lugar a unha folga xeral en apoio da loita polo poder do estado finlandés e polo aumento a dispoñibilidade de alimentos.

O segundo período de rusificación finalizou o 15 de marzo de 1917 co estoupido da Revolución de Febreiro, que acabou destronando ao tsar Nicolao II. O colapso do sistema imperial debeuse, entre outros motivos, ás derrotas militares, o abafamento pola duración e dificultades da Gran Guerra, a colisión entre o réxime máis conservador de Europa e os desexos da poboación rusa de modernización. O poder do tsar foi transferido á Duma Estatal e ao novo goberno provisional. Porén, a autoridade do novo goberno viuse ameazada pola influencia do Soviet de Petrogrado, o que deu lugar a un poder dobre no país.[70][71][72][73]

En marzo de 1917 devolveuse aos finlandeses o seu status autónomo de 1809–1899, a través dun manifesto do novo goberno ruso. Por primeira vez na historia do país, o poder político estaba de facto nas mans do Parlamento de Finlandia. A esquerda política, formada principalmente por socialdemócratas, ocupaba un amplo espectro desde os moderados aos socialistas revolucionarios. A dereita política era incluso máis diversa, desde os social liberais e conservadores moderados ata os movementos máis conservadores. Os catro partidos principais nese momento eran:

Os finlandeses enfrontábanse a unha nociva combinación entre a loita polo poder e fracaso social en 1917. O colapso de Rusia induciu unha reacción en cadea de desintegración, comezando polo goberno, o exército e a economía, e estendéndose a todos os campos da sociedade, como a administración local, os lugares de traballo e a cidadanía. A comezos do século XX, os finlandeses se mantiñan nunha encrucillada entre o antigo réxime dos estamentos e a evolución cara unha sociedade nova, moderna e democrática. A dirección e o obxectivo deste período de cambio convertéronse nun problema froito das intensas disputas políticas, que finalmente acabaron provocando un conflito armado por mor da debilidade do Estado finlandés. Os socialdemócratas pretendían manter os dereitos políticos conseguidos e incrementar a súa influencia sobre a poboación. Os conservadores, pola súa banda, temían perder o seu poder socioeconómico, que ostentaran ata entón. Ambas faccións colaboraron cos seus equivalentes en Rusia, profundizando a división na nación.[76][77][78][79][58][22]

O Partido Socialdemócrata gañou as eleccións parlamentarias de 1916 con maioría absoluta. En marzo de 1917 Oskari Tokoi formou un novo Senado, mais este non reflectiu a ampla maioría socialista: estaba composto por seis socialdemócratas e seis non socialistas. En teoría, o senado consistía nunha ampla coalición nacional, mais na práctica (cos principais grupos políticos reticentes a comprometerse e as principais figuras políticas fóra do senado), mostrouse incapaz de resolver ningún problema importante de Finlandia. Despois da Revolución de Febreiro, a autoridade política descendeu ao nivel das rúas: reunións masivas, organización de folgas e consellos obreiros e militares des esquerdas, e organizacións activas de empregadores na dereita, todos eles minando pouco a pouco a autoridade do estado.[80][81][79][22]

A Revolución de Febreiro detivo o auxe económico finlandés causado pola economía de guerra rusa durante a primeira guerra mundial. O colapso nos negocios levou ao desemprego e a unha alta inflación, mais as persoas empregadas tiveron a oportunidade de resolver problemas nos lugares de traballo. A clase obreira reclamou unha xornada laboral de oito horas, mellores condicións laborais e salarios máis altos, que levaron a manifestacións e grandes folgas na industria e na agricultura.[82][83][22]

Mentres Finlandia se especializara na produción de leite e manteiga, a maior parte da subministración de alimentos do país dependía dos cereais producidos no sur de Rusia. O cesamento das importacións de cereais da Rusia desintegrada conduciu a unha escasez de alimentos en Finlandia. O Senado respondeu introducindo racianamentos e control de presos. Os granxeiros resistíronse ao control do estado e o mercado negro, acompañado por un forte aumento dos prezos dos alimentos formado e exportado ao mercado libre da área de Petrogrado. A subministración de alimentos, os presos e, finalmente, o medo á inanición convertéronse en problemas políticos emocionais entre os granxeiros e os traballadores urbanos, especialmente aqueles que estaban sen emprego. A xente común, os seus medos explotados polos políticos e uns medios de comunicación incendiarios e polarizados, tomou as rúas. A pesar da escasez de alimentos, ningunha fame a gran escala afectou ao sur de Finlandia antes da guerra civil e o mercado de alimentos seguiu a ser un estimulador secundario na loita polo poder no estado finlandés.[nb 7]

Batalla polo liderato[editar | editar a fonte]

Soldados rusos en Helsinqui. Antes de 1917 mantiñan a estabilidade en Finlandia, logo da Revolución de Febreiro, as tropas rusas convertéronse nunha fonte de malestar social.

