Chicago Bulls

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Chicago Bulls
Chicago Bulls logo
Conferencia Conferencia Leste
División División Central
Fundado en 1966
Historia Chicago Bulls
1966-presente
Pavillón United Center
Cidade Chicago, Illinois
Cores Vermello, negro e branco
              
Propietario(s) Jerry Reinsdorf
Mánager xeral John Paxson
Adestrador Tom Thibodeau
Afiliado da D-League Iowa Energy
Campionatos 6 (1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998)
Títulos de conferencia 6 (1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998)
Títulos de división 9 (1975, 1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998, 2011, 2012)
Dorsais retirados 4 (4, 10, 23, 33)
Web Oficial

Os Chicago Bulls son un equipo profesional de baloncesto de Chicago, Illinois. Xogan na División Central da Conferencia Leste da NBA.

Canchas[editar | editar a fonte]

Historia da franquía[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Os Chicago Bulls son o terceiro equipo NBA que pasa por Chicago, despois dos Packers/Zephyrs e dos Stags (1946-1950). Hoxe, os Bulls aínda xogan coa camisola azul e vermella dos Stags ás veces. A franquía formouse na tempada 1966-1967, e xa inmediatamente mostrou boas maneiras conseguindo o mellor balance da historia dun equipo debutante na NBA, calificándose para os playoffs. Durante as súas dúas primeiras tempadas, a meirande parte dos partidos na casa foron xogados no International Amphitheatre, antes de mudarse ó Chicago Stadium definitivamente en 1994. Nos seguintes anos, a directiva dos Bulls dedicaría o seu tempo a montar un cadro de xogadores competitivo, aínda que nunca chegaron ó máis alto. Na década dos 70, os Bulls caracterízabánse por ser un equipo duro e moi defensivo, construído ó redor de Jerry Sloan, un defensor moi rochoso, dos alas Bob Love e Chet Walker, do base Norm Van Lier e do pivote Tom Boerwinkle. Aínda así, o equipo só gañou un título de división, e nunca acadou as finais da liga.

A finais da década dos 70 e a principios dos 80, o equipo chegou ó teito da liga. Artis Gilmore, conseguido a través dun draft de dispersión da ABA en 1976, liderou a un equipo que incluía tamén ó base Reggie Theus e ós alas David Greenwood e Orlando Woolridge. Despois de que Gilmore fora trocado polo pivote Dave Corzine dos San Antonio Spurs, os Bulls xa tiñan un alto poder ofensivo centrado en Theus, ó que despois se unirían Quentin Daly e Ennis Watley. Malia todo iso, os resultados seguían a ser decepcionantes, polo que a directiva decidiu cambia-lo rumbo e intercambiou a Theus na tempada 1983-84.

A chegada de Michael Jordan[editar | editar a fonte]

No verán de 1984, a fortuna do equipo cambiou para ben cando conseguiron a terceira posición no draft dese ano, despois dos Houston Rockets e dos Portland Trail Blazers. Despois de que os Rockets elixiran a Hakeem Olajuwon, e os Blazers a Sam Bowie, os Bulls escolleron ó escolta Michael Jordan, procedente da Universidade de North Carolina. Jordan redefiniría o baloncesto e reescribiría o libro dos récords, convertíndose no mellor xogador de tódolos tempos.

O equipo, sendo o novo dono Jerry Reinsdorf e General Manager Jerry Krause, decidiu reconstruírse ó redor de Jordan. Este xogador clave na historia dos Bulls rompería varios récords da franquía no seu ano de rookie en anotación (terceiro na liga) e roubos (cuarto na liga), e conduciría ó equipo de novo ós playoffs. Gañou nesa tempada o premio ó Rookie do Ano e foi incluído no segundo equipo de xogadores NBA.

Na pretempada, o equipo asinou ó base John Paxson e elixiu no draft ó ala-pivote Charles Oakley. Xunto a Jordan e a Corzine, daríanlle a meirande parte do poder atacante ós Bulls nas dúas tempadas seguintes. Ó principio da tempada Jordan esnaquizábase un pé, motivo polo cal a franquía fichou a lenda da NBA George Gervin, que contribuíu sobre todo en anotación, rematando como segundo máximo anotador do equipo por detrás de Woolridge. Jordan recuperouse para os playoffs, cando se enfrontaron dende a octava praza ós Boston Celtics, que conseguiran un balance de 67-15 na tempada regular, liderados por Larry Bird. Aínda que os Bulls foron barridos, Jordan logrou supera-lo récord de anotación nun único encontro en playoffs, con 63 puntos no segundo partido das series, o que provocou que Bird chamarao God disguised as Michael Jordan. (Deus disfrazado de Michael Jordan).

