Philadelphia 76ers

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Philadelphia 76ers
Philadelphia 76ers logo
Conferencia Conferencia Leste
División División Atlántico
Fundado en 1946
Historia Syracuse Nationals
1946-1963
Philadelphia 76ers
1963-presente
Pavillón Wells Fargo Center
Cidade Filadelfia, Pensilvania
Cores Vermello, azul e branco
              
Propietario(s) Joshua Harris, Adam Aron, David Blitzer, Jason Levien, Art Wrubel, Erick Thohir, Will Smith, Jada Pinkett Smith
Mánager xeral Sam Hinkie
Adestrador Brett Brown
Afiliado da D-League Delaware 87ers
Campionatos 3 (1955, 1967, 1983)
Títulos de conferencia 9 (1950, 1954, 1955, 1967, 1977, 1980, 1982, 1983, 2001)
Títulos de división 5 (1977, 1978, 1983, 1990, 2001)
Dorsais retirados 9 (2, 3, 6, 10, 13, 15, 24, 32, 34, Micrófono)
Web Oficial

Os Philadelphia 76ers (tamén coñecidos como Sixers) son un equipo americano de baloncesto profesional con base en Filadelfia, Pensilvania. Xogan na División Atlántico da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA). Orixinalmente coñecidos coma Syracuse Nationals, son unha das franquías máis antigas da NBA. Despois do seu traslado a Filadelfia, fíxose un concurso para decidir o novo nome do equipo. O nome gañador, elixido por Walter Stalberg, foi "76ers", de 1776, ano da sinatura da Declaración de Independencia dos Estados Unidos en Filadelfia.

Os 76ers teñen unha historia moi importante, con algúns dos xogadores máis importantes da NBA que xogaron para a franquía, incluíndo Wilt Chamberlain, Julius Erving, Moses Malone, Charles Barkley e Allen Iverson. Gañaron tres campionatos da NBA, o primeiro deles sendo os Syracuse Nationals, en 1955. O segundo foi na tempada 1966-67, cun equipo liderado por Chamberlain. O terceiro título chegou na tempada 1982-83, gañado co liderado por Erving e Malone. Dende entón, tan só chegaron ás Finais unha soa vez, na tempada 2000-01, da man de Iverson, onde perderon por 4-1 contra Los Angeles Lakers.

Pavillóns[editar | editar a fonte]

Historia[editar | editar a fonte]

Syracuse Nationals[editar | editar a fonte]

Os 76ers é a franquía máis antiga de toda a NBA. Comezaron en 1939 co nome de Syracuse Nationals coma un equipo profesional de baloncesto. En 1946, uníronse á National Basketball League, convertíndose no equipo situado máis ao leste nunha liga predominada por equipos do medio-leste estadounidense. Era propiedade do inmigrante italiano Danny Biasone, e na súa primeira tempada, tras rematar con 21 victorias e 23 derrotas, conseguiron acceder aos play-offs, onde foron batidos polos seus veciños do norte, os Rochester Royals, en 4 partidos. Tras outra tempada na cal foron novamente batidos ás primeiras de cambio nos playoffs, ao ano seguinte incorporouse coma xogador Dolph Schayes, co cal conseguiron por primeira vez un balance positivo ao fin da tempada regular, gañando 40 dos 63 partidos da liga regular. Tras pasar a primeira rolda de playoffs, remataron sucumbiendo ante Anderson Duffey Packers en 4 partidos.[1] En 1949, os Nationals, xunto con outros sete equipos da NBL fusionáronse ca Basketball Association of America para formar a NBA.

A súa primeira tempada na gran liga non puido ser mellor, xa que chegaron ás finais da NBA, caendo derrotados ante Minneapolis Lakers, que contaba nas súas ringleiras con xogadores coma George Mikan, Jim Pollard ou Vern Mikkelsen.[2] Ao ano seguinte o rendemento do equipo non foi tan bo na fase regular, rematando con 32 victorias e 34 derrotas, na cuarta posición da División Leste. Pero ao chegar aos playoffs transformáronse, derrotando aos favoritos, os Philadelphia Warriors, por 2-0 nas Semifinais de Conferencia, caendo finalmente ante os New York Knicks en 5 partidos nas Finais de Conferencia, perdendo por dous puntos nos quinto e último partido.[1] En 1955, os Nationals (liderados por Dolph Schayes) gañaron por fin o campionato.[3]

Philadelphia novamente na NBA[editar | editar a fonte]

A comezos dos anos 1960, os Nationals pasaban por un mal momento. Syracuse era unha das últimas cidades de tamaño medio, pero resultaba moi pequena para que un equipo profesional fose rentable. O empresario papeleiro Irv Kosloff mercou os Nationals a Danny Biasone e mudou o equipo a Philadelphia en 1963. A NBA, daquela, retornaba a Philadelphia un ano despois de que os San Francisco Warriors se mudaran a San Francisco. Levouse a cabo un concurso para decidir que nome levaría o equipo, e o gañador foi Walt Stahlberg, quen propuso o nome de "76ers", en conmemoración da firma da Declaración de Independencia dos Estados Unidos levada a cabo en Philadelphia no ano 1776. O nome foi rápidamente acurtado a "Sixers" polos medios, e pronto ámbolos dous nomes usáronse indistintamente para referirse ao equipo.

Wilt Chamberlain liderou aos 76ers ao seu primeiro campionato.

Durante os primeiros catro años en Philadelphia, os Sixers xogaron no Arena and Civic Center-Convention Hall, salvo nun ocasional partido en The Palestra pertencente á Universidade de Pensilvania. Na tempada 1964-65, contrataron ao lexendario Wilt Chamberlain procedente dos Warriors.[4] Os Sixers debían definir as Finais de Conferencia no sétimo partido da serie frente a Boston Celtics na cal caeron derrotados 110–108.[5]

A inesquecible tempada 1966-67[editar | editar a fonte]

Liderados polo adestrador Alex Hannum, os 76ers tiveron unha tempada soñada cun comezo de 46–4,[6] para finalizar con 68–13, o mellor récord ata ese momento.[6] Chamberlain, Billy Cunningham, e Hal Greer, xunto con Chet Walker, Lucious Jackson e Wali Jones levaron ao equipo ás Finais de Conferencia. Desta vez, cun equipo dos Celtics con xogadores máis vellos e algúns lesionados, os Sixers vencéronlles en 5 partidos. Nas Finais derrotaron aos Warriors en seis partidos para lograr así o seu primeiro campionato da NBA. Ese ano os Sixers foron votados coma o mellor equipo na historia da liga tras os seus primeiros 35 anos de existenza.

