Clara de Asís

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Clara de Asís
Simone Martini 047.jpg
Nacemento1193
Lugar de nacementoAsís
Falecemento11 de agosto de 1253
Lugar de falecementoAsís
SoterradaBasílica de Santa Clara
RelixiónIgrexa católica e catolicismo
Ocupaciónmonxa e monxa
NaiOrtolana
IrmánsAgnes of Assisi
Na rede
Musicbrainz: d20cdf06-3c95-47dc-80ab-48f23dd9fb58 Find a Grave: 5119 Editar o valor em Wikidata
editar datos en Wikidata ]
Clara de Asís, fresco de Giotto, na Basilica da Santa Cruz de Florencia.

Clara de Asís, nada como Chiara Offreduccio en Asís (Umbría) o 16 de xullo de 1194 e finada o 11 de agosto de 1253, foi unha santa italiana, seguidora fiel de Francisco de Asís e fundadora da Orde de Santa Clara, referente feminino da vida franciscana.[1]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Clara de Asís naceu froito do matrimonio formado por Favorino Scifi, conde de Sasso-Rosso, nobre e rico cabaleiro, e Ortolana Fiumi. Ortolana era unha grande devota e xa emprendera peregrinacións aos santos lugares de Roma, Santiago de Compostela e Xerusalén.[2]

En 1210, Clara de Asís establece o seu primeiro contacto coas novas achegas franciscanas (orde relixiosa creada pouco antes polo papa Inocencio III) acolléndoas con grande agarimo e entusiasmo. O 20 de marzo de 1212, a familia decide casala con Paolo Di Gandria, cabaleiro cruzado, nado en Perugia. Na súa desesperación, Clara renunciou á súa condición e fuxiu da casa paterna atopando acubillo no mosteiro de San Damiano onde permaneceu até a súa morte. Vestía túnicas grosas e rudas e lucía o cabelo rapado para indicar a súa aceptación dos votos de pobreza, castidade e obediencia.

Nun primeiro intre, refuxiouse no mosteiro beneditino de San Paolo delle Abadesse, para posteriormente ingresar en Sant'Angelo in Panza na localidade de Mont Subasio. A súa irmá máis nova Agnese tamén fuxiría da casa paterna para seguila até Sant'Angelo. Finalmente Santa Clara e a súa irmá trasladaríanse a San Damiano, onde fundarían a Orde das Damas Pobres (tamén coñecida como Orde de San Damiano) primeiro vestixio da futura Orde de Santa Clara.

A diferenza da Orde Franciscana, cuxos membros predicaban por todo o país, as irmás de Santa Clara víronse relegadas á máis absoluta vida monacal, xa que un plan de vida itinerante era inimaxinable para a muller daquel tempo. Deste xeito as súas vidas circunscribíanse á oración e aos traballos manuais no mosteiro.

Nos seus comezos a orde foi dirixida por Francisco de Asís, porén, en 1216, Santa Clara convértese na abadesa de San Damiano, defendendo a súa orde das tentativas de prelados de imporlles unha régula que máis se semellaba á Régula de San Benedito que aos estritos votos da vida franciscana.[3] Santa Clara tamén xogou un papel significativo na vida de Francisco de Asís, téndoo como pai espiritual e prestándolle diversos coidados durante as súas enfermidades até a súa morte en 1226.[4][5]

Logo da morte de San Francisco, Clara de Asís promoveu aínda máis a súa orde, frustrando cada tentativa papal de imporlles unha régula ás irmás clarisas.[6] Este feito amoleceu o compromiso radical ao que se abrazara un tempo.

Foi coñecida pola súa lealdade a San Francisco, polo que se lle chegou a coñecer como alter Franciscus, outro Francisco.[3]

O 9 de agosto de 1253, a bula papal Solet annuere promulgada polo papa Inocencio IV confirmou a Orde de Santa Clara como herdeira de Orde das Damas Pobres.[7][8] Dous días despois, o 11 de agosto, Santa Clara morrería á idade de 59 anos .