Na tempada 1986-87 Jordan continuou o seu asalto ós libros de récords, liderando a liga en anotación con 37.1 puntos por partido, e sendo o primeiro Bull nomeado no primeiro equipo da NBA. Pero os Bulls foron de novo barridos polos Celtics nos playoffs. Na seguinte tempada, a 1987-88, Kreuse elixiu en octava posición do draft dese ano ó pivote Olden Polynice e no décimo posto ó ala-pivote Horace Grant, e no mesmo día do draft Polynice foi trocado polo ala Scottie Pippen, elixido polos Seattle SuperSonics. Con Paxson e Jordan no xogo exterior, Brad Sellers e Oakley nos postos de ala, Corzine na pintura, e cos rookies Pippen e Grant salindo dende a bancada, os Bulls fixeron moito ruido, gañando 50 partidos e acadando as semifinais da Conferencia Leste, caendo derrotados alí contra os que despois serían os gañadores da conferencia, os Detroit Pistons, en cinco encontros. Jordan foi nomeado ese ano MVP da NBA nese ano, sería a primeira das cinco veces que o gañou.

A tempada 1988-89 foi a segunda seguida de grandes movementos en pretempada. O ala-pivote Charles Oakley, que liderou a liga no total de rebotes nos anos 87 e 88 foi trocado polo pivote Bill Cartwright procedente dos New York Knicks e por unha elección no draft utilizada para elixir ó pivote Will Perdue. O novo quinteto titular formado por Paxson, Jordan, Pippen, Grant e Cartwright tardou algún tempo en acomodarse, pero remataron a tempada nas finais da Conferencia Leste, onde perderon contra os que logo serían os campións da NBA, os Detroit Pistons, en seis partidos.

Na 1989-90, Jordan foi o máximo anotador da liga por cuarta tempada consecutiva, e por fin entrou no equipo do All-Star por primeira vez xunto a Scottie Pippen. Tamén houbo trocos na bancada, xa que Doug Collins foi reemprazado polo seu asistente, Phil Jackson, quen trouxo ó equipo a Tex Winter, un especialista no triángulo ofensivo característico de Jackson. Os Bulls tamén elixiron no draft de 1989 ó pivote Stacey King e ó base BJ Armstrong. Con estas pezas adicionáis e o quinteto inicial do ano anterior, os Bulls volveron ás finais de conferencia e volveron a perder contra os Pistons, pero esta vez conseguiron forza-los sete partidos.

A década dos 90 e os primeiros tres campionatos consecutivos[editar | editar a fonte]

Xa na tempada 1990-91, os Bulls olvidáronse das excusas e encararon o ano cunha misión definida. Fixeron o récord da franquía en encontros gañados con 61. Nos playoffs arrasaron, barrendo ós Pistons nas finais de conferencia e nas finais da NBA gañaron a uns Lakers liderados por Magic Johnson en cinco partidos, sendo o derradeiro da serie o 12 de xuño de 1991. Michael Jordan gañou os títulos de MVP das finais e da tempada regular, e o seu quinto título seguido de máximo anotador.

Os Bulls gañaron o seu segundo título consecutivo na tempada 1991-92 despois de esnaquiza-lo récord de vitorias da franquía con 67. Nas finais gañaronlle a Clyde Drexler e os seus Blazers en seis encontros. Jordan volveu gaña-los títulos de MVP das finais e da tempada regular, e o seu sexto título seguido de máximo anotador.

Na 1992-93 os Bulls fixeron o que ningún dende aquelos lexendarios Celtics da década dos 60 gañando tres títulos consecutivos, enfrontándose na final ós Phoenix Suns, que tiñan ó MVP da liga regular, Charles Barkley. O tiro gañador de John Paxson deulles ós Bulls a vitoria no sexto patido disputado en Fénix por 99-98. Jordan foi de novo MVP das finais despois de establecer un novo récord de puntos nun encontro da final. Ademais, tamén empatou con Wilt Chamberlain co seu sétimo título de máximo anotador.

