Ecgberht de Wessex

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Ecgberht de Wessex
Egbert - MS Royal 14 B V.jpg
Nacemento século VIIIxuliano
  Wessex
Falecemento 839
  Wessex
Soterrado Catedral de Winchester
Nacionalidade Wessex
Ocupación monarca
Pai Ealhmund de Kent
Cónxuxe Redburga
Fillos Aethelwulf de Wessex
Irmáns Æthelburh of Wilton
editar datos en Wikidata ]
Ecgberht: retrato imaxinario, realizado por un artista descoñecido. Descoñécese a súa aparencia verdadeira.

Ecgberht (Egbert, Egberto Ecgbert), nado c. 770 e finado en xullo de 839, foi rei de Wessex desde 802 até a súa morte. Baixo o seu reinado, Wessex converteuse no máis poderoso dos reinos anglosaxóns, derrocando a supremacía de Mercia. Foi chamado Bretwalda ("gobernante de Britania"). O seu neto Alfredo o Grande foi o primeiro en usar o título de "rei dos anglosaxóns".

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Familia[editar | editar a fonte]

O ano 825, a Crónica anglosaxoa afirma que Ecgberht enviou ao seu fillo Aethelwulf a Kent para recuperar os territorios que lle correspondían por dereito familiar. O pai de Ecgberht chamábase Ealhmund e atópase un homónimo Ealhmund, rei de Kent, nunha carta datada o ano 784, que é identificado co pai de Ecgberht, nun anexo posterior á Crónica datado no ano 784. É posíbel, con todo, que a Crónica de 825 se refira a algunha reclamación por Ine de Wessex, de cuxo irmán Ingeld, Ecgberht foi descendente.

Seguindo coa conquista de Kent, Ecgberht emitiu unha carta como rei dos saxóns occidentais e dos habitantes de Kent[1].

Despois do asasinato do rei Cynewulf de Wessex en 786, Ecgberht pode disputar a sucesión, pero o trono foi para Beorhtric, un aliado de Offa de Mercia. Ecgberht marchou ao exilio ao ser expulsado por Offa e Beorhtric, probabelmente en 789. Durante este período viviu cos francos no continente, e aínda que se di que durou tres anos, algúns historiadores suxeriron que este lapso realmente pode durar trece anos (789-802), co que se explicaría o paradoiro de Ecgberht durante todo o período que precedeu á morte de Beorhtric.

Beorhtric gobernou suxeito aos reis mercianos (Offa e, desde 796, Coenwulf) e Ecgberht, probabelmente, buscou maior independencia para Wessex.

Reinado[editar | editar a fonte]

Recoñecido este como rei polos saxóns occidentais á morte de Beorhtric en 802, pero o mesmo día do seu ascenso ao trono, Æthelmund, conde de Hwicce, conduciu unha incursión a Wessex. Æthelmund foi derrotado e asasinado por Weoxtan, conde de Wiltshire, quen tamén perdeu a vida nesta batalla.

En 815 Ecgberht devastou todos os territorios dos galeses occidentais, que probabelmente neste tempo non incluían moito máis que Cornualles; probabelmente, desde o seu reinado, Cornualles pode ser considerado suxeito a Wessex.

O seguinte acontecemento importante no reinado foi a derrota de Beornwulf de Mercia nun lugar chamado Ellandun en 825. Despois desta vitoria, Kent, Surrey, Sussex e Essex sometéronse a Wessex, mentres os anglos do leste, quen se levantaron contra o reinado dos mercianos e volvéronse bruscamente cara a Beornwulf pouco despois, recoñeceron a Ecgberht como señor. Para consolidar estas conquistas, en 827 fundábase o reino de Inglaterra.

En 829 o rei conquistou Mercia e Eanred de Northumbria aceptouno como señor despois de rexeitarse a pelexar contra el en Dore (hoxe un suburbio de Sheffield). En 830 liderou unha exitosa expedición contra os galos e ese mesmo ano, Mercia recobrou a súa independencia baixo a rexencia de Wiglaf, aínda que non existe certeza sobre a orixe desta independencia, unha rebelión ou resultado dunha concesión de Ecgberht a Wiglaf. En 836 Ecgberht foi derrotado polos daneses, pero en 838 gañou unha batalla contra eles e os seus aliados, os galeses do oeste en Hingston Down en Cornualles.

Matrimonio e descendencia[editar | editar a fonte]

Ecgberht casou con Redburga, unha princesa franca (posibelmente unha irmá ou cuñada do emperador Carlomagno) e tiveron dous fillos e unha filla.

Falecemento[editar | editar a fonte]

Morreu aproximadamente no ano 839 e foi sepultado na antiga igrexa de Winchester. Varios cofres mortuorios que contiñan os ósos dos reis de Wessex e Inglaterra foron transferidos á súa nova localización na Catedral de Winchester o século XI. Durante a Guerra Civil Inglesa, os soldados parlamentarios vertieron os ósos de Ecgberht e outros reis e utilizáronos para crebar as xanelas da igrexa. Os ósos revoltos foron recolocados nos cofres. Pero é imposíbel distinguilos sen un exame forense (agora hai catro cranios no cofre de Ecgberht xunto a outros ósos).

Foi sucedido polo seu fillo, o rei Aethelwulf de Wessex.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]