A aprobación do proyecto de lei do Senado de Tokoi chamada "Lei do Poder Supremo" (finés: laki Suomen korkeimman valtiovallan käyttämisestä, máis comunmente coñecida como valtalaki; sueco: maktlagen) en xullo de 1917, desencadenou na crise clave na loita polo poder entre socialdemócratas e conservadores. A caída do Imperio Ruso abriu a cuestión de quen terra a autoridade política soberana no antigo Gran Ducado. Logo de décadas de decepcións políticas, a Revolución de Febreiro ofreceulles aos socialdemócratas finlandeses unha oportunidade para gobernar; tiñan a maioría absoluta do Parlamento. Os conservadores estaban alarmados polo continuo aumento da influencia dos socialistas dende 1899, que chegou ao seu punto máximo en 1917.[90][91][92][93][94][42][95][22][96]

A "Lei do Poder Supremo" incorporou un plano dos socialistas para aumentar substancialmente o poder do Parlamento, como reacción ao liderato non parlamentario e conservador do Senado de Finlandia entre 1906 e 1916. O proxecto de lei promoveu a autonomía finlandesa nos asuntos internos: o Goberno Provisional Ruso só lle permitiu o dereito a controlar as políticas exteriores e militares de Finlandia. A Acta foi adoptada co apoio do Partido Socialdemócrata, a Liga Agraria, parte do Partido Xove Finlandés e algúns activistas ansiosos pola soberanía finlandesa. Os conservadores opuxéronse ao progetto de lei e algúns dos representantes máis dereitistas renunciaron ao Parlamento.[97][93][98][42][95][22][99]

En Petrogrado, o plan socialdemócrata tiña o respaldo dos bolxeviques. Estiveran plantexando unha revolta en contra do Goberno Provisional dense abril de 1917, e as manifestacións prosoviéticas durante as Xornadas de Xullo fixeron que os asuntos se puxeran de manifesto. O Soviet de Helsinqui e o Comité Rexional dos Soviets de Finlandeses, liderado polo bolxevique Ivar Smilga, ambos comprometidos coa defensa do Parlamento de Finlandia se este era ameazado cun ataque.[100] Con todo, o Goberno Provisional continuou tendo apoio suficiente no exército ruso para sobrevivir e a medida que o movemento na rúa diminuía, Vladimir Lenin fuxiu a Carelia. A raíz destes eventos, a "Lei do Poder Supremo" foi anulada e os socialdemócratas tinalmente botáronse atrás; enviáronse máis tropas rusas a Finlandia e, coa cooperación e insistencia dos conservadores finlandeses, disolveuse o Parlamento e anunciáronse novas eleccións.[nb 8]

Nas eleccións de outubro de 1917, os socialdemócratas perderon a súa maioría absoluta, o que radicalizou o movemento obreiro e unha diminución do apoio á política moderada. A crise de xullo de 1917 non provocou a Revolución Vermella de xaneiro de 1918 por si soa, mais xunto cos desenvolvementos políticos baseados na interpretación dos comunistas das ideas do movemento Fennoman e o socialismo, os eventos favoreceron unha revolución finlandesa. Para gañar o poder, os socialistas tiñan que gañar o Parlamento.[90][101][91][64][92][93][98][79][42][95][96]

A Revolución de Febreiro provocou a perda da autoridade institucional en Finlandia e a disolución da forza policial, creando medo e incerteza. En resposta, tanto a dereita como a esquerda reuniron os seus propios grupos de seguridade, que inicialmente eran locais e en boa medida desarmados. A finais de 1917, logo da disolución do Parlamento, en ausencia dun goberno forte e forzas nacionais armadas, os grupos de seguridade comezaron a asumir un carácter máis amplo e paramilitar. As Gardas Civís (finés: suojeluskunnat; sueco: skyddskåren; literalmente "corpos de protección") e as Gardas Brancas posteriores (finés: valkokaartit; sueco: vita gardet) foron organizadas por homes de influencia locais: académicos conservadores; industriais; terratenentes, e activistas. A Garda de Orde dos Traballadores (finés: työväen järjestyskaartit; sueco: arbetarnas ordningsgardet) e a Garda Vermella (finés: punakaartit; sueco: röda gardet) foron recrutadas a través das seccións locais do partido socialdemócrata e dos sindicatos de traballadores.[nb 9]

Revolución de Outubro[editar | editar a fonte]

Véxase tamén: Revolución de Outubro.