Caída e renacemento dos 76ers[editar | editar a fonte]

The Spectrum foi o pavillón da franquía dende 1967 ata 1996.

Na tempada 1967-68, cun novo pavillón, The Spectrum, o equipo preparábase para defender o seu título de campión. Alcanzaron novamente a postempada, chegando ás Finais de Conferencia onde se enfrontaban outra vez aos Celtics. Despois dos primeiros catro partidos levaban a dianteira por 3-1, pero o partido egoísta despregado polos Sixers foi a súa ruina, cos Celtics remontando a serie para vencer en sete partidos. Alcanzaron novamente a postempada, chegando ás Finais de Conferencia onde se enfrentaban outra vez aos Celtics.[7] Ao final da tempada, os 76ers enviaron a Chamberlain a Los Angeles Lakers a cambio de tres xogadores de perfil baixo. O cambio foi un dos máis desparellados da historia, e o equipo entrou entón en caída libre.

Nas tres seguintes tempadas os Sixers non lograron pasar a segunda rolda dos playoffs; nos playoffs de 1969 caeron de novo ante os Celtics, en 5 partidos, sendo ademais Milwaukee Bucks e Baltimore Bullets os seus verdugos nas dúas seguintes postempadas. En 1971-72, a só cinco anos de conseguir o campionato, finalizaron cun récord de 30-52 e non chegaron á postempada por primeira vez na historia da franquía.

A peor tempada foi a de 1972-73. Comezaron perdendo os primeiros 15 partidos da tempada, e uns poucos meses despois fixaron o que foi nesa época un récord de 20 derrotas seguidas nunha soa tempada. Logo das 20 derrotas tiñan un récord de 4-58, e nese momento levaban perdidos 34 dos últimos 35 partidos. Remataron a tempada con tan só 9 vitorias en 82 partidos, polo que a prensa de Philadelphia púxolles o alcume de Nine and 73-ers (facendo referencia ás 9 vitorias e 73 derrotas obtidas). Remataron ese ano con 59 partidos gañados menos co campión da división, os Celtics. As 9 vitorias conseguidas polo equipo de 1972-73 é a segunda cantidade máis baixa na historia da NBA, só superada polos seis partidos obtidos por Providence Steamrollers na curta tempada 1947-48. As 73 derrotas, porén, constitúen a maior cantidade sufrida por unha franquía nunha soa tempada. Coma dato curioso cabe destacar que só 6 anos antes os 76ers fixaran o récord de maior victorias nunha soa tempada.[8]

Ao ano seguinte, Gene Shue foi contratado coma adestrador e lentamente o equipo foi recuperando nivel. Na tempada 1975-76, os Sixers contrataron a George McGinnis procedente do equipo da ABA Indiana Pacers e con el lograrían alcanzar os playoffs tras 5 años de ausencia no cal perderon frente a Buffalo Braves en tres partidos.

Dr. J e os 76ers[editar | editar a fonte]

A tempada 1976-77 será recordada por ser o ano en que Julius Erving proveniente de New York Nets uniuse ao equipo, mentres o equipo era adquirido polo filántropo local F. Eugene "Fitz" Dixon, neto de George Dunton Widener e herdeiro da súa fortuna. Chegaron ás Finais de Conferencia tras derrotar ao seu rival histórico, os Celtics, en sete partidos. Nesa instancia, venceron a Houston Rockets, liderado polo futuro sixer Moses Malone, en seis partidos para avanzar ás Finais da NBA. Alí perderían fronte ao equipo dirixido polo seu antigo adestrador Jack Ramsay e liderados dende a cancha por Bill Walton, Portland Trail Blazers, a pesares de comezar gañando a serie 2-0.[9]

Nos playoffs da tempada 1977-78 caeron fronte ao que sería o campión, Washington Bullets.[10] As seguintes catro tempadas, os Sixers estiveron moi preto de obter un novo campionato, incluso logo de contratar coma adestrador ao ex-xogador Billy Cunningham. Nas Finais de 1980 fronte a Los Angeles Lakers, perderon por 4-2.[11] No sexto partido, o rookie Magic Johnson xogou coma pivote para os Lakers no lugar de Kareem Abdul-Jabbar (quen non participou ao sufrir un esguince de nocello no partido anterior) anotando 42 puntos. Nas Finais de Conferencia de 1981, comezaron gañando 3-1 a serie para logo perder no sétimo encontro.[12] Na seguinte tempada, os 76ers enfrontáronse novamente cos Celtics nas Finais da Conferencia Leste, comezando a serie da mesma maneira cá anterior só para ver coma os Celtics lograban empatarlle a serie 3-3. As opcións de gañar víanse diminuidas por xogarse o partido no Boston Garden. Desta vez, xogarían dunha maneira agresiva e intelixente, conseguindo a vitoria por 120-106.

