Ratisbona[1] (en alemán: Regensburg, en bávaro Rengschburg) é unha cidade alemá, situada no Land de Baviera. A cidade está na confluencia entre os ríos Danubio e Regen e é a capital tanto do distrito do Alto Palatinado (Oberpfalz en alemán) como do Landkreis de Regensburg.
Ratisbona ten clima continental.
Os meses máis cálidos son xuño e agosto con medias de temperaturas que oscilan de 16,2°C a 18°C. Os meses máis fríos corresponden a decembro e febreiro con -0,9°C e -2,7°C como medias respectivas. Aos meses de xuño e agosto corresponden as precipitacións máis baixas con 74 e 93mm; marzo e novembro son os meses máis chuviosos, con 33 e 39mm.
Praza Neupfarr (Neupfarrplatz), Ratisbona, coa catedral no fondo.
Sobre un asentamento céltico (Ratisbona), os romanos fundaron no 179 d.C. un campamento nas beiras do río Regen, ao que denominaron Castro Regina (é dicir, castro sobre o río Regen). As fontes francas confirman a asistencia de bispos de Galiza ao sínodo de Ratisbona no ano 782. Durante a época merovinxia, a cidade foi residencia dos duques de Baviera. Acadaría o seu cénit político e económico nos séculos XII e XIII, por atoparse nunha encrucillada de camiños centroeuropeos importantes. Dese período datan os grande monumentos da cidade, como a Steinerne Brücke (unha ponte de pedra de 310 m de longo, sobre o Danubio, erguido entre 1135 e 1146), a catedral gótica (consagrada en 1276), a Altes Rathaus (Antiga Casa do Concello).
En 1245 o emperador Frederico II concedeu a Ratisbona o rango de Cidade Libre Imperial ("Freie Reichsstadt"), o que lle confería certa autonomía política. Nos séculos seguintes, a importancia da cidade revélase no feito de ter sido numerosas veces, sede das reunións da Dieta imperial (Reichstage). Así na celebrada en 1541, tentouse buscar un acordo entre reformados e católicos; a ela asistiran Felipe Melanchton e Bucero. No ano seguinte, Ratisbona uniuse oficialmente á Igrexa reformada, aínda que subsistiu o bispado católico. En 1663 converteuse na sede permanente da Dieta.
O feito de non estar apenas industrializada durante a segunda guerra mundial, librouna de grandes bombardeos aliados que si afectaron a outras cidades aínda que si que foi bombardeada en dúas ocasións, conservando case intacta a zona antiga medieval. A maior perda destes bombardeos foi a igrexa románica de Obermünster que nunca foi reconstruída. Ademais a recuperación económica non foi visible ata finais dos 60 e daquela escolleuse preservar os edificios antigos e non construír novos no seu lugar.
Aberdeen (1955)
Bressanone (1969)
Clermont-Ferrand (1969)
Odesa (1980)
Plzeň (1993)
Tempe (1981)