A Revolución de Outubro do 7 de novembro de 1917 levada a cabo polos bolxeviques e Vladimir Lenin transferiu o poder político de Petrogrado aos socialistas radicais de esquerda. A decisión do goberno alemán de conceder un salvoconduto a Lenin e os seus compañeiros dende o seu exilio en Suíza ata Petrogrado en abril de 1917 foi un éxito. Un armisticio entre Alemaña e o réxime bolxevique entrou en vigor o 6 de decembro e as negociacións de paz comezaron o 22 de decembro de 1917 en Brest-Litovsk.[109]

Novembro de 1917 converteuse noutra liña divisoria na rivalidade de 1917-1918 polo liderato en Finlandia. Logo da disolución do Parlamento de Finlandia, a polarización entre os socialdemócratas e os conservadores incrementouse notablemente e o período foi testemuña da aparición da violencia política. Un traballador agrícola recibiu un disparo durante unha folga local o 9 de agosto de 1917 en Ypäjä, e un membro da Garda Civil foi asasinado nunha crise política en Malmi o 24 de setembro.[110] A Revolución de Outubro interrompeu a tregua informal etre os finlandeses non socialistas e o Goberno Provisional Ruso. Logo dunha discusión política sobre como reaccionar ante a revolta, a maioría dos políticos aceptaron unha proposta de compromiso de Santeri Alkio, o líder da Liga Agraria. O Parlamento tomou o poder soberano en Finlandia o 15 de novembro de 1917 baseándose na "Lei do Poder Supremo" dos socialistas e ratificou as súas propostas dunha xornada laboral de oito horas e o sufraxio universal nas eleccións locais, a partir de xullo de 1917.[111]

Soldados da paramilitar Garda Branca en Leinola, un suburbio de Tampere

O 27 de novembro designouse o goberno puramente non socialista liderado polos conservadores de Pehr Evind Svinhufvud. Este nomeamento foi tanto unha meta a longo prazo dos conservadores como unha resposta aos desafíos do movemento obreiro durante novembro de 1917. As principais aspiracións de Svinhufvud eran separar a Finlandia de Rusia, fortalecer aos Gardas Civís, e devolver unha parte da nova autoridade do Parlamento ao Senado.[112] O 31 de agosto de 1917 había 149 Gardas Civís en Finlandia, contando as unidades locais e Gardas Brancos subsidiarios nas cidades e comunas rurais; 251 o 30 de setembro; 315 o 31 de outubro; 380 o 30 de novembro e 408 o 26 de xaneiro de 1918. O primeiro intento de adestramento militar serio das Gardas foi o estabelecemento dunha escola de cabalaría de 200 efectivos na finca de Saksanniemi, nas proximidades da cidade de Porvoo, en setembro de 1917. A vangarda dos Jägers finlandeses e o armamento alemán chegaron a Finlandia durante os meses de outubro e novembro de 1917 no cargueiro Equity e o submarino alemán UC-57; en torno a 50 Jägers regresaran a Finlandia a finais de 1917.[113]

Logo das derrotas políticas en xullo e outubro de 1917, os socialdemócratas presentaron un programa intransixente chamado "Demandamos" (finés: Me vaadimme; sueco: Vi kräver) o 1 de novembro, para presionar polas concesións políticas. Insistiron nun regreso ao status político anterior á disolución do Parlamento en xullo de 1917, a disolución das Gardas Civís e eleccións para crear unha Asemblea Constituínte Finlandesa. O programa fracasou e os socialistas iniciaron unha folga xeral entre o 14 e o 19 de novembro para incrementar a presión política sobre os conservadores, que se opuxeran á "Lei do Poder Supremo" e a proclamación parlamentaria do poder soberano o 15 de novembro.[114]

A revolución converteuse no obxectivo dos socialistas radicalizados logo de perder o control político, e os acontecimentos de novembro de 1917 deron pulo a un levantamento socialista. Nesta fase, Lenin e Iosif Stalin, ameazados en Petrogrado, instaron aos socialdemócratas a tomar o poder en Finlandia. A maioría dos socialistas finlandeses eran moderados e preferían métodos parlamentarios, o que levou aos bolxeviques a etiquetalos como "revolucionarios reacios". A reticencia diminuíu a medida que a folga xeral semellaba ofrecer unha importante canle de influencia para os traballadores do sur de Finlandia. O liderato da folga votou por unha maioría estreita comezar unha revolución o 16 de novembro, mais o levantamento tivo que ser cancelado o mesmo día debido á falta de revolucionarios activos para executalo.[115]

Tropas da compañía paramilitar da Garda Vermella de Tampere en 1918.