A histórica tempada 1982-83[editar | editar a fonte]

Harold Katz comproulle aos 76ers a Dixon en 1982. Segundo a súa mirada, a última peza do crecacabezas para lograr o campionato de 1982-83 foi a contratación do pivote Moses Malone de Houston Rockets. Liderados polo integrante do Salón da Fama Julius Erving e xogadores do talle de Maurice Cheeks, Andrew Toney e Bobby Jones dominaron a tempada regular, gañando 65 partidos, sendo aínda a segunda tempada con maior vitorias na historia da franquía.[13] Malone foi nomeado xogador máis valioso valioso. Cando os reporteiros lle preguntaron que pasaría nos playoffs, el contestou, four, four, four (catro, catro, catro), noutras palabras, predicindo que os Sixers barrerían as 3 series en 4 partidos, co mínimo posible de 12 partidos en total.[14]

A pesar de que as series non foron coma Malone predixo, non lles tomou moito traballo pasar ás Finais da NBA vencendo a New York Knicks en 4 partidos primeiro, e a Milwaukee Bucks despois en 5 partidos. Os Sixers gañarían o seu terceiro campionato (o 2º en Philadelphia) en 4 partidos a Los Angeles Lakers, que lles venceran na tempada anterior. Malone foi nomeado xogador máis valioso dos playoffs. O seu récord de 12-1 é o segundo mellor na historia da liga só superado polo logrado polos Lakers na tempada 2000-2001 de 15-1 no camiño para conseguir o campionato, curiosamente vencendo aos Sixers nas Finais.[15]

Chega Charles Barkley[editar | editar a fonte]

Charles Barkley, referente dos Sixers nos 80

Tras unha decepcionante tempada en 1983-84, Charles Barkley chegou a Philadelphia na seguinte tempada. Durante as próximas tempadas, Barkley encantaría aos seareiros dos Sixers grazas á súa forma de ser, gracioso e ás veces controvertido. Os 76ers volveron ás Finais de Conferencia, pero perderon contra os Celtics en cinco partidos.[16] Para a tempada seguinte, Matt Guokas reemprazou a Billy Cunningham coma adestrador, liderando ao equipo cara a segunda rolda dos playoffs en 1985-86, onde foi derrotado por Milwaukee Bucks en sete partidos.[17]

O 16 de xuño de 1986, Katz fixo doi dos traspasos máis controvertidos e criticados na historia da franquía, traspasando a Moses Malone a Washington e a primeira elección do draft de 1986 (que fora obtido de San Diego Clippers nun traspaso por Joe Bryant en 1979) a Cleveland Cavaliers. A cambio diso, os Sixers recibiron a Roy Hinson, Jeff Ruland, e Cliff Robinson, ningún dos cales xogariá máis de tres tempadas co equipo. Cleveland, entre tanto, capitalizou a súa elección nun futuro estrela Brad Daugherty. Os 76ers regresaron aos playoffs en 1986-87, pero víronse derrotados por Milwaukee.[18] En 1987-88, cun récord de 20–23, Guokas foi despedido e reemprazado polo asistente Jim Lynam. Lynam finalizou a tempada 16-13, e o equipo con 36-46, errando en alcanzar a postempada por primeira vez dende 1974-75. Philadelphia seleccionou a Charles Smith coa súa primeira elección no draft de 1988, para logo traspasalo a Los Angeles Clippers pola súa primeira elección, Hersey Hawkins. En cinco tempadas cos Sixers, Hawkins promediou 19 puntos por partidos, e abandonou o equipo como o lider histórico en triplas intentadas e anotadas.

En 1988-89, Philadelphia volveu aos playoffs tras un ano de ausencia, pero foron barridos na primeira rolda polos New York Knicks.[19] En 1989-90, Barkley rematou segundo na votación do MVP da NBA, mentres que o equipo gañou o título de división. Tras derrotar a Cleveland Cavaliers na primeira rolda de playoffs, Philadelphia enfrentouse aos Chicago Bulls de Michael Jordan. Foron vencidos polos Bulls en cinco partidos,[20] e repetirían a súa actuación ao ano seguinte, 1991, barrendo aos Bucks na primeira rolda. Algunhas persoas pensan que as derrotas en postempada fronte a Chicago foron o comezo do fin da estadía de Barkley en Philadelphia. Na 1991-92, os 76ers non participaron na postempada por segunda ocasión nos oito anos que Barkley estivo no equipo. O 17 de xuño de 1992, Barkley foi traspasado aos Phoenix Suns a cambio de Jeff Hornacek, Tim Perry e Andrew Lang.

"A Época Escura"[editar | editar a fonte]

Lynam deixou a súa posición de adestrador para converterse en manager xeral no transcurso da tempada 1991-92, e contratou a Doug Moe para cubrir a posto vacante. Moe dirixiría só 56 partidos, cunha marca negativa de 19?37. O popular ex xogador e por moito tempo adestrador asistente, Fred Carter sucedeu a Moe no cargo a partir de marzo de 1993, pero non logro máis que unha pobre marca de 32?76. Para a tempada 1993-94, John Lucas foi contratado co dobre rol de adestrador e xeral manager. Lucas tivera anos exitosos como adestrador de San Antonio Spurs, e Philadelphia esperaba que puidese devolver o bo xogo aos 76ers. Con todo, sucedeu todo o contrario, xa que o equipo tivo unha marca de 42/122 nas dúas tempadas baixo o mando de Lucas. A contratación de xogadores pouco produtivos como Scott Williams e Charles Shackleford, xogadores ao final das súas carreiras como LaSalle Thompson, Orlando Woolridge, e Scott Skiles xunto cuns decepcionantes novatos elixidos nas primeiras roldas do draft como Shawn Bradley e Sharone Wright foron factores importantes na mala situación do equipo. De feito, Wright xogou soamente en 4 tempadas da NBA mentres que Eddie Jones, elixido no draft 4 postos debaixo de Wright en 1994 polos L.A. Lakers está no seu 14ª tempada sendo un xogador importante para o seu equipo.

Comezando na 1990-91 e rematado na 1995-96, os 76ers tiveron a pouco agraciada distinción de ter unha marca peor ao anterior cada ano. O peor momento foi en 1995-96, cando terminaron 18/64, o segundo peor balance na historia da franquía. Foi ademais o segundo peor na liga ese ano, superando só a Vancouver Grizzlies e mesmo superado polos debutantes Toronto Raptors.]].[21] Katz, quen non era querido polos afeccionados desde os traspasos de 1986, vendeu a franquía a un consorcio liderado polo dono dos Philadelphia Flyers, Ed Snider e a corporación Comcast a finais desa tempada, con Pat Croce, quen fora preparador tanto dos Flyers como os Sixers, tomando o rol de presidente.

Moitos seguidores dos 76ers denominaron a estes anos como "A Época Escura". Con todo, despois de moitos anos de pouca fortuna, houbo unha luz de esperanza. O equipo gañou a primeira elección no Draft da NBA de 1996. Nesa ocasión os Sixers elixirían a Allen Iverson.