Xa no verán, Jordan asombrou a toda a comunidade baloncestística anunciando a súa retirada, só uns meses despois da morte do seu pai. Scottie Pippen pasou a lidera-los Bulls, xa que nas tempadas anteriores demostrárase un dos mellores xogadores na liga. Recibiu axuda de Horace Grant e de BJ Armstrong, que nesa tempada foron All-Stars por primeira vez. Tamén eran pezas do equipo Cartwright, Perdue, o base Pete Myers e o rookie de Croacia Toni Kukoč. Pero malia a asombrosa tempada regular que fixeron os Bulls, gañando 55 partidos, nos playoffs caeron en segunda rolda contra os Knicks, cunha polémica incluída no quinto partido tras unha falta pitada polo árbitro Hue Hollins.

A volta de Jordan e outros tres campionatos consecutivos[editar | editar a fonte]

En 1994, os Bulls perderon a Horace Grant e a Bill Cartwright, que marcharon coma axentes libres, pero conseguiron ó base All-Star Ron Harper. Con istos movementos, os Bulls tiñan a Armstrong e a Harper no xogo exterior, Pippen e Kukoč nas alas e Perdue na pintura. Tamén contaban co tirador especialista Steve Kerr, con Myers, e cos pivotes Luc Longley e Bill Wennignton. Pero mentres estaban a xoga-la liga, o 17 de marzo de 1995 recibiron a mellor noticia posible: Jordan volvía dende o retiro. Pronto estivo de novo entre os mellores da liga, anotando 55 puntos contra os Knicks no seu quinto partido dende a súa volta, e liderou ós Bulls ó quinto posto da conferencia, gañando na primeira rolda dos playoffs ós Charlotte Hornets. Pero xa en segunda rolda non foron capaces de derrotar ós que despois serían os campóns da conferencia, os Orlando Magic de Horace Grant e Shaquille O'Neal. Cando Jordan volveu ós Bulls, inicialmente levaba o dorsal 45 (que tamén foi o seu dorsal cando xogaba nos Birmingham Barons, un equipo de béisbol das ligas menores afiliado ós Chicago White Sox, por mor da retirada do seu dorsal trala súa primeira marcha. Pouco despois volveu ó 23 a cambio dunha multa.

Na pretempada, BJ Armstrong marchouse por mor dun draft de expasión, pero Krause fixo un movemento maxistral, mandando a Will Purdue ós San Antonio Spurs a cambio de Dennis Rodman, especialista reboteador con catro títulos nese apartado. Cun quinteto inicial formado por Harper, Jordan, Pippen, Rodman e Longley, e quizás a mellor bancada da liga con Kerr, Kukoč, Wennington e os alas Randy Brown e Jud Buechler, os Bulls experimentaron unha das meirandes mellorías no balance na historia da liga, pasando dun 47-35 a un 72-10, que aínda segue a se-lo mellor balance da historia. Jordan gañou o seu oitavo título de mellor anotador, Rodman o seu quinto título de máximo reboteador seguido, e Kerr liderou a liga en triplas. Ademais, Jordan logrou a "Triple Coroa" co MVP da tempada regular, do All-Star e das finais. Krause gañou o premio ó Executivo do Ano, Jackson ó Adestrador do Ano e Kukoč foi o Sexto Home do Ano. Por se fora pouco, Pippen e Jordan entraron no primeiro equipo da NBA, e ámbolos dous máis Rodman entraron no mellor equipo defensivo. O equipo gañou o seu cuarto anel ante os Seattle SuperSonics de Gary Payton e de Shawn Kemp.

Os Bulls repetiron os bos resultados da tempada anterior na 1996-1997, empatando o segundo mellor balance da historia da liga cun 69-13 e gañando o seu segundo anel consecutivo, o quinto en total, contra os Utah Jazz de John Stockton e Karl Malone. Jordan conseguiu o seu segundo título de áximo anotador consecutivo e o seu noveno en total, e Rodman o seu sexto título seguido de máximo reboteador.