O 15 de agosto de 1255, o papa Alexandre IV declarou santa a Clara de Asís na catedral de Anagni, rematando así un rápido proceso de canonización. En 1263, o papa Urbano IV oficialmente muda o nome de "Orde das Damas Pobres" por Orde de Santa Clara. O 17 de febreiro de 1958, o papa Pío XII nomeouna patroa da televisión tendo en conta que supostamente a santa experimentara con todos os seus sentidos as exequias fúnebres de San Francisco estando fisicamente na súa alcoba monacal.[9]

As súas reliquias poden ser contempladas na cidade italiana de Asís.

En Galicia[editar | editar a fonte]

En Galicia dous lugares levan o nome de Santa Clara: Santa Clara de Novás, en San Pedro de Muro (Porto do Son), e Santa Clara en Xanza (Valga). Amais, varios conventos levan o seu nome, como os de Allariz, Santiago de Compostela, Tui ou e Pontevedra.

Santa Clara é avogosa para o bo tempo. Por iso, para asegurar o sol no día da voda, é costume en Santiago, Pontevedra e A Coruña levar ovos a Santa Clara.[10][11][12] Tamén en Santiago, desde hai pouco[cando?], pídeselle que interceda para conseguir boas notas nos exames[Cómpre referencia].

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: St. Clare of Assisi". www.newadvent.org. Consultado o 2022-11-20. 
  2. "Ortolana, la madre di S. Chiara". www.fraticappuccini.it. Consultado o 2022-11-20. 
  3. 3,0 3,1 Online, Catholic. "St. Clare of Assisi - Saints & Angels". Catholic Online (en inglés). Consultado o 2022-11-20. 
  4. Media, Franciscan. "Saint Clare of Assisi | Franciscan Media". www.franciscanmedia.org (en inglés). Consultado o 2022-11-20. 
  5. "K. Esser, Los escritos de san Francisco a santa Clara de Asís". www.franciscanos.org. Consultado o 2022-11-20. 
  6. "El itinerario histórico de la Regla de Santa Clara de Asís". www.franciscanos.org. Consultado o 2022-11-20. 
  7. "C. A. Lainati: Regla de santa Clara de Asís". www.franciscanos.org. Consultado o 2022-11-20. 
  8. "E. Grau, Confirmación papal de la Regla de santa Clara". www.franciscanos.org. Consultado o 2022-11-20. 
  9. "Chiara d'Assisi - La Comunicazione". www.lacomunicazione.it. Consultado o 2022-11-20. 
  10. "Huevos para que no llueva en las bodas". www.elcorreogallego.es (en castelán). Consultado o 2022-11-20. 
  11. "Convento Santa Clara Pontevedra: cousas que non sabías". santaclarapontevedra.gal (en castelán). Consultado o 2022-11-20. 
  12. Otero, Marta (2019-07-06). "La vida secreta de las Clarisas en A Coruña". La Opinión de A Coruña (en castelán). Consultado o 2022-11-20. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • BARTOLI, M. (1989). Chiara d'Assisi. Roma: Instituto Storico dei Cappucini.
  • BARTOLI, M. (2012). La Santidá di Chiara d'Assisi. Asís: Edizione Porziuncola.
  • BOCCALI, G. (2003). Santa Chiara d'Assisi sotto processo. Lettura storico spirituale degli atti di cannonizzazione. Asís: Edizione Porziuncola.
  • DA CELANO, T. (2002). Vita di S. Chiara vergine d'Assisi. Asís: Edizione Porziuncola.
  • FRUGONI, C. (2006). Una solitudine abitata. Chiara d'Assisi. Bari: Editori Laterza.
  • FRUGONI, C. (2011) Storia di Chiara e Francesco. Turín: Giulio Einaudi editore.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]