Iverson, "a chave"[editar | editar a fonte]

Coa nova xerencia e Iverson, e a mudanza ao CoreStates Center, o equipo parecía encamiñado cara a un bo futuro. Croce despediu a Lucas de ambos os postos. Johnny Davis foi nomeado como novo adestrador, mentres que Brad Greenberg fíxose cargo da xerencia xeral. Iverson foi nomeado Novato do Ano, pero a mellora do equipo foi mínima, finalizando cunha marca de 22/60. Os altos dirixentes dos Sixers foron despedidos. Necesitábanse facer cambios despois da tempada 1996-97. Davis e Greenberg foron separados dos seus cargos e mesmo se crearon un novo logo e un novo deseño da camiseta. Para substituír a Davis foi contratado Larry Brown. Coñecido pola súa táctica defensiva e por transformar equipos sen éxitos en gañadores xogando de maneira correcta, Brown afrontou, quizais, a súa máis grande desafío como adestrador. A miúdo enfrontouse con Iverson, pero os 76ers escalaron a 31 vitorias na 1997-98. A comezos desa tempada, traspasaron a Jerry Stackhouse, quen fora elixido no terceiro posto do Draft de 1995, a Detroit Pistons. A cambio, Philadelphia recibiu a Aaron McKie e Theo Ratliff, xogadores dun gran despregamento defensivo que axudarían ao rexurdimento do equipo. Foi tamén adquirido Eric Snow procedente de Seattle SuperSonics en xaneiro de 1998.

Previo ao comezo da tempada 1998-99, os 76ers contrataron a George Lynch e Matt Geiger, tempada que sería acurtada a 50 partidos, debido ao peche patronal da NBA (coñecido como lockout).).[22] No transcurso da tempada, Philadelphia contratou a Tyrone Hill nunha operación realizada con Milwaukee. O equipo comezou co seu renacemento durante esta tempada atípica, cunha marca de 28/22 e o sexto posto na Conferencia Este, primeira vez na postemporada desde 1991. Na primeira rolda, Philadelphia derrotou a Orlando Magic, 3-1, para logo ser varridos por Indiana Pacers.]].[23] Ao ano seguinte, os Sixers quedaron quintos cunha marca de 49/33. Novamente, superaron a primeira rolda en catro partidos, esta vez vencendo a Charlotte Hornets. Por segundo ano consecutivo, caeron fronte a Indiana na segunda rolda, esta vez en seis encontros.NBA.com [.[24] Iverson e Brown continuaron coas súas diferenzas, e a relación chegou a tal punto que era moi probable o traspaso do xogador. Xurdiu un rumor de traspaso a Os Angeles Clippers, pero un complicado trato entre catro equipos enviase a Iverson a Detroit Pistons, o que ao final non se produciu por problemas co tope de salarios. Cando quedou claro que Iverson quedaba en Philadelphia, el e Brown melloraron a súa relación, e o equipo obtivo beneficios na 2000-01.

Liderado cara as Finais[editar | editar a fonte]

Durante esa tempada, os 76ers comezaron gañando os seus primeiros dez partidos, e a súa marca chegaría a estar 41?14 a mediados da tempada regular. Larry Brown foi elixido adestrador da Conferencia Este en o All-Star Game, e Allen Iverson nomeado MVP do All-Star.[25] Uns días antes do All Star Weekend, Theo Ratliff foi dado de baixa polo resto da tempada por mor dunha lesión na boneca. Sentindo a necesidade de contar cun pivote de xerarquía para facer un bo papel nos, Philadelphia adquiriu a Dikembe Mutombo de Atlanta Hawks nun traspaso que enviou a Ratliff, Nazr Mohammed, Toni Kuko, e Pepe Sánchez a Atlanta (Sánchez sería volto contratar máis tarde na tempada despois de que os Hawks prescindisen del)/del). Ao final da tempada, e cunha marca de 56/26, Philadelphia estaba en carreira polo primeiro posto da conferencia. As 56 vitorias obtidas polo equipo compartían a segunda maior cantidade da liga detrás das 58 de San Antonio. Los Angeles Lakers tamén tiveron 56 vitorias, pero se clasificaron nun posto máis alto que os Sixers baseados no desempate.

Wachovia Center, pavillón dus 76ers dende 1996.

Na primeira rolda dos playoffs, Philadelphia enfrontouse de novo a Indiana. No primeiro encontro, os 76ers desperdiciaron unha vantaxe de 18 puntos e perderon 79-78, cando Reggie Miller encestou un tiro de tres puntos nos segundos finais. Philadelphia recuperouse, con todo, e venceu nos seguintes tres partidos para facerse coa serie. Nas Semifinais de Conferencia, os Sixers enfrontáronse aos Toronto Raptors de Vince Carter. Os equipos alternaron vitorias nos primeiros catro partidos, con Iverson anotando 54 puntos na vitoria de Philadelphia no segundo partido. No quinto encontro, os 76ers comezaron liderando 33-12 tras o primeiro cuarto e derrotaron a Toronto, 121-88, con 52 puntos de Iverson. Os Raptors gañaron o sexto partido, decidindo a serie no sétimo partido no First Union Center. Cos Sixers vencendo por 88-87, Carter fallou o lanzamento final para enviar a Philadelphia ás Finais de Conferencia fronte a Milwaukee Bucks. Despois de que se repartisen os dous primeiros partidos, deuse a coñecer que Iverson non xogaría no terceiro encontro debido a varias lesións que o afectaron tamén máis adiante. Aínda que moitas persoas pensaban que Milwaukee gañaría facilmente, os 76ers deron pelexa até o final, en que caeron 80-74. Os Sixers gañaron o cuarto e quinto partido e foron derrotados no sexto. No sétimo encontro, os Bucks lideraban 34?25 no segundo cuarto, ata que un suplente que de cando en cando xogaba, Raja Bell, anotou 10 puntos para lograr un parcial de 23?4 que lle deu o liderado a Philadelphia. Iverson anotou 44 puntos, e os 76ers mantiveron o seu nivel na segunda metade para gañar 108-91, acadando as Finais da NBA por primeira vez desde 1983. O seu opoñente sería Los Angeles Lakers, que viñan invictos con once vitorias nas tres series anteriores de playoffs, e era esperado pola maioría do público que derrotasen rapidamente aos Sixers.