A finais de novembro de 1917, os socialistas moderados entre os socialdemócratas gañaron unha segunda votación sobre os radicais nun debate sobre medios revolucionarios fronte a parlamentarios, mais cando trataron de aprobar unha resolución para abandonar por completo a idea dunha revolución socialista, os representantes e algúns líderes influíntes do partido rexeitárono. O movemento obreiro finlandés quería manter a súa propia forza militar e manter aberta a vía revolucionaria. Os vacilantes socialistas finlandeses decepcionaron a V. I. Lenin e ao mesmo tempo, el comezou a alentar aos bolxeviques finlandeses en Petrogrado.[116]

Entre o movemento obreiro, unha consecuencia máis marcada dos acontecimientos de 1917 foi o ascenso das Gardas de Orde dos Traballadores. Había entre 20 e 60 gardas separadas entre o 31 de agosto e o 30 de setembro de 1917, mais en outubro, logo da derrota nas eleccións parlamentarias, o movemento obreiro finlandés proclamou a necesidade de crear máis unidades de traballadores. O anuncio deu lugar a unha oleada de recrutamentos: o 31 de outubro o número de gardas era de entre 100 e 150; 342 o 30 de novembro de 1917 e 375 o 26 de xaneiro de 1918. Desde maio de 1917, as organizacións paramilitares de esquerda medraran en dúas fases, a maior parte delas como Gardas da Orde de Traballadores. A minoría eran Gardas Vermellas, estas eran en parte grupos clandestinos formados in cidades industrializadas e centros industriais, como Helsinqui, Kotka e Tampere, baseados nas Gardas Vermellas orixinais que se formaran entre 1905 e 1906 en Finlandia.[117]

A presenza de dúas forzas armadas opostas creou un estado cun poder dual e soberanía dividida na sociedade finlandesa. A ruptura definitiva entre as gardas estalou durante a folga xeral: os Vermellos executaron varios opoñentes políticos no sur de Finlandia e tiveron lugar os primeiros enfrontamentos armados entre Brancos e Vermellos. En total, contabilizáronse 34 vítimas. Co tempo, as rivalidades políticas de 1917 conduciron a unha carreira armamentística e a unha escalada cara á guerra civil.[118]

Independencia de Finlandia[editar | editar a fonte]

The disintegration of Russia offered Finns an historic opportunity to gain national independence. After the October Revolution, the conservatives were eager for secession from Russia in order to control the left and minimise the influence of the Bolsheviks. The socialists were skeptical about sovereignty under conservative rule, but they feared a loss of support among nationalistic workers, particularly after having promised increased national liberty through the "Law of Supreme Power". Eventually, both political factions supported an independent Finland, despite strong disagreement over the composition of the nation's leadership.[119]

Nationalism had become a "civic religion" in Finland by the end of nineteenth century, but the goal during the general strike of 1905 was a return to the autonomy of 1809–1898, not full independence. In comparison to the unitary Swedish regime, the domestic power of Finns had increased under the less uniform Russian rule. Economically, the Grand Duchy of Finland benefited from having an independent domestic state budget, a central bank with national currency, the markka (deployed 1860), and customs organisation and the industrial progress of 1860–1916. The economy was dependent on the huge Russian market and separation would disrupt the profitable Finnish financial zone. The economic collapse of Russia and the power struggle of the Finnish state in 1917 were among the key factors that brought sovereignty to the fore in Finland.[120]

A picture of the document whereby Lenin and the Bolsheviks recognized Finnish independence on 31 December 1917.
The Bolsheviks' recognition of Finnish independence. Some minutes before midnight on 31 December 1917, two men with opposite worldviews, Svinhufvud and Lenin shook hands.[121]