Conseguiron outro Three-peat (tres títulos consecutivos) na tempada 1997-1998, gañando 62 partidos de tempada regular e plantándose nas finais sen moita deficultade. Jordan gañou o seu décimo título de máximo anotador e o terceiro seguido, e a súa segunda "Triple Coroa" (MVP do All-Star, da tempada regular e das finais da NBA), Rodman conseguía o seu sétimo título de máximo reboteador, batendo con el o récord, e os Bulls derrotaron nas finais ós Jazz por segundo ano consecutivo. No sexto e derradeiro encontro, Jordan deu un pasiño atrás e anotou o tiro gañador a falta de cinco segundos do final do encontro, o que sería o seu derradeiro lanzamento nos Bulls.

Unha desmantelación dramática[editar | editar a fonte]

O verán de 1998 trouxo un final abrupto á unha era tan tremendamente existosa. Krause cría que os xogadores dos Bulls xa eran demasiado vellos e incapaces de ser competitivos. Decidiu que as únicas oportunidades do equipo eran ou a reestruturación ou un declive lento pero seguro. Planeou afundi-lo equipo nas derradeiras posicións da liga e conseguir eleccións de draft en postos altos mentres facía espazo no límite salarial para asinar un par de axentes libres en dous anos. Despois de ser vetado nun intento previo polo dono Jerry Reinsdorf, Krause mandou a Scottie Pippen por apenas nada ós Houston Rockets, non renovou ó adestrador Phil Jackson, que marchou ós Lakers e animou a Michael Jordan a que se retirara de novo. Krause tampouco renovou a Dennis Rodman, trocou a Luc Longley e a Steve Kerr por varias eleccións de draft e asinou un novo adestrador sen experiencia profesional, Tim Floyd, procedente da Universidade de Iowa State, onde tivera varios éxitos a nivel de NCAA. Cun novo quinteto titular formado polo base Randy Brown, o escolta Ron Harper, o ala Brent Barry, o ala-pivote Toni Kukoč e o pivote Bill Wennington, o equipo rematou a temporada da folga (1998-1999) gañando 13 de 50 partidos e cun Kukoč que liderou ó equipo en anotación, rebotes e asistencias, pero que foron de pouca axuda mentres o equipo facía unha tempada desastrosa.

Cinco anos moi difíciles[editar | editar a fonte]

O mal final da tempada anterior tiña un feito destacado: os Bulls gañaron a lotería do draft e a elección número un utilizouse para escoller ó ala-pivote Elton Brand. Sen Harper, Brown, Wennington e Barry, que se marcharon na pretempada, Brand e o tamén [rookie]] Ron Artest botáronse o equipo ás costas, especialmente despois de que Kukoč se lesionara tendo que perderse a meirande parte da tempada, e sendo transpasado por unha elección de draft no límite do tempo para intercambios entre franquías. Brand acadou por primeira vez dende os días de Artis Gilmore un promedio de máis 20 puntos e máis de 10 rebotes. Ademais, encabezou a clasificación dos rookies en anotación, rebotes, tapóns, porcentaxe de tiros de campo e en minutos xogados. Isto valeulle a Brand para ser nomeado Co-Rookie do Ano da tempada 1999-2000 xunto a Steve Francis, dos Houston Rockets e para entrar no mellor equipo de rookies, mentres Artest era nominado para o segundo mellor equipo de rookies. Malia iso, o equipo acababa cun pésimo balance, 17-65, o segundo peor desa tempada.

Despois dun verán no que semellaba que os Bulls querían asinar a tódolos axentes libres do mercado (Tim Duncan, Grant Hill, Tracy McGrady, Eddie Jones ou incluso Tim Thomas), Krause ficha ó pivote Brad Miller, ó escolta Ron Mercer (ámbolos dous axentes libres) e elixiu no draft a Marcus Fizer, ala-pivote, e a Chris Mihm, pivote, e que foi mandado ós Cavaliers polo base Jamal Crawford. Brand liderou de novo ó equipo promediando de novo máis de 20 puntos e máis de 10 rebotes, pero as novas fichaxes non fixeron un bo papel e o equipo rematou co peor récord da súa historia, 15-67.