No primeiro partido, os Lakers tomaron a dianteira por 18-5, pero os Sixers recuperáronse e sacaron unha vantaxe de 15 puntos na segunda metade. Los Angeles xogaron duro para empatar 94-94 o partido ao final do tempo regular. Os Lakers anotaron os primeiros cinco puntos do tempo extra, pero os 76ers responderon cun parcial de 13?2 para dar fin ao partido, vencendo por 107-101. Os Angeles gañaron o segundo, 98-89. No terceiro encontro, Shaquille O'Neal saíu da cancha por 6 faltas no último cuarto, e os 76ers achegáronse os Lakers. Robert Horry, con todo, anotou un triplo no minuto final, e os Sixers perderon, 91-86. Os Lakers obtiveron o título de campión obtendo unha vitoria por 100-86 no cuarto partido e outra por 108?96 no quinto. O persoal de 2000-01 dos Sixers foi recoñecido en varios aspectos: o MVP da tempada (Iverson), o Adestrador do Ano (Brown), o Mellor Defensor da NBA (Mutombo), e o Mellor Sexto Home (Aaron McKie).

Recaída[editar | editar a fonte]

Os 76ers empezaron a tempada 2001-02 con altas expectativas, pero só foron capaces de obter unha marca de 43?39, clasificándose sextos na Conferencia Este. Na primeira rolda dos playoffs, Philadelphia foi derrotado polos Celtics, 3-2. En 2002-03, os Sixers empezaron cun 15-4, pero un refacho de 10?20 deixounos 25?24 previo ao receso polo All-Star. Tras o descanso, os 76ers reaccionaron, gañando nove partidos seguidos, e 23 dos últimos 33 para finalizar 48?34, quedando cuartos na conferencia. Iverson anotou 55 puntos no partido inicial dos playoffs fronte a New Orleans Hornets, e os Sixers gañaron a serie en seis partidos. Na segunda rolda, Detroit Pistons venceu aos 76ers en seis encontros.N

Andre Iguodala foi elixido polos 76ers no Draft de 2004.

No Memorial Day do 2003, Brown renunciou ao seu cargo de adestrador, tomando o cargo en Detroit aos poucos días. Tras ser rexeitados por Jeff Van Gundy e Eddie Jordan, os 76ers contrataron a Randy Ayers, que fora asistente de Brown, como o novo adestrador. Ayers durou 52 partidos á fronte do equipo, foi despedido cando o equipo levaba unha marca de 21?31. Chris Ford tomou o seu lugar, pero os Sixers terminaron a tempada 33-49, faltando aos playoffs por primeira vez en seis anos. Iverson, que non tivo unha moi boa relación con Ford durante a segunda metade da tempada, xogou só 48 partidos nunha tempada infestada de lesións. Tras esa tempada, foi nomeado como adestrador Jim O'Brien, nacido na cidade. Iverson volveu á súa posición anterior como base e mellorou notablemente o seu rendemento, tendo a súa mellor tempada. Tamén impresionou a moitos coa súa intención de incluír a outros xogadores na ofensiva. Durante a tempada 2004-05, Philadelphia contratou a Chris Webber nun traspaso con Sacramento Kings, coa esperanza de que este sexa a segunda opción no ataque, despois de Iverson que tanto buscara o equipo. Andre Iguodala, elección de primeira rolda do draft, foi elixido para o equipo de novatos que participou no All-Star Weekend, e os Sixers regresaron aos playoffs cunha marca de 43?39. En primeira rolda, foi derrotado en cinco partidos por Detroit Pistons, dirixidos por Larry Brown. Para a tempada seguinte, Ou'Brien foi despedido e substituído por Maurice Cheeks, quen xogara para o equipo entre 1978 e 1989, sendo a base titular do equipo campión de 1983. Con todo, o cambio de adestrador non cambiou á situación do equipo. Un refacho de 2 vitorias e 10 derrotas en marzo foi a causa de que non alcanzasen a postemporada por segunda vez en tres anos.

Na tempada 2006-07, os Sixers empezaron gañando tres partidos. Con todo, o equipo baixou notablemente o seu xogo a metade de tempada e finalizaron cunha marca de 35-47, alcanzando o terceiro lugar na División Atlántico e novenos na conferencia (empatados con Indiana).

O martes 5 de decembro de 2006, decepcionado polo rumbo do equipo, Iverson deulle un ultimato á dirigencia dos 76ers: que atopasen un xogador que o acompañase ou o traspasasen a outro equipo.

Unha nova era[editar | editar a fonte]

O martes 19 de decembro Allen Iverson, xunto con Ivan McFarlin, foron enviados a Denver Nuggets a cambio de Andre Miller, Joe Smith, e dúas elecciones de primera rolda no draft.[26]

O 11 de xaneiro de 2007, o xerente xeral dos Sixers Billy King anunciou que o equipo e o experimentado pivote Chris Webber chegaran a un acordo polo que quedaba de contrato. Os Sixers lle pagarían a Webber 36 millóns de dólares durante a seguinte tempada e media, que eran 7 millóns menos que o que lle houbesen pagado por xogar. Logo do acordo, os Sixers deixaron a Webber coma axente libre. O xogador firmou pouco tempo despois con Detroit Pistons.[27]

No medio destes cambios, os 76ers enfocáronse cara os seus xogadores xóvenes, que deberán ter maior responsabilidade para lograr o éxito do equipo. As figuras en ascenso de Andre Iguodala, Kyle Korver e Samuel Dalembert fixéronse coas rendas do equipo. No draft de 2007, os Sixers elixiron a Thaddeus Young do Instituto Tecnolóxico de Georgia co 12º posto, e tras unha serie de operacións con Miami Heat e Portland Trail Blazers quedáronse finalmente co xogador de Utah Jazz Herbert Hill.[28]

Tempadas[editar | editar a fonte]