Svinhufvud's Senate introduced Finland's Declaration of Independence on 4 December 1917 and Parliament adopted it on 6 December. The social democrats voted against the Senate's proposal, while presenting an alternative declaration of sovereignty. The establishment of an independent state was not a guaranteed conclusion for the small Finnish nation. Recognition by Russia and other great powers was essential; Svinhufvud accepted that he had to negotiate with Lenin for the acknowledgement. The socialists, having been reluctant to enter talks with the Russian leadership in July 1917, sent two delegations to Petrograd to request that Lenin approve Finnish sovereignty.[122]

In December 1917, Lenin was under intense pressure from the Germans to conclude peace negotiations at Brest-Litovsk and the Bolsheviks' rule was in crisis, with an inexperienced administration and the demoralised army facing powerful political and military opponents. Lenin calculated that the Bolsheviks could fight for central parts of Russia but had to give up some peripheral territories, including Finland in the geopolitically less important north-western corner. As a result, Svinhufvud's delegation won Lenin's concession of sovereignty on 31 December 1917.[123]

By the beginning of the Civil War, Austria-Hungary, Denmark, France, Germany, Greece, Norway, Sweden and Switzerland had recognised Finnish independence. The United Kingdom and United States did not approve it; they waited and monitored the relations between Finland and Germany (the main enemy of the Allies), hoping to override Lenin's regime and to get Russia back into the war against the German Empire. In turn, the Germans hastened Finland's separation from Russia so as to move the country to within their sphere of influence.[124]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. finés: Suomen sisällissota; sueco: Finska inbördeskriget; ruso: Гражданская война в Финляндии; alemán: Finnischer Bürgerkrieg. Outros nomes: Guerra de Brethren, Guerra Cidadá, Guerra de clases, Guerra da liberdade, Rebelión Vermella e Revolución[7]. Segundo 1.005 entrevistas realizadas polo xornal Aamulehti, os nomes máis populares son os seguintes: Guerra Civil 29%, Guerra Cidadá 25%, Guerra de clases 13%, Guerra da liberdade 11%, Rebelión Vermella 5%, Revolución 1%, outro nome 2% e sen resposta 14%, [8]
  2. Durante séculos, a área xeográfica dos finlandeses foi unha parte firme do desenvolvemento sueco como un gran imperio nórdico. Coa excepción da lingua (o territorio finlandés pasou a ser bilingüe), a cultura da xente non difería substancialmente entre as partes orientais e occidentais de Suecia, dominadas pola administración sueca e a común Igrexa Luterana.
  3. En contraste cos desenvolvementos na Europa central e Rusia, as políticas do réxime sueco non resultaron nunha autoridade económica, política e social das clases altas baseadas nas propiedades feudais e no capital. O campesiñado gozou dunha relativa liberdade, sen tradición de servidume, e o poderío dos estamentos preeminentes estaba delimitado pola interacción entre a formación do estado e a industrialización. A industria forestal foi un sector vital para Finlandia e os campesiños posuían a maior parte dos terreos forestais. Estas consideracións económicas deron lugar ao nacemento da Fennomania entre as clases altas sueco falantes.[44][45][41][42][22]
