Calendario romano xeral

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

O calendario romano xeral, coñecido en latín como calendarium romanum generale, é o calendario litúrxico oficial para as celebracións na forma ordinaria do rito romano na Igrexa Católica Latina. Rexe a ordenación do ano litúrxico indicando o ciclo total das celebracións do "misterio do Señor" e as datas das celebracións dos santos, ou santoral. Ademais do xeral existen calendarios particulares, como calendarios diocesanos, nacionais, de igrexas particulares ou de familias relixiosas.

Consonte o ano litúrxico católico o calendario estrutúrase en dous ciclos, o temporal e o santoral, o primeiro concerne a Cristo e ao segundo concerne aos días dedicados a lembrar e venerar a algúns santos e beatos.

Orixe[editar | editar a fonte]

Durante o primeiro século do cristianismo latino non existía máis que un calendario temporal moi sinxelo, que incluía como festas especiais, Nadal, Pascua cristiá e Pentecoste e moi axiña quedou incluída a Epifanía[1], de orixe oriental. A primeira noticia que se ten do culto aos mártires data de aproximadamente o ano 167 e ata o século IV era unha práctica estritamente local realizada nas capelas dos cemiterios[2], así o máis antigo calendario litúrxico romano conservado, compilado por Filocalo no ano 354 inclúe o Depositio episcoporum, unha lista de papas, e o Depositium martyrium cunha lista de 52 mártires, todos romanos agás tres de Cartago[3]. Progresivamente iniciouse o costume de transportar as reliquias á igrexa local ou doutras localidades. Progresivamente comezaron a adoptarse varias festas de orixe bizantina relacionadas coa Virxe, como a Solemnidade de Santa María Nai de Deus no século V[4], e no século VII a Natividade[5], a Purificación [6], a Anunciación[7] e a Asunción de María[8] á vez que o culto aos santos ía tomando carácter universal, editándose os santorais á parte e chegando nos séculos XIII e XIV a ter unhas proporcións desmesuradas e sorprendentes[9]. No concilio de Trento realizouse unha fonda reforma do calendario litúrxico entre 1568 e 1570 simplificándoo, conservando só oito santos posteriores ao ano 1000 e deixando 157 días libres de festas [10], así e todo co paso dos séculos o santoral foise sobrecargando de novo e en 1911 ao iniciar Pío X a reforma do santoral, este contaba con 356 festas, que non puideron corrixir as reformas de 1914 e 1960 e ao comezar os traballos do concilio Vaticano II estableceuse a necesidade dunha reforma do calendario para que o ciclo temporal mantivera a superioridade sobre a festa dos santos. Así o papa Paulo VI estableceu en 1964[11] unha comisión posconciliar para a establecer a constitución litúrxica, cun grupo de estudo dedicado á revisión do calendario, que concretou no novo calendario romano, o calendario romano xeral, promulgado o 14 de febreiro de 1969 polo Papa e que entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1970.

Selección de santos incluídos[editar | editar a fonte]

O calendario romano xeral asigna celebracións de santos a aproximadamente a metade dos días do ano, contendo só unha parte pequena dos santos listados no Martyrologium Romanum, que tampouco inclúe todos os santos lexitimamente venerados na Igrexa Católica; e así a canonización implica a adición do nome do santo ao Martyrologium pero non quere dicir que se insira no calendario romano xeral, que menciona só unha moi limitada selección de santos canonizados, e que non estean incluídos no calendario non indica que non sexan venerados polos católicos. No calendario só se inclúen santos de significancia universal, representando o conxunto de eras, rexións xeográficas e grupos culturais, e no posible a súa festa asígnase ao día do que a igrexa considera o seu "nacemento" á vida eterna[12].

Festas móbiles[editar | editar a fonte]

Festas fixas[editar | editar a fonte]

Xaneiro[editar | editar a fonte]

Febreiro[editar | editar a fonte]

Marzo[editar | editar a fonte]

Abril[editar | editar a fonte]

Maio[editar | editar a fonte]

Xuño[editar | editar a fonte]

Xullo[editar | editar a fonte]

Agosto[editar | editar a fonte]

Setembro[editar | editar a fonte]

Outubro[editar | editar a fonte]

Novembro[editar | editar a fonte]

Decembro[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. VV.AA. (1977) Nueva Historia de la Iglesia, vol 2 Ediciones Cristiandad, p. 159
  2. Giovanni Filoramo (2001) Diccionario Akal de las Religiones, Akal, p. 215
  3. Éamonn Ó Carragáin, Éamonn Ó e Neuman de Vegvar, Carol L. ( 2007) Roma Felix: Formation and Reflections of Medieval Rome Ashgate Publ., p. 20
  4. Bonneau, Normand (1998) The Sunday Lectionary: Ritual Word, Paschal Shape Liturgical Press, p. 123
  5. Valentini, A. (1985) "Birth of Mary", Dictionary of Mary, Catholic Book Publishing Company, New York, 1985
  6. [Holweck, F. (1908). Candlemas. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Retrieved February 10, 2014 from New Advent: http://www.newadvent.org/cathen/03245b.htm]
  7. Bergamini, Augusto (1995) Cristo, fiesta de la Iglesia. El año litúrgico San Pablo, p. 485
  8. Espín, Orlando O. E Nickoloff, James B. (2007) An Introductory Dictionary of Theology and Religious Studies Liturgical Press, p. 95
  9. Bernal, José Manuel (1984) Introducción al año litúrgico, Cristiandad, p. 278
  10. Basurko, Xabier (2006) Historia de la liturgia Centre de Pastoral Liturgica, p. 322
  11. Post, Paul et al. (2001) Christian Feast and Festival: The Dynamics of Western Liturgy and Culture. Peeters:Leuven, p. 478
  12. McFarland, Jason J. "An Overview of Universal Norms on The Liturgical Year and The General Roman Calendar" in Driscoll, Michael S. (2012) The Liturgy Documents: Essential Documents for Parish Worship. Volume 1, Liturgy Training Publications, p. 205

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Calendario romano xeral completo (en latín)