Os siareiros dos Bulls entraron en shock cando no día do draft de 2001 Krause transpasou a Elton Brand ós Clippers pola segunda elección desde draft, Tyson Chandler. Ademais elixiu a Eddy Curry no posto número catro. Ámbolos dous xogadores saían directamente do instituto e non se esperaba que contribuíran moito ó equipo nas vindeiras tempadas, pero víanse como posíbels xogadores franquía nun futuro non moi distante. O equipo comezou a xoga-la tempada sen un líder claro, pero na mitade do ano os tres maiores anotadores, Mercer, Artest e Miller, xunto a Kevin Ollie, foron trocados cos Indiana Pacers polo base veterán Jalen Rose, por Travis Best e por Norman Richardson. Tamén houbo un cambio na bancada, pasando a se-lo novo adestrador Bill Cartwright, antigo xogador dos Bulls e asistente técnico de Floyd, ó que rematou substituíndo por mor dunhas discusións entre os xogadores e a directiva. Houbo unha lixera mellora no balance final da tempada, pasando de 15 a 21 encontros gañados, pero aínda seguían a ocupa-la derradeira posición na calificación.

A temporada 2002-2003 comezou con moito optimismo. Elixiron ó base Jay Williams no segundo posto do draft. O equipo estaba formado por un núcleo moi xoven composto por Rose, Williams. Crawford, Marcus Fizer, o recén chegado Donyell Marshall, Curry, Chandler e o base Trenton Hassell, na primeira tempada completa de Bill Cartwright no asento de adestrador. Curry encabezou a liga na porcentaxe de tiros anotados, convertíndose no primeiro xogador dos Bulls que lideraba algunha estatística importante da liga dende Jordan. Os Bulls lograron mellora-lo balance do ano anterior rematando cun 30-52.

Xa no verán de 2003, o que fora General Manager durante moito tempo, Jerry Krause, retirouse, e anunciouse que o seu sucesor sería o antigo xogador John Paxson. Jay Williams resultou gravemente ferido nun accidente de motocicleta, non volvendo a xogar aínda ata a actualidade. Para substituílo, Paxson elixiu na posición número sete do draft ó base Kirk Hinrich, e tamén fichou ó veterán axente libre e ex-xogador franquía dos Bulls Scottie Pippen. Con Pippen xogando, Cartwright na bancada e Paxson na directiva, os Bulls esperaban que a maxia da época dos seus campionatos volvera.

Pero a tempada 2003-2004 foi unha sonora decepción. Eddy Curry volveu ó equipo, e con el volveron as preguntas sobre o seu compromiso co equipo. Ademais, Tyson Chandler sufriu unha lesión crónica nas costas, que lle fixo perderse máis de trinta encontros. E por se fora pouco, Pippen sufriu problemas nos xeonllos, minimizando a súa capacidade para lidera-lo equipo e facendoo plantexarse a retirada. Jamal Crawford foi moi irregular. Todo isto levou a que Cartwright fora despedido, sendo asinado o ex-adestrador dos Phoenix Suns Scott Skiles. Un troco cos San Antonio Spurs trouxo a Antonio Davis e a Jerome Williams ó equipo a cambio de Rose e de Marshall, o que foi visto como unha estratexia para gañar traballo duro e defensa a cambio de capacidade atlética. Despois de vagar durante toda a tempada, os Bulls remataron cun balance de 23-59, o segundo peor da liga. Fizer non renovou, e Crawford foi parte dun sign-and-trade cos Knicks por xogadores con contratos a piques de rematar. O único xogador destacado neste ano foi Hinrich, que se convertiu nun dos favoritos dos siareiros pola súa determinación e pola súa habilidade atlética. Ademais, foi nominado no mellor equipo rookie do ano.