  4. A loita polo dereito ao voto tivo dúas vertentes. Había unha disputa acerca do dominio da lingua finesa ou sueca entre a alianza do clero campesiño e a nobreza burguesa, e unha loita pola democracia parlamentaria entre o movemento obreiro e as elites dominantes. O clero campesiño apoiou o dereito de sufraxio universal no sistema de clases, para así aumentar a influencia da poboación de fala finesa entre os estamentos sociais do país. Porén, a a nobreza detivo os seus plans. [49][50][51][52][53][54] [55][56][41][42][57][58][22].
  5. O aumento do poder político da esquerda atraeu a parte da intelligentsia finlandesa cara eles, principalmente aos Fennomans do partido vello finlandés: Julius Ailio, Edvard Gylling, Martti Kovero, Otto-Ville Kuusinen, Kullervo Manner, Hilja Pärssinen, Hannes Ryömä, Yrjö Sirola, Väinö Tanner, Karl H. Wiik, Elvira Willman, Väinö Voionmaa, Sulo Wuolijoki, Wäinö Wuolijoki –chamados os socialistas de novembro de 1905–.[59] [60][61][41][62][22]
  6. Tamén había algúns bolxeviques en Finlandia. O bolxevismo fíxose popular entre os traballadores industriais que emigraron a Petrogrado a finais do século XIX. O partido finlandés e o Partido Fennoman Constitucional eran descendentes dos antigos partidos Fennoman.[74][75][61]
  7. En 1917–1918, o pobo finlandés aínda estaba baixo a sombra do trauma da fame de 1867–1868 famine, na cal arredor de 200 000 persoas morreron por malnutrición e enfermidades epidémicas, causadas por un cambio climático repentino cunha diminución da temperatura do aire durante a tempada de crecemento.[82][84][85][86][22][87][88][89]
  8. A debilidade de Rusia enfatizou a importancia da área finlandesa como zona de amortiguamento que protexía Petrogrado.[90][91][64][92][93][98][79][95][96][22]
  9. O papel da clase alta de fala sueca foi significativo, debido á súa longa traxectoria de influencia sobre a economía, a industria, a administración e o exército. Xurdiu unha batalla polo poder entre os socialistas máis á esquerda e os elementos máis á dereita dos conservadores de fala sueca. O problema lingüístico non era tan fundamental como as diferencias sociais, xa que moitos traballadores de fala sueca uníronse aos Vermellos. [102][103][104][105][106][107][108][58][22]
Referencias
  1. Upton, 1981: 59-62
  2. Ylikangas, 1993: 55–63
  3. 3,0 3,1 3,2 2000 mulleres (idade media de 20 anos) loitaban na Garda Vermella, Arimo 1991, Manninen 1992–1993 II, pp. 131, 145, Upton 1981, p. 107
  4. Arimo 1991,; Manninen, 1993: 44-73, 96-177; Upton, 1981: 107, 267-273, 377-391
  5. Westerlund, 2004c: 233-236; Muilu, 2010: 87-90
  6. 6,0 6,1 Manninen 1992-1993, Paavolainen 1966, Upton 1981, pp. 191, 453
  7. Tepora & Roselius 2014b, pp. 1–16.
  8. Aamulehti 2008, p. 16.
  9. Upton 1980, pp. 434-435.
  10. Ylikangas 1986, pp. 163-172.
  11. Haapala 1995, pp. 223-225, 237-243.
  12. Vares 1998, pp. 56-137.
  13. Jussila 2007, pp. 264-291.
  14. Manninen 1993.
  15. Ylikangas 1993b.
  16. 16,0 16,1 Lackman 2000.
  17. Haapala 1995, pp. 241-256.
  18. 18,0 18,1 Upton 1980, pp. 62–144.
  19. 19,0 19,1 Haapala 1995, pp. 11–13, 152–156.
  20. 20,0 20,1 20,2 Klinge 1997, pp. 483–524.
  21. 21,0 21,1 Meinander 2012, pp. 7–47.
  22. 22,00 22,01 22,02 22,03 22,04 22,05 22,06 22,07 22,08 22,09 22,10 22,11 22,12 22,13 22,14 22,15 22,16 22,17 22,18 22,19 22,20 Haapala 2014, pp. 21–50.
  23. Pipes 1996, pp. 113–149.
  24. Lackman 2000, pp. 54–64.
  25. 25,0 25,1 Lackman 2009, pp. 48–57.
  26. Hentilä & Hentilä 2016, pp. 15–40.
  27. Upton 1980, pp. 13–15, 30–32.
  28. Alapuro 1988, pp. 110–114, 150–196.
  29. Haapala 1995, pp. 49–73.
  30. 30,0 30,1 Jutikkala & Pirinen 2003, p. 397.
  31. Jussila 2007, pp. 81–148, 264–282.
  32. Meinander 2010, pp. 108–165.
  33. Jussila, Hentilä & Nevakivi 1999.
  34. Lackman 2000, pp. 13–85.
