Loviisa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Coordenadas: 60°27′25″N 26°13′27″L / 60.45694, -26.22417

Loviisa
Lovisa
Loviisa.vaakuna.svg
Loviisa Holzh 4+.JPG
Típicas casas de madeira en Loviisa.
Localización
Loviisa en Finlandia
Loviisa
Loviisa
PaísFinlandia Finlandia
RexiónUusimaa
SubrexiónSubrexión de Loviisa
Xeografía
Altitude0-40 msnm
Superficie845,59 km²
Demografía
Poboación15.491 (2013)[1]
Densidade18,90 hab/km²
Outros datos
Código postal07900
AlcaldeOlavi Kaleva
www.loviisa.fi/

Loviisa (en finlandés) ou Lovisa (en sueco) é unha cidade de Finlandia. Está situada ao sur do país, na rexión de Uusimaa.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Loviisa está situada na costa sur de Finlandia, bañada polas augas do golfo de Finlandia, cubrindo unha superficie total de 1.751,49 km², dos cales 931,92 km² son de auga. A altitude do territorio apenas presenta variacións dende a altitude mínima na costa (ao nivel do mar), e a máxima altitude (40 metros sobre o nivel do mar).

A cidade encóntrase a 87 km da capital finlandesa, Helsinqui, estando unida á mesma pola valtatie 7 (nacional 7), que continúa ata a fronteira con Rusia.

Limita cos concellos de Lapinjärvi e Myrskylä ao norte, co de Porvoo ao oeste, con Kouvola e Pyhtää ao leste (estes dous últimos na rexión de Kymenlaakso.

Poboación[editar | editar a fonte]

Dende os anos '90 o concello está a perder poboación, que actualmente está nos 15.491 habitantes segundo o censo de 2013. Dende 1980 a evolución da poboación de Loviisa foi do seguinte xeito:[2]

O 15,3 % da poboación de Loviisa está comprendida entre os 0 e os 14 anos, o 61,2 % entre os 15 e os 64 anos, mentres que os maiores de 65 anos constitúen o 23,5 % da poboación da cidade.

Historia[editar | editar a fonte]

A cidade ten as súas orixes nas sucesivas derrotas de Suecia nas guerras contra Rusia durante o século XIX.

Primeiro coa Gran Guerra do Norte e o seu tratado de Nystad de 1721 humillando aos suecos, que perderon a maior parte de Carelia e o seu gran centro comercial do leste, Viipuri. Lappeenranta e especialmente Hamina convertéronse nas dúas cidades fronteirizas, sendo esta última creada para defender a fronteira.

Finalmente, a raíz da Guerra ruso-sueca de 1741-1743 e o Tratado de Åbo (nome sueco de Turku), Hamina e Lappeenranta pasan a formar parte de Rusia, e a nova fronteira desprázase varios quilómetros ao oeste do río Kymijoki. O mesmo problema que tiveran 22 anos atrás repítese novamente: os suecos non teñen ningunha cidade ou fortaleza digna deste nome que defenda a fronteira.

Foi neste contexto cando se creou Loviisa. A nova cidade fundouse en 1745 nunha zona maioritariamente de pescadores de fala sueca, a pouca distancia de Porvoo e a tan só 14 km da nova fronteira. A cidade recibiu o seu nome da princesa Lovisa Ulrika (Louise Ulrique), dona do rei se Suecia Adolphe Frédéric de Suède.

A nova cidade, situada ao fondo dunha baía, foi fortemente fortificada. Ademais disto, os suecos construíron sobre unha pequena illa do golfo de Finlandia a pouca distancia de Loviisa unha segunda fortaleza, a fortaleza marítima de Svartholm, só superada en tamaño por Suomenlinna.

O porto de Loviisa en 1808, por Gavril Sergejev.

O sistema de fortificación foi abandonado, deixando uns centos de homes ao principio da Guerra de Finlandia, retirándose a maior parte das tropas suecas a Ostrobotnia. Os ocupantes non teñen tempo para enfrontarse á ofensiva rusa e réndense mesmo antes da primavera de 1808, algunhas semanas despois do inicio da guerra.

A principios do período do Gran Ducado de Finlandia, os rusos empregaron as fortificacións de Loviisa, e a cidade conserva unha certa importancia estratéxica de defensa da costa sur. Isto fixo que fora bombardeada polas tropas franco-inglesas e queimada case na súa totalidade durante a Guerra de Crimea.

A cidade foi reconstruída en madeira, con algúns edificios de pedra neoclásicos (Hotel da cidade de 1856, igrexa de 1865...), sendo esta a cara que presenta na actualidade, xa que a cidade experimentou un longo período de letargo e non viviu a revolución industrial.

O 1 de xaneiro de 2010, os concellos veciños de Liljendal, Pernaja e Ruotsinpyhtää uníronse ao concello de Loviisa.[3]

Política[editar | editar a fonte]

Os últimos resultados electorais deixaron a composición da cámara municipal do seguinte xeito:[4]

Economía[editar | editar a fonte]

Industria nuclear[editar | editar a fonte]

Vista aérea da central nuclear de Loviisa.

En 1977 tivo lugar a inauguración do primeiro reactor da central nuclear de Loviisa, primeira central nuclear finlandesa (grupo Fortum): o segundo foi finalizado en 1981. A illa de Hastholmen converteuse no centro nacional de almacenamento dos residuos nucleares de baixa e media actividade en 1993.

Lingua[editar | editar a fonte]

A cidade de Loviisa é bilingüe en finlandés e sueco, contando cunha gran porcentaxe de falantes suecos con arredor dun 43 %.[5] Por linguas a distribución da poboación en 2012 era a que segue:[6]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Suomen asukasluvut kuukausittain – Kunnittain aakkosjärjestyksessä". Arquivado dende o orixinal o 28 de setembro de 2013. Consultado o 21 de decembro de 2013. 
  2. Tilastokeskus, ed. (22-3-2013). "Väestö kielen mukaan sekä ulkomaan kansalaisten määrä ja maa-pinta-ala alueittain 1980 - 2012". Consultado o 21-12-2013. [Ligazón morta]
  3. www.kymensanomat.fi - Loviisan liitos onnistui kolmannella kerralla[Ligazón morta]
  4. "Tulos puolueittain - Loviisa". Arquivado dende o orixinal o 15 de novembro de 2011. Consultado o 21 de decembro de 2013. 
  5. "Loviisa 2010 tietopankki". Arquivado dende o orixinal o 13 de xaneiro de 2010. Consultado o 21 de decembro de 2013. 
  6. Väestö iän (1-v.), sukupuolen ja kielen mukaan alueittain 1990–2012, laaja alueluokitusryhmittely[Ligazón morta]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]