A volta ós playoffs[editar | editar a fonte]

Durante a pretempada de 2004, Paxson intercambiou unha elección de draft de 2005 a cambio dunha elección adicional no draft de 2004 cos Phoenix Suns. Foron usadas para elixir ó base da Universidade de Connecticut Ben Gordon e ó ala da Universidade Duke Luol Deng en primeira rolda, e ó base Chris Duhon, tamén procedente de Duke. Ademais, se fichou ó axente libre Andrés Nocioni, que gañara a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos dese ano, sendo membro da selección de baloncesto de Arxentina. Nese momento, os Bulls tiñan ó quinteto titular máis mozo da liga, detrás dos Phoenix Suns. Despois dun decepcionante inicio de 0 vitorias e 9 derrotas, o equipo comezou a amosar signos de melloría, confiando na defensa e nas varias explosións no derradeiro cuarto de Gordon. Ó final da tempada, os Bulls lograron acada-los playoffs, superando o 50% de vitorias no partido número 39 do ano, e rematando co terceiro posto da Conferencia Leste e conseguindo chegar por primeira vez á post-tempada dende a época de Jordan.

Pero desafortunadamente, as lesións de Deng e Curry no final da tempada regular deixou ós Bulls sen unha presenza anotadora constante. Casualmente, a primeira franquía coa que se enfrontaron nos playoffs do 2005 foron os Washington Wizards, o equipo ó que volveu Jordan despois da súa segunda retirada. Malia comeza-las series con dúas vitorias na casa, os Bulls perderon os seguintes catro partidos e polo tanto as series. Ben Gordon convertiuse no primeiro rookie en gaña-lo premio ó Mellor sexto home, e no primeiro xogador dos Bulls en gañalo dende que o fixera Toni Kukoč en 1996.

Tradición nos playoffs[editar | editar a fonte]

Os Bulls teñen a tradición non oficial de vestir zapatillas negras nos playoffs, sen ter en conta se xogan na casa ou fóra; e que data dos días nos que Michael Jordan comezou a encabeza-lo equipo nos playoffs. Malia non estar presentes nos playoffs durante seis tempadas despois do último campionato, cando volveron no ano 2004-2005 volveu esta tradición. Outra tradición e que cando xogan varios partidos seguidos fóra da casa só visten os uniformes vermellos, nunca os negros.

Récords tempada por tempada[editar | editar a fonte]