  35. Jussila 2007, pp. 81–150, 264–282.
  36. Soikkanen 2008, pp. 45–94.
  37. Ahlbäck 2014, pp. 254–293.
  38. Lackman 2014, pp. 216–250.
  39. Alapuro 1988, pp. 29–35, 40–51.
  40. Haapala 1995, pp. 49–69, 90–97.
  41. 41,0 41,1 41,2 41,3 41,4 41,5 41,6 Kalela 2008a, pp. 15–30.
  42. 42,0 42,1 42,2 42,3 42,4 42,5 42,6 42,7 42,8 42,9 Kalela 2008b, pp. 31–44.
  43. Engman 2009, pp. 9–43.
  44. 44,0 44,1 Alapuro 1988, pp. 19–39, 85–100.
  45. 45,0 45,1 Haapala 1995, pp. 40–46.
  46. Apunen 1987, pp. 73–133.
  47. Haapala 1995, pp. 49–69, 245–250.
  48. Klinge 1997, pp. 250–288, 416–449.
  49. Upton 1980b, pp. 3–25.
  50. 50,0 50,1 50,2 Apunen 1987, pp. 242–250.
  51. Alapuro 1988, pp. 85–127, 150–151.
  52. 52,0 52,1 Haapala 1992, pp. 227–249.
  53. 53,0 53,1 Haapala 1995, pp. 218–225.
  54. Klinge 1997, pp. 289–309, 416–449.
  55. Vares 1998, pp. 38–55.
  56. Olkkonen 2003, pp. 517–521.
  57. Tikka 2009, pp. 12–75.
  58. 58,0 58,1 58,2 Haapala & Tikka 2013, pp. 72–84.
  59. Haapala 1995, pp. 62–69, 90–97.
  60. Klinge 1997, pp. 250–288, 428–439.
  61. 61,0 61,1 Nygård 2003, pp. 553–565.
  62. Payne 2011, pp. 25–32.
  63. 63,0 63,1 Alapuro 1988, pp. 85–100, 101–127, 150–151.
  64. 64,0 64,1 64,2 64,3 Alapuro 1992, pp. 251–267.
  65. 65,0 65,1 Haapala 1995, pp. 230–232.
  66. Klinge 1997, pp. 450–482.
  67. 67,0 67,1 Vares 1998, pp. 62–78.
  68. Jutikkala & Pirinen 2003, pp. 372–373, 377.
  69. 69,0 69,1 Jussila 2007, pp. 244–263.
  70. Upton 1980, pp. 51–54.
  71. Ylikangas 1986, pp. 163–164.
  72. Pipes 1996, pp. 75–97.
  73. Jussila 2007, pp. 230–243.
  74. Alapuro 1988, pp. 85–132.
  75. Haapala 1995, pp. 56–59, 142–147.
  76. Upton 1980, pp. 109, 195-263.
  77. Alapuro 1988, pp. 143-149.
  78. Haapala 1995, pp. 11-14.
  79. 79,0 79,1 79,2 79,3 Haapala 2008, pp. 255–261.
  80. Haapala 1995, pp. 221, 232–235.
  81. Kirby 2006, p. 150.
  82. 82,0 82,1 Upton 1980, pp. 95–98, 109–114.
  83. Haapala 1995, pp. 155–159, 197, 203–225.
  84. Ylikangas 1986, pp. 163–172.
  85. Alapuro 1988, pp. 163–164, 192.
  86. Haapala 1995, pp. 155–159, 203–225.
  87. Häggman 2017, pp. 157–217.
  88. Keskisarja 2017, pp. 13–74.
  89. Voutilainen 2017, pp. 25–44.
  90. 90,0 90,1 90,2 Upton 1980, pp. 163–194.
  91. 91,0 91,1 91,2 Alapuro 1988, pp. 158–162, 195–196.
  92. 92,0 92,1 92,2 Keränen et al. 1992, pp. 35, 37, 39, 40, 50, 52.
  93. 93,0 93,1 93,2 93,3 Haapala 1995, pp. 229–245.
  94. Klinge 1997, pp. 487–524.
  95. 95,0 95,1 95,2 95,3 Kalela 2008c, pp. 95–109.
  96. 96,0 96,1 96,2 Siltala 2014, pp. 51–89.
  97. Keränen et al. 1992, p. 50.
  98. 98,0 98,1 98,2 Klinge 1997, pp. 502–524.
  99. Jyränki 2014, pp. 18–38.
  100. Trotsky, Leon (1934). History of the Russian Revolution (en inglés). Londres: The Camelot Press ltd. p. 785. 
  101. Kettunen 1986, pp. 9–89.
  102. Upton 1980, pp. 195–230.
  103. Ylikangas 1986, pp. 166–167.
  104. Alapuro 1988, pp. 151–167.
  105. Manninen 1993c.
  106. Manninen* 1993a, pp. 324–343.
  107. Haapala 1995, pp. 123–127, 237–243.
  108. Hoppu 2009b, pp. 112–143.
  109. Os bolxeviques recibiron 15 millóns de marcos de Berlín logo da Revolución de Outubro, mais a autoridade de Lenin era feble e Rusia viuse envolta nunca guerra civil que centrou todas as actividades militares, políticas e económicas do país. Keränen et al. 1992, p. 36, Pipes 1996, pp. 113–149, Lackman 2000, pp. 86–95, Lackman 2009, pp. 48–57, McMeekin 2017, pp. 125–136
  110. Upton 1980, pp. 195–263, Keränen et al. 1992, pp. 52, 59
  111. Upton 1980, pp. 264–342, Keränen et al. 1992, pp. 67, 70, Jyränki 2014, pp. 18–38
