Bergpark Wilhelmshöhe

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Bergpark Wilhelmshöhe
Herkules1 1.jpg
Monumento de Hércules no Bergpark, punto de referencia de Kassel
Bergpark Wilhelmshöhe en Alemaña
Bergpark Wilhelmshöhe
Bergpark Wilhelmshöhe
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísAlemaña Alemaña
TipoNatural
CriteriosIII, IV
Inscrición2013 (37ª Sesión)
Rexión da UNESCOEuropa e América do Norte
Identificador1413

Bergpark Wilhelmshöhe é un parque paisaxístico en Kassel, Alemaña. A área do parque é de 2´4 km², polo que é o parque montañoso máis grande de Europa. A construción do Bergpark, ou "parque de montaña", comezou en 1689 a instancias dos Landgraves de Hesse-Kassel e levou uns 150 anos. O parque está aberto ao público hoxe. Desde 2013, é Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Localización[editar | editar a fonte]

Vista cara a Kassel

Bad Wilhelmshöhe, un Stadtteil 8distrito) de Kassel, no norte de Hesse, está situado ao oeste do centro da cidade ao pé da cordilleira Habichtswald. Tamén é coñecida pola estación de Kassel-Wilhelmshöhe na liña Ferrocarril de alta velocidade Hannover–Würzburg.

Historia[editar | editar a fonte]

Presentado orixinalmente no estilo barroco do giardino all'italiana e do xardín formal francés, con función de auga que baixaba en cascada ata o Schloss Wilhelmshöhe , posteriormente reorganizouse nun xardín paisaxístico inglés.

En 1143, os Cóengos Regulares de Maguncia estableceron o mosteiro de Weißenstein no lugar do actual Schloss Wilhelmshöhe, que foi disolto no curso da Reforma Protestante. O landgrave Filipe I de Hesse utilizou os edificios restantes como pavillón de caza, reconstruído en gran parte polo seu descendente Maurice de Hesse- Kassel de 1606 a 1610.

1696–1806[editar | editar a fonte]

A gran fonte

O Bergpark xurdiu como un parque barroco baixo o Landgrave Carlos I de Hesse-Kassel. En 1701, o arquitecto italiano Giovanni Francesco Guerniero iniciou a construción do monumento de Hércules e das cascadas xigantes. En 1785, Guillerme I, Elector de Hesse, Guillermo IX, Landgrave de Hesse iniciou unha gran extensión do parque, e ao ano seguinte o seu arquitecto, Simon Louis du Ry, deseñou o edificio Neoclásico do palacio Schloss Wilhelmshöhe.

Mentres tanto, os ideais do paisaxismo cambiaron do barroco francés ao xardín inglés. No transcurso da ampliación e modificacións, Heinrich Christoph Jussow, ademais de contribuír ao deseño do palacio, creou construcións que aínda hoxe caracterizan o parque: ruínas artificiais como o Löwenburg (Kassel) (Castelo do León) e o acueduto romano, así como extensións do xardín acuático como o Lac, o estanque da fonte e o Teufelsbrücke (Ponte do Diaño) co Höllenteich (Ponte do Inferno). En 1793, Karl Steinhöfer engadiu a Fervenza Steinhöfer ao xardín acuático.

1806–1866[editar | editar a fonte]

Kassel converteuse na capital do recentemente creado Reino de Westfalia, un vasalo estado de Francia, gobernado polo irmán de Napoleón, Jérôme Bonaparte. Mantivo a corte no palacio de Wilhelmshöhe (que pasou a chamarse Napoleonshöhe) ata 1813, tras a derrota de Napoleón e a restauración do electorado. O chambelán xefe do rei e gobernador de Napoleonshöhe era o conde Heinrich von Blumenthal. En 1826, Guillame II, elector de Hesse ordenou a última gran construción do Bergpark Wilhelmshöhe, a grosser Wasserfall (Gran Fervenza).

1866–1918[editar | editar a fonte]

O emperador Guillerme II no Bergpark en 1906
Membros do Oberste Heeresleitung, Alto Mando do Exército Alemán, novembro de 1918
"Saskia" de Rembrandt

Despois de estar do lado de Austria na Guerra austro-prusiana para a supremacía en Alemaña, o principado foi anexionado polo Reino de Prusia en 1866. A administración prusiana uniu Nassau, Frankfurt e Hesse-Kassel na nova provincia prusiana de Hesse-Nassau. Kassel deixou de ser unha residencia principesca, rematou a dinastía dos creadores do parque.

