Limites romani

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Limites romani
Limes Germanicus 2nd c.png
Limes germanicus
Hadrians Wall map.svg
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísAlemaña Alemaña e Reino Unido Reino Unido
TipoCultural
CriteriosII, III, IV
Inscrición1987 (11º sesión) ext. 2005 2008
Rexión da UNESCOEuropa e América do Norte
Identificador430

Limites Romani ou Limes é o nome aplicado a unha zona de fortificacións fronteirizas romanas que protexían o seu imperio. Houbo algunhas fortificacións de fronteira en Dacia, Arabia Petrea, Numidia e Britania, pero o limes principal foi o de Agri Decumates contra os xermánicos co Limes Germanicus, na zona do río Danubio e do río Rin, e estaba formado por fortíns, foxos, muros e empaladizas; nalgúns lugares había torres redondas e noutros torres de madeira de observación. Está inscrito na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende o ano 1987.[1]

Portal oriental reconstruído en Welzheim.


As fronteiras do Imperio Romano foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, e en concreto a Muralla de Hadrián en 1987 e Limes da Alta Xermania-Recia e a Muralla de Antonino[2] en 2005 e 2008, respectivamente. É un dos sitios transfronteirizos que existen no mundo.

Orixinalmente, a palabra "limes" designaba en latín calquera estrada custodiada polas patrullas de fronteira. Polo tanto, a palabra é usada para nomear tanto as auténticas murallas de pedra (provincia de Britania) como cadeas de fortes de madeira ou pedra a certa distancia uns de outros. Este último foi o modelo predominante na ampla e perigosa fronteira, con Germania libera, naqueles lugares onde non podían usar os grandes ríos como fronteira. Co tempo, os propios romanos contrataron ás tribos germanas como soldados para gardar as "limes".

Os principais límites fortificados durante o Imperio foron os seguintes:

Reconstrución dunha torre de vixía Romana en Limes Germanicus (Alemaña)

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]