Campionatos de liga Campionatos de conferencia Títulos de conferencia Títulos de división Clasificación para playoffs
Tempada Equipo Conferencia División Tempada regular Playoffs Adestrador
Vitorias Derrotas %
Syracuse Nationals (NBL)
(Non incluído no total de V/D)
1946–47 1946–47 Leste 21 23 .467 Perdeu Cuartos de Final (Rochester, 1-3) Bennie Borgmann
1947–48 1947–48 Leste 24 36 .400 Perdeu Cuartos de Final (Anderson, 0–3) Bennie Borgmann
1948–49 1948–49 Leste 40 23 .635 Gañou Cuartos de Final (Hammond, 2-0)
Perdeu Semifinais (Anderson, 1-3)
Al Cervi
Syracuse Nationals (NBA)
(Non incluído no total de V/D)
1949–50 1949–50 Leste 51 13 .797 Gañou Semifinais de División (Philadelphia, 2-0)
Gañou Finais de División (New York, 2-1)
Perdeu Finais da NBA (Minneapolis, 2-4)
Al Cervi
1950–51 1950–51 Leste 32 34 .485 Gañou Semifinais de División (Philadelphia, 2-0)
Perdeu Finais de División (New York, 2-3)
Al Cervi
1951–52 1951–52 Leste 40 26 .606 Gañou Semifinais de División (Philadelphia, 2-1)
Perdeu Finais de División (New York, 1-3)
Al Cervi
1952–53 1952–53 Leste 47 24 .662 Perdeu Semifinais de División (Boston, 0-2) Al Cervi
1953–54 1953–54 Leste 42 30 .583 Gañou Round-Robin (Boston, 2-0)
Gañou Round-Robin (New York, 2–0)
Gañou Finais de División (Boston, 2-0)
Perdeu Finais da NBA (Minneapolis, 3-4)
Al Cervi
1954–55 1954–55 Leste 43 29 .597 Gañou Finais de División (Boston, 3-1)
Gañou Finais da NBA (Fort Wayne, 4-3)
Al Cervi
1955–56 1955–56 Leste 35 37 .486 Gañou Desempate de División (New York, 1-0)
Gañou Semifinais de División (Boston, 2-1)
Perdeu Finais de División (Philadelphia, 2-3)
Al Cervi
1956–57 1956–57 Leste 38 34 .528 Gañou Semifinais de División (Philadelphia, 2-0)
Perdeu Finais de División (Boston, 0-3)
Paul Seymour
1957–58 1957–58 Leste 41 31 .569 Perdeu Semifinais de División (Philadelphia, 1-2) Paul Seymour
1958–59 1958–59 Leste 35 37 .486 Gañou Semifinais de División (New York, 2-0)
Perdeu Finais de División (Boston, 3-4)
Paul Seymour
1959–60 1959–60 Leste 45 30 .600 Perdeu Semifinais de División (Philadelphia, 1-2) Paul Seymour
1960–61 1960–61 Leste 38 41 .481 Gañou Semifinais de División (Philadelphia, 3-0)
Perdeu Finais de División (Boston, 1-4)
Alex Hannum
1961–62 1961–62 Leste 41 39 .513 Perdeu Semifinais de División (Philadelphia, 2-3) Alex Hannum
1962–63 1962–63 Leste 48 32 .600 Perdeu Semifinais de División (Cincinnati, 2-3) Alex Hannum
Philadelphia 76ers
1963–64 1963–64 Leste 34 46 .425 Perdeu Semifinais de División (Cincinnati, 2–3) Dolph Schayes
1964–65 1964–65 Leste 40 40 .500 Gañou Semifinais de División (Cincinnati, 3–1)
Perdeu Finais de División (Boston, 3–4)
Dolph Schayes
1965–66 1965–66 Leste 55 25 .688 Perdeu Finais de División (Boston, 1–4) Dolph Schayes
1966–67 1966–67 Leste 68 13 .840 Gañou Semifinais de División (Cincinnati, 3–1)
Gañou Finais de División (Boston, 4–1)
Gañou Finais da NBA (San Francisco, 4–2)
Alex Hannum
1967–68 1967–68 Leste 62 20 .756 Gañou Semifinais de División (New York, 4–2)
Perdeu Finais de División (Boston, 3–4)
Alex Hannum
1968–69 1968–69 Leste 55 27 .671 Perdeu Semifinais de División (Boston, 1–4) Jack Ramsay
1969–70 1969–70 Leste 42 40 .512 Perdeu Semifinais de División (Milwaukee, 1–4) Jack Ramsay
1970–71 1970–71 Leste Atlántico 47 35 .573 Perdeu Semifinais de Conferencia (Baltimore, 3–4) Jack Ramsay
1971–72 1971–72 Leste Atlántico 30 52 .366 Non se clasificou para os Playoffs Jack Ramsay
1972–73 1972–73 Leste Atlántico 9 73 .110 Non se clasificou para os Playoffs Roy Rubin
Kevin Loughery
1973–74 1973–74 Leste Atlántico 25 57 .305 Non se clasificou para os Playoffs Gene Shue
1974–75 1974–75 Leste Atlántico 34 48 .415 Non se clasificou para os Playoffs Gene Shue
1975–76 1975–76 Leste Atlántico 46 36 .561 Perdeu Primeira Rolda (Buffalo, 1–2) Gene Shue
1976–77 1976–77 Leste Atlántico 50 32 .610 Gañou Semifinais de Conferencia (Boston, 4-3)
Gañou Finais de Conferencia (Houston, 4–2)
Perdeu Finais da NBA (Portland, 2–4)
Gene Shue
1977–78 1977–78 Leste Atlántico 55 27 .671 Gañou Semifinais de Conferencia (New York, 4-0)
Perdeu Finais de Conferencia (Washington, 2–4)
Billy Cunningham
1978–79 1978–79 Leste Atlántico 47 35 .573 Gañou Primeira Rolda (New Jersey, 2-0)
Perdeu Semifinais de Conferencia (San Antonio, 3–4)
Billy Cunningham
1979–80 1979–80 Leste Atlántico 59 23 .720 Gañou Primeira Rolda (Washington, 2-0)
Gañou Semifinais de Conferencia (Atlanta, 4–1)