  112. Upton 1980, pp. 264–342, Keränen et al. 1992, p. 70, Jyränki 2014, pp. 18–38
  113. A pesar das negociacións de paz entre Rusia e Alemaña, os alemáns acordaron vender 70 000 rifles e 70 metralladoras, así como artillaría aos Brancos e asegurar o regreso seguro dobatallón Jäger a Finlandia. As armas alemás foron transportadas a Finlandia entre febreiro e marzo de 1918, Upton 1980, pp. 195–263, Keränen et al. 1992, pp. 59, 63, 66, 68, 98, Manninen 1993b, pp. 96–177, Manninen* 1993b, pp. 393–395
  114. Os socialistas planearon solicitar aos bolxeviques que aceptaran a soberanía de Finlandia cun manifesto, mais a situación incerta en Petrogrado dativo o plano. Upton 1980, pp. 256–342, Ketola 1987, pp. 368–384, Keränen et al. 1992, p. 66, Jyränki 2014, pp. 18–38
  115. Upton 1980, pp. 264–342, Ketola 1987, pp. 368–384, Keränen et al. 1992, pp. 64, Haapala 1995, pp. 152–156, Siltala 2014, pp. 51–89
  116. Ao principio da Revolución de Outubro, o Comité de Distrito Ruso en Finlandia foi o primeiro en rexeitar a autoridade do Goberno Provisional. O comentario pesimista de Lenin do 27 de xaneiro de 1918 ao bolxevique finlandés Eino Rahja é ben coñecido: "Non camarada Rahja, desta vez non gañará a túa campaña, porque tes o poder dos Socialdemócratas en Finlandia". Upton 1980, pp. 264–342, Ketola 1987, pp. 368–384, Rinta-Tassi 1989, pp. 83–161, Keränen et al. 1992, p. 70, Siltala 2014, pp. 51–89
  117. Manninen* 1993a, pp. 324–343, Manninen* 1993b, pp. 393–395, Jussila 2007, pp. 282–291
  118. Upton 1980, pp. 317–342, Lappalainen 1981a, pp. 15–65, Alapuro 1988, pp. 151–171
  119. Keränen et al. 1992, pp. 67, 70, Haapala 1995, pp. 235–237
  120. The activists aimed also at a Finnish Grand Duchy ruled either by Germany or Sweden. Until 1914, Finland exported refined forest and metal products to Russia and sawmill and bulk wood products to Western Europe. World War I cut off the exports to the West and directed most of the beneficial war trade to Russia. In 1917, exports to Russia collapsed and, after 1919, Finns reorientated to the western market due to the high demand for products following the Great War. Alapuro 1988, pp. 89–100, Haapala 1995, pp. 49–73, 156–159, 243–245, Klinge 1997, pp. 483–524, Jussila 2007, pp. 9–10, 181–182, 203–204, 264–276, Kalela 2008a, pp. 15–30, Kuisma 2010, pp. 13–81, Meinander 2010, pp. 108–173, Ahlbäck 2014, pp. 254–293, Haapala 2014, pp. 21–50, Lackman 2014, pp. 216–250, Siltala 2014, pp. 51–89, Hentilä & Hentilä 2016, pp. 15–40, Keskisarja 2017, pp. 13–74
  121. Keränen et al. 1992, p. 79
  122. Svinhufvud's initial vision was that the Senate would lead Finland and the independence process with a call for a Regent; there would be no talks with the Bolsheviks, who it was believed would not set a non-socialist Finland free. The vision of the socialists was that Parliament should lead Finland and that independence would be achieved more easily through negotiations with a weak Bolshevik government than with other parties of the Russian Constituent Assembly, Upton 1980, pp. 343–382, Keränen et al. 1992, pp. 73, 78, Manninen 1993c, Jutikkala 1995, pp. 11–20, Haapala 2014, pp. 21–50, Jyränki 2014, pp. 18–38
  123. The Bolshevist Council of People's Commissars ratified the recognition on 4 January 1918. Upton 1980, pp. 343–382, Keränen et al. 1992, pp. 79, 81, Keskisarja 2017, pp. 13–74
  124. France broke off diplomatic relations to the White government later in 1918, due to the Whites' co-operation with Germany, Upton 1980, pp. 343–382, Keränen et al. 1992, pp. 80, 81, Pietiäinen 1992, pp. 252–403

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]