Carl Lewis

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Carl Lewis
Cadro de medallas
Atletismo
Xogos Olímpicos
Ouro Os Ánxeles 1984 100 m
Ouro Os Ánxeles 1984 200 m
Ouro Os Ánxeles 1984 4x100 m
Ouro Os Ánxeles 1984 salto de lonxitude
Ouro Seúl 1988 100 m
Prata Seúl 1988 200 m
Ouro Seúl 1988 salto de lonxitude
Ouro Barcelona 1992 4x100 m
Ouro Barcelona 1992 salto de lonxitude
Ouro Atlanta 1996 salto de lonxitude
Campionato do Mundo de Atletismo
Ouro Helsinki 1983 100 m
Ouro Helsinki 1983 4x100 m
Ouro Helsinki 1983 salto de lonxitude
Ouro Roma 1987 100 m
Ouro Roma 1987 4x100 m
Ouro Roma 1987 salto de lonxitude
Ouro Toquio 1991 100 m
Ouro Toquio 1991 4x100 m
Prata Toquio 1991 salto de lonxitude
Bronce Stuttgart 1993 200 m

Frederick Carlton "Carl" Lewis, nado en Birmingham (Alabama) o 1 de xullo de 1961, é un exatleta estadounidense especialista en probas de velocidade e salto de lonxitude, considerado un dos mellores atletas de todos os tempos.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo dun xogador de fútbol americano e dunha saltadora de valos. Con 13 anos empezou a competir en salto de lonxitude, observando os seus adestradores as súas boas condicións polas probas de velocidade. En 1980, con só dezanove anos, Carl foi seleccionado para o equipo olímpico norteamericano de atletismo, pero o boicot do seu país aos Xogos Olímpicos de Moscova 1980 atrasou o debut de Lewis.

Nos anos seguintes Lewis fixo as mellores marcas da tempada nos 100 m e o salto de lonxitude. Aos Campionatos do Mundo de Atletismo celebrados en Helsinki en 1983 Lewis obtivo o seu primeiro grande éxito internacional, conseguindo a vitoria nos 100 m, salto de lonxitude e en relevos 4 x 100 m.

Isto converteuno no grande favorito para os Xogos Olímpicos de 1984, conseguindo os catro títulos anteriores máis o de 200 m, igualando o récord de Jesse Owens de 1936 nos Xogos Olímpicos de Berlin.

En 1987, nos Campionatos do Mundo de Atletismo de Roma gañou o ouro en salto de lonxitude e nos relevos 4 x 100 m e foi segundo nos 100 m lisos, superado polo canadense Ben Johnson. Con todo, anos despois Ben Johnson foi desposuído de todos os seus triunfos e récords debido a terse demostrado o uso de substancias prohibidas, polo cal Carl Lewis pasou a ser o gañador dos 100 m en Roma.

Aos Xogos Olímpicos de Seúl 1988 engadiu catro medallas de ouro máis para o seu medalleiro, converténdose no primeiro atleta en gañar a competición de salto de lonxitude en dous Xogos Olímpicos consecutivos. Obtivo unha polémica vitoria nos 100 m lisos, despois de que o atleta canadense Ben Johnson fose descualificado polos resultados da proba antidopaxe, que revelaron que consumira esteroides. Nos 200 m, foi vencido, por sorpresa, polo seu compatriota Joe DeLoach. Na carreira 4 x 100 m de relevos o equipo foi descualificado, sen que Lewis correse, debido a unha incorrecta pasada da testemuña.

Durante a tempada de 1991 Carl Lewis e o seu compañeiro de equipo Leroy Burrell, dominaron as probas de velocidade. Nas carreiras anteriores ao Campionato Mundial de Toquio, Burrell bateu a marca mundial de Lewis, deixándoa en 9,90 s. Con todo, no Campionato Mundial Lewis respondeu ao desafío de Burrell, na quizais mellor carreira dos 100 m da historia, como un verdadeiro campión. Nunha carreira onde seis dos oito corredores romperon a barreira dos 10 s, unha situación que non ocorrera anteriormente Lewis converteuse no primeiro home en baixar dos 9,90 s, cunha marca de 9,86, logrando o seu terceiro Campionato Mundial nos 100 m e establecendo un novo récord mundial. Ademais conseguiu outro ouro nos relevos 4 x 100 m e a medalla de prata en salto de lonxitude.

Nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 gañou o seu terceiro título en salto de lonxitude, disciplina da cal consolidouse como máximo dominador durante a década de 1980, e volveu ser ouro en relevos 4 x 100 m. Non puido competir nos 100 m ao non clasificarse nas probas de selección do seu país.

Nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996 non logrou a clasificación nas probas de velocidade, e non puido formar parte do equipo de relevos norteamericano, nunha polémica decisión. Con todo, volveu vencer en salto de lonxitude por cuarta vez consecutiva, un fazaña que soamente conseguiran o lanzador de disco Ao Oerter e Paul Elvstrm nunhas olimpíadas. Era o seu noveno e último ouro olímpico.

Lewis retirouse logo dos Xogos Olímpicos de Atlanta e, actualmente, dedícase ao cine nos Ánxeles, California. En 1996 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias dos Deportes pola súa impresionante traxectoria deportiva, os seus éxitos así como a súa firme loita contra a dopaxe.

Marcas persoais[editar | editar a fonte]

  • 100 m: 9,86 s (1991)
  • 200 m: 19,75 s (1983)
  • salto de lonxitude: 8,87 m (1991)
  • relevos 4x100 m: 37,40 s (1992, marca mundial vixente)
  • relevos 4x200 m: 1:18.68 (1994, marca mundial vixente)