Gañou Finais de Conferencia (Boston, 4-1)
Perdeu Finais da NBA (Los Angeles, 2-4)
Billy Cunningham
1980–81 1980–81 Leste Atlántico 62 20 .756 Gañou Primeira Rolda (Indiana, 2-0)
Gañou Semifinais de Conferencia (Milwaukee, 4–3)
Perdeu Finais de Conferencia (Boston, 3-4)
Billy Cunningham
1981–82 1981–82 Leste Atlántico 58 24 .707 Gañou Primeira Rolda (Atlanta, 2-0)
Gañou Semifinais de Conferencia (Milwaukee, 4–2)
Gañou Finais de Conferencia (Boston, 4-3)
Perdeu Finais da NBA (Los Angeles, 2-4)
Billy Cunningham
1982–83 1982–83 Leste Atlántico 65 17 .793 Gañou Semifinais de Conferencia (New York, 4–0)
Gañou Finais de Conferencia (Milwaukee, 4-1)
Gañou Finais da NBA (Los Angeles, 4-0)
Billy Cunningham
1983–84 1983–84 Leste Atlántico 52 30 .634 Perdeu Primeira Rolda (New Jersey, 2–3) Billy Cunningham
1984–85 1984–85 Leste Atlántico 58 24 .707 Gañou Primeira Rolda (Washington, 3-1)
Gañou Semifinais de Conferencia (Milwaukee, 4–0)
Perdeu Finais de Conferencia (Boston, 1-4)
Billy Cunningham
1985–86 1985–86 Leste Atlántico 54 28 .659 Gañou Primeira Rolda (Washington, 3-2)
Perdeu Semifinais de Conferencia (Milwaukee, 3–4)
Matt Guokas
1986–87 1986–87 Leste Atlántico 45 37 .549 Perdeu Primeira Rolda (Milwaukee, 2–3) Matt Guokas
1987–88 1987–88 Leste 10º Atlántico 36 46 .439 Non se clasificou para os Playoffs Matt Guokas
Jim Lynam
1988–89 1988–89 Leste Atlántico 46 36 .561 Perdeu Primeira Rolda (New York, 0–3) Jim Lynam
1989–90 1989–90 Leste Atlántico 53 29 .646 Gañou Primeira Rolda (Cleveland, 3–2)
Perdeu Semifinais de Conferencia (Chicago, 1–4)
Jim Lynam
1990–91 1990–91 Leste Atlántico 44 38 .537 Gañou Primeira Rolda (Milwaukee, 3–0)
Perdeu Semifinais de Conferencia (Chicago, 1–4)
Jim Lynam
1991–92 1991–92 Leste 10º Atlántico 35 47 .427 Non se clasificou para os Playoffs Jim Lynam
1992–93 1992–93 Leste 13º Atlántico 26 56 .317 Non se clasificou para os Playoffs Doug Moe
Fred Carter
1993–94 1993–94 Leste 11º Atlántico 25 57 .305 Non se clasificou para os Playoffs Fred Carter
1994–95 1994–95 Leste 13º Atlántico 24 58 .293 Non se clasificou para os Playoffs John Lucas
1995–96 1995–96 Leste 15º Atlántico 18 64 .220 Non se clasificou para os Playoffs John Lucas
1996–97 1996–97 Leste 14º Atlántico 22 60 .268 Non se clasificou para os Playoffs Johnny Davis
1997–98 1997–98 Leste 14º Atlántico 31 51 .378 Non se clasificou para os Playoffs Larry Brown
1998–99 1998–99 Leste Atlántico 28 22 .560 Gañou Primeira Rolda (Orlando, 3-1)
Perdeu Semifinais de Conferencia (Indiana, 0-4)
Larry Brown
1999–00 1999–00 Leste Atlántico 49 33 .598 Gañou Primeira Rolda (Charlotte, 3-1)
Perdeu Semifinais de Conferencia (Indiana, 2-4)
Larry Brown
2000–01 2000–01 Leste Atlántico 56 26 .683 Gañou Primeira Rolda (Indiana, 3-1)
Gañou Semifinais de Conferencia (Toronto, 4-3)
Gañou Finais de Conferencia (Milwaukee, 4-3)
Perdeu Finais da NBA (Los Angeles, 1-4)
Larry Brown
2001–02 2001–02 Leste Atlántico 43 39 .524 Perdeu Primeira Rolda (Boston, 2-3) Larry Brown
2002–03 2002–03 Leste Atlántico 48 34 .585 Gañou Primeira Rolda (New Orleans, 4–2)
Perdeu Semifinais de Conferencia (Detroit, 2–4)
Larry Brown
2003–04 2003–04 Leste 11º Atlántico 33 49 .402 Non se clasificou para os Playoffs Randy Ayers
Chris Ford
2004–05 2004–05 Leste Atlántico 43 39 .524 Perdeu Primeira Rolda (Detroit, 1–4) Jim O'Brien
2005–06 2005–06 Leste Atlántico 38 44 .463 Non se clasificou para os Playoffs Maurice Cheeks
2006–07 2006–07 Leste Atlántico 35 47 .427 Non se clasificou para os Playoffs Maurice Cheeks
2007–08 2007–08 Leste Atlántico 40 42 .488 Perdeu Primeira Rolda (Detroit, 2–4) Maurice Cheeks
2008–09 2008–09 Leste Atlántico 41 41 .500 Perdeu Primeira Rolda (Orlando, 2–4) Maurice Cheeks
Tony DiLeo
2009–10 2009–10 Leste 13º Atlántico 27 55 .329 Non se clasificou para os Playoffs Eddie Jordan
2010–11 2010–11 Leste Atlántico 41 41 .500 Perdeu Primeira Rolda (Miami, 1-4) Doug Collins
2011–12 2011–12 Leste Atlántico 35 31 .530 Gañou Primeira Rolda (Chicago, 4-2)
Perdeu Semifinais de Conferencia (Boston, 3-4)
Doug Collins
2012–13 2012–13 Leste Atlántico 34 48 .415 Non se clasificou para os Playoffs Doug Collins
2013–14 2013–14 Leste 14º Atlántico 19 63 .232 Non se clasificou para os Playoffs Brett Brown
Tempada regular 2,698 2,442 .525 47 Clasificacións para Playoffs
11 Títulos de División
3 Títulos de Conferencia
Playoffs 217 205 .514 9 Títulos de Conferencia
3 Campionatos da NBA