En 1870, despois da Batalla de Sedan, o emperador francés Napoleón III foi enviado como prisioneiro ao Schloss Wilhelmshöhe antes de exiliarse en Gran Bretaña. Desde 1899, o emperador alemán Guillerme II, que foi á escola en Kassel, escolleu a Wilhelmshöhe como residencia de verán, o que converteu o castelo e o parque nun centro da política europea durante as dúas décadas seguintes. Despois do armisticio que puxo fin á Primeira Guerra Mundial, a Oberste Heeresleitung dirixida por Paul von Hindenburg organizou e dirixiu a retirada e desmobilización das tropas alemás de aquí a partir de novembro de 1918 a febreiro de 1919.

Schloss Wilhelmshöhe

Séculos XX e XXI[editar | editar a fonte]

O Schloss Wilhelmshöhe foi danado polas bombas aliadas na Segunda Guerra Mundial. De 1968 a 1974, reconstruíuse como museo de arte. Alberga unha colección de papel pintado, unha colección de antigüidades greco-romanas e unha galería de pinturas de vellos mestres.[1] A colección céntrase nos séculos XVI e XVII e contén obras mestras de pintores alemáns, italianos, franceses e españois. Comprende a segunda colección máis grande de Rembrandts en Alemaña. Entre elas figuran os famosos "Saskia" de Rembrandt e "O home do sombreiro holgado" de Frans Hals.

En 1972, o chanceler da Alemaña Occidental Willy Brandt e o primeiro ministro da República Democrática Alemá Willi Stoph reuníronse no Schloss Wilhelmshöhe para negociar entr os dous estados alemáns.

No século XX non se fixeron ampliacións do Parque. No século XXI prodúcense amplas reformas do monumento e das fervenzas de Hércules, que aínda están en marcha; gran parte do monumento segue envolto en estadais.[2]

Descrición[editar | editar a fonte]

O parque comprende unha superficie duns 2´4 km², que se estende ata a montaña Karlsberg co Monumento de Hércules no cume a 526,2 m..

Hércules[editar | editar a fonte]

O Hércules de Kassel é unha estatua de cobre que representa ao antigo semideus grego Heracles (Gr. Ηρακλής, en alemán Herkules). É unha copia da estatua de Hércules Farnese do século III, creada por Johann Jacob Anthoni, un ourive de Augsburgo.

Hoxe[editar | editar a fonte]

Bergpark Wilhelmshöhe está administrado polo Estado de Hesse e está afiliado á Rede Europea de Patrimonio de Xardíns desde 2009. O 23 de xuño de 2013 proclamouse Patrimonio da Humanidade durante a reunión da UNESCO en Phnom Penh.[3] Forma parte da Museumslandschaft Hessen Kassel.

Avaliación[editar | editar a fonte]

O historiador da arte Georg Dehio (1850–1932), inspirador da disciplina moderna de preservación histórica, describiu o parque como "posiblemente a combinación máis grandiosa de paisaxe e arquitectura que o Barroco se atreveu a facer en ningún lugar" ("vielleicht das Grandioseste, was irgendwo der Barock in Verbindung von Architektur und Landschaft gewagt hat.").[4]

Galería[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

Referencias
  1. "Museum Palace Wilhelmshöhe". Museumslandschaft Hessen Kassel (MHK). Arquivado dende o orixinal o 2015-06-19. Consultado o 9 de xullo de 2013. 
  2. "Herkules – a living myth". Kultur Portal – Hessen. Consultado o 9 de xullo de 2013. 
  3. "Sites in Germany and Italy bring to 19 the number of sites inscribed on the World Heritage List this year". UNESCO World Heritage Organization. 2013-06-23. Consultado o 9 de xullo de 2013. 
  4. Schuhmann, Rainer (2004-04-08). "Die unendliche Baugeschichte des Kasseler Herkules". HR-Online (en alemán). Hessischer Rundfunk. Consultado o 2009-03-25. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]