Ecgberht I de Kent

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ecgberht I de Kent
Nacementoséculo VII
Falecemento673
EtniaXutos
Ocupaciónmonarca
PaiEorcenberht de Kent
NaiSeaxburh de Ely
FillosWihtred de Kent e Eadric de Kent
IrmánsHlothhere de Kent, Ermenilda of Ely e Eorcengota
editar datos en Wikidata ]

Ecgberht (ou Ecgberhtus, Ecgberct, Ecgbriht, Ægbriht, Ecgbryht e Ecgbyrht), finado o 4 de xullo de 673, foi un rei de Kent que gobernou desde 664 até a súa morte, sucedendo ao seu pai Eorcenberht[1][2].

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Familia[editar | editar a fonte]

Ecgberht era un fillo do rei Eorcenberht e a súa esposa Seaxburh de Ely, unha filla do rei Anna de Anglia Oriental. Tiña dúas irmás, Eorcengota e Eormenhild, e un irmán, Hlothhere[3][4]. Eorcengota converteuse en monxa da abadía de Faremoutiers no Reino franco e Eormenhild casou con Wulfhere (658-675), rei de Mercia[5]. Eorcenberht tiña a Æthelred e Ethelberht, os fillos orfos do seu irmán Eormenred, baixo a súa protección[6].

Ecgberht e a súa esposa, cuxo nome se descoñece, tiveron dous fillos, Eadric (685-686) e Wihtred (690-725), quen máis tarde tamén foron reis. Talvez tamén Eormenhild ("Hermelinda"), a muller anglosaxoa do longobardo Cuniperto, fose filla de Ecgberht[7][8].

Reinado[editar | editar a fonte]

Eorcenberht involucrou no reino ao seu fillo Ecgberht, posibelmente despois da morte do seu irmán Eormenred[9].

Co fin de asegurar a súa propia posición, Ecgberht deixou que os seus curmáns Æthelred e Ethelberht, rivais potenciais ao trono, fosen asasinados, contratando ao asasino Thunor; estes máis tarde foron venerados como santos[10]. A liña de Eormenred eliminouse así do trono e a loita dinástica polo poder chegou ao seu fin[11].

A lenda de Mildred informa que Ecgberht tivo que pagar como wergeld á irmá dos seus curmáns, Domne Eafe, as terras da Illa de Thanet, onde se construíu o Mosteiro dúplice de Minster-in-Thanet[12].

Eorcenberht morreu no ano 664, sendo Adeodato Arcebispo de Canterbury, cando se desatou unha praga en toda Gran Bretaña, que cobrou moitas vítimas[13]. Ecgberht I sucedeu ao seu pai como único rei de Kent. A súa nai Sexburga retirouse a un mosteiro.

Unha carta recorda o seu padroado do mosteiro de Chertsey.

A corte de Ecgberht parece ter moitos contactos diplomáticos e eclesiásticos. Recibiu a Wilfrido de York e Bieito Biscop e proporcionou escoltas ao arcebispo Teodoro de Tarso e ao abade Hadrián de Canterbury para os seus desprazamentos na Galia.

Os seus contactos diplomáticos oscilaron entre Imperio Franco e probabelmente até os longobardos no norte de Italia.

Estaba relacionado coas casas reais de Mercia, Anglia Oriental, Northumbria e Magonsæte e parece gozar de gran reputación[14]. Polo menos partes de Surrey estaban entre os dominios de Ecgberht. Ao redor de 666 pagou con terras a Eorcenwald, bispo de Londres, para que fundase Ceortesei (Abadía de Chertsey). En 669 Ecgberht perdeu a supremacía sobre Surrey co rei Wulfhere de Mercia[15].

Ecgberht foi sucedido polo seu irmán Hlothhere, quen á súa vez foi sucedido por Eadric e máis tarde por Wihtred.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Simon Keynes: Kings of Kent.
  2. Ecclesiastical History of the English People/Book 4#1
  3. Beda: HE 3,8
  4. Beda: HE 4,26
  5. Mary Dockray-Miller: Motherhood and Mothering in Anglo-Saxon England, Palgrave Macmillan, 2000, ISBN 978-0-312-22721-0, S. 13.
  6. Barbara Yorke: Kings and Kingdoms of early Anglo-Saxon England, Routledge, 2002, ISBN 978-0-415-16639-3, S. 35.
  7. Historia Langobardorum V, 37
  8. Ecgberht in Foundation for Medieval Genealogy; vgl.: Thomas Hodgkin, Italy and her Invaders Vol VI, S. 305
  9. Richard North: Heathen gods in Old English literature (Cambridge Studies in Anglo-Saxon England No. 22), Cambridge University Press, Cambridge 1997, ISBN 978-0-521-55183-0, S. 320–321.
  10. Crónica anglosaxoa do ano 640 Online en Proxecto Gutenberg (englisch); vgl.: Symeon von Durham, Historia regum Anglorum et Danorum
  11. D. P. Kirby: The Earliest English Kings, Routledge, 2000, ISBN 978-0-415-24211-0, S. 37.
  12. John Blair: The church in Anglo-Saxon society, Oxford University Press, Oxford 2005, ISBN 978-0-19-822695-6, S. 95.
  13. Beda: HE 3,27 und HE 4,1
  14. D. P. Kirby: The Earliest English Kings, Routledge, 2000, ISBN 978-0-415-24211-0, S. 35–36.
  15. John Blair: Chertsey.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]