Xogadores[editar | editar a fonte]

Cadro actual[editar | editar a fonte]

Philadelphia 76ers 2013-2014
Xogadores Adestradores
Pos. # Nac. Nome Altura Peso Orixe
B-E 9 Flag of the United States.svg Anderson, James 1.98 m (6 ft 6 in) 95 kg (210 lb) Oklahoma State
B-E 7 Flag of the United States.svg Brown, Lorenzo 1.96 m (6 ft 5 in) 88 kg (195 lb) North Carolina State
B-E 1 Flag of the United States.svg Carter-Williams, Michael 1.98 m (6 ft 6 in) 84 kg (185 lb) Syracuse
A-AP 20 Flag of the United States.svg Davies, Brandon 2.08 m (6 ft 10 in) 109 kg (240 lb) Brigham Young
B-E 11 Flag of the United States.svg Maynor, Eric 1.91 m (6 ft 3 in) 79 kg (175 lb) Virginia Commonwealth
A-AP 5 Flag of the United States.svg Moultrie, Arnett 2.08 m (6 ft 10 in) 104 kg (230 lb) Mississippi State
P 30 Flag of the United States.svg Mullens, Byron 2.13 m (7 ft 0 in) 125 kg (275 lb) Ohio State
P 4 Flag of the United States.svg Noel, Nerlens 2.11 m (6 ft 11 in) 103 kg (228 lb) Kentucky
E 23 Flag of the United States.svg Richardson, Jason 1.98 m (6 ft 6 in) 102 kg (225 lb) Michigan State
P 35 Flag of the United States.svg Sims, Henry 2.08 m (6 ft 10 in) 112 kg (248 lb) Georgetown
E-A 31 Flag of the United States.svg Thompson, Hollis 2.03 m (6 ft 8 in) 93 kg (206 lb) Georgetown
B-E 25 Flag of the United States.svg Williams, Elliot 1.96 m (6 ft 5 in) 82 kg (180 lb) Memphis
B-E 8 Flag of the United States.svg Wroten, Tony 1.98 m (6 ft 6 in) 93 kg (205 lb) Washington
AP 21 Flag of the United States.svg Young, Thaddeus 2.03 m (6 ft 8 in) 100 kg (220 lb) Georgia Tech
Adestrador
Asistente(s)
  • Flag of the United States.svg Chad Iske (Kansas)
  • Flag of the United States.svg Lloyd Pierce (Santa Clara)
  • Flag of the United States.svg Vance Walhberg (Cal State)

Lenda
  • (C) Capitán
  • (DP) Drafteado sen asinar
  • (FA) Axente libre
  • (IN) Inactivo
  • (S) Suspendido
  • Injured Lesionado

CadroTransaccións
Actualizado: 28-02-2013

Dorsais retirados[editar | editar a fonte]

Dorsal Xogador Posición Anos
2 Moses Malone P 1982-94
3 Allen Iverson B 1996-06, 2009-10
6 Julius Erving (Dr. J) A 1976-87
10 Maurice Cheeks B 1978-89
13 Wilt Chamberlain P 1965-68
15 Hal Greer B 1963-73
24 Bobby Jones A 1978-86
32 Billy Cunningham AP 1965-76
34 Charles Barkley AP 1984-92
Exquisite-microphone.png Dave Zinkoff - 1963-85

No cadro de "anos" tan só se inclúe o ano do seu debut no equipo e o ano do seu último partido no mesmo, sen precisar se xogou nos Sixers en tódolos anos intermedios. Este é o caso de Moses Malone que xogou entre 1982 e 1986, para regresar a xogar unha última tempada en 1993-94. No caso deste último xogador cómpre sinalar que o seu dorsal número 2 nunca foi retirado de xeito oficial polo equipo, mais si foi retirado da circulación. Tamén cómpre destacar que dous dos xogadores que teñen o seu dorsal retirado foron posteriormente adestradores dos 76ers, é o caso de Billy Cunningham (1977-85) e Maurice Cheeks (2005-08). No caso de Wilt Chamberlain, a parte de ter nado en Filadelfia, tamén xogou nos Philadelphia Warriors entre 1959 e 1962. Hal Greer xogaba xa nos Sixers dende 1958, aínda que até 1963 o equipo era coñecido como Syracuse Nationals. Dave Zinkoff, comentarista dos Sixers entre 1963 e 1985 xa o fora dos Philadelphia Warriors dende 1946 até 1962

Membros do Hall of Fame[editar | editar a fonte]

Os seguintes xogadores foron incluídos no Basketball Hall of Fame. Earl Lloyd, a pesar de ter sido xogador, foi incluído como contribuidor.

Dorsal Xogador Posición Anos
2 Moses Malone P 1982-94
4 Dolph Schayes AP 1950-64
6 Julius Erving (Dr. J) A 1976-87
13 Wilt Chamberlain P 1965-68
15 Al Cervi B 1949-53
15 Hal Greer B 1963-73
16 Bailey Howell A 1970-71
32 Billy Cunningham AP 1965-76
34 Charles Barkley AP 1984-92
Contribuidor Earl Lloyd - 1952-58

Premios[editar | editar a fonte]

Galardóns individuais[editar | editar a fonte]

MVP da Tempada da NBA

MVP das Finais da NBA

Mellor Defensor da NBA

Rookie do Ano da NBA

Mellor Sexto Home da NBA

Xogador Máis Mellorado da NBA

Adestrador do Ano da NBA

Primeiro equipo All-NBA

Segundo equipo All-NBA

Terceiro equipo All-NBA

Primeiro Quinteto Defensivo da NBA

Segundo Quinteto Defensivo da NBA

Primeiro Quinteto de Rookies da NBA

Segundo Quinteto de Rookies da NBA

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]