Campións da NBA Campións de Conferencia * Campións de División ^ Clasificados para playoffs ¤
Tempada Conferencia División Pos. V D  % PD Playoffs Galardóns Adestrador
1966-67 Oeste 4º ¤ 33 48 .407 11 Perdidas Semifinais de División vs. St. Louis Hawks, 3–0[1] Johnny Kerr
(Adestrador do Ano)
Johnny "Red" Kerr
1967-68 Oeste 4º ¤ 29 53 .354 27 Perdidas Semifinais de División vs. Los Angeles Lakers, 4–1[2] Johnny "Red" Kerr
1968-69 Oeste 33 49 .402 22 Non chegou a playoffs Dick Motta
1969-70 Oeste 3º ¤ 39 43 .476 9 Perdidas Semifinais de División vs. Atlanta Hawks, 4–1[3] Dick Motta
1970-71 Oeste Medio-Oeste 2º ¤ 51 31 .622 2 Perdidas Semifinais de Conferencia vs. to Los Angeles Lakers, 4–3[4] Dick Motta
(Adestrador do Ano)
Dick Motta
1971-72 Oeste Medio-Oeste 2º ¤ 57 25 .695 6 Perdidas Semifinais de Conferencia vs. Los Angeles Lakers, 4–0[5] Dick Motta
1972-73 Oeste Medio-Oeste 2º ¤ 51 31 .622 9 Perdidas Semifinais de Conferencia vs. Los Angeles Lakers, 4–3[6] Dick Motta
1973-74 Oeste Medio-Oeste 2º ¤ 54 28 .659 9 Gañadas Semifinais de Conferencia vs. Detroit Pistons, 4–3
Perdidas Finais de Conferencia vs. Milwaukee Bucks, 4–0[7]
Dick Motta
1974-75 Oeste Medio-Oeste ^ 1º ^ 47 35 .573 Gañadas Semifinais de Conferencia vs. Kansas City-Omaha Kings, 4–2
Perdidas Finais de Conferencia vs. Golden State Warriors, 4–3[8]
Dick Motta
1975-76 Oeste Medio-Oeste 24 58 .293 14 Non chegou a playoffs Dick Motta
1976-77 Oeste Medio-Oeste 2º ¤ 44 38 .537 6 Perdida Primeira Rolda vs. Portland Trail Blazers, 2–1[9] Ed Badger
1977-78 Oeste Medio-Oeste 40 42 .488 8 Non chegou a playoffs Ed Badger
1978-79 Oeste Medio-Oeste 31 51 .378 17 Non chegou a playoffs Larry Costello
Scotty Robertson
1979-80 Oeste Medio-Oeste 30 52 .366 19 Non chegou a playoffs Jerry Sloan
1980-81 Leste Central 2º ¤ 45 37 .549 15 Gañada Primeira Rolda vs. New York Knicks, 2–0
Perdidas Semifinais de Conferencia vs. Boston Celtics, 4–0[10]
Jerry Sloan
1981-82 Leste Central 34 48 .415 21 Non chegou a playoffs Jerry Sloan
Phil Johnson
Rod Thorn
1982-83 Leste Central 28 54 .341 23 Non chegou a playoffs Paul Westhead
1983-84 Leste Central 27 55 .329 23 Non chegou a playoffs Kevin Loughery
1984-85 Leste Central 3º ¤ 38 44 .463 21 Perdida Primeira Rolda vs. Milwaukee Bucks, 3–1[11] Michael Jordan
(Rookie do Ano)[12]
Kevin Loughery
1985-86 Leste Central 4º ¤ 30 52 .366 27 Perdida Primeira Rolda vs. Boston Celtics, 3–0[13] Stan Albeck
1986-87 Leste Central 5º ¤ 40 42 .488 17 Perdida Primeira Rolda vs. Boston Celtics, 3–0[14] Doug Collins
1987-88 Leste Central 2º ¤ 50 32 .610 4 Gañada Primeira Rolda vs. Cleveland Cavaliers, 3–2
Perdidas Semifinais de Conferencia vs. Detroit Pistons, 4–1[15]
Jerry Krause (Executivo do Ano)
Michael Jordan
(MVP All-Star Game, Xogador Defensivo do Ano e MVP)[12][16]
Doug Collins
1988-89 Leste Central 5º ¤ 47 35 .573 16 Gañada Primeira Rolda vs. Cleveland Cavaliers, 3–2
Gañadas Semifinais de Conferencia vs. New York Knicks, 4–2
Perdidas Finais de Conferencia vs. Detroit Pistons, 4–2[17]
Doug Collins
1989-90 Leste Central 2º ¤ 55 27 .671 4 Gañada Primeira Rolda vs. Milwaukee Bucks, 3–1
Gañadas Semifinais de Conferencia vs. Philadelphia 76ers, 4–1
Perdidas Finais de Conferencia vs. Detroit Pistons, 4–3[18]
Phil Jackson
1990-91 Leste * Central ^ 61 21 .744 Gañada Primeira Rolda vs. New York Knicks, 3–0
Gañadas Semifinais de Conferencia vs. Philadelphia 76ers, 4–1
Gañadas Finais de Conferencia vs. Detroit Pistons, 4–0
Gañadas Finais da NBA vs. Los Angeles Lakers, 4–1[19]
Michael Jordan
(MVPF e MVP)[12]
Phil Jackson
1991-92 Leste * Central ^ 67 15 .817 Gañada Primeira Rolda vs. Miami Heat, 3–0
Gañadas Semifinais de Conferencia vs. New York Knicks, 4–3
Gañadas Finais de Conferencia vs. Cleveland Cavaliers, 4–2
Gañadas Finais da NBA vs. Portland Trail Blazers, 4–2[20]
Michael Jordan
(MVPF e MVP)[12]
Phil Jackson
1992-93 Leste * Central ^ 57 25 .695 Gañada Primeira Rolda vs. Atlanta Hawks, 3–0
Gañadas Semifinais de Conferencia vs. Cleveland Cavaliers, 4–0
Gañadas Finais de Conferencia vs. New York Knicks, 4–2
Gañadas Finais da NBA vs. Phoenix Suns, 4–2[21]
Michael Jordan
(MVPF)[12]
Phil Jackson
1993-94 Leste Central 2º ¤ 55 27 .671 2 Gañada Primeira Rolda vs. Cleveland Cavaliers, 3–0
Perdidas Semifinais de Conferencia vs. New York Knicks, 4–3[22]
Scottie Pippen
(MVP All-Star Game)[12]
Phil Jackson
1994-95 Leste Central 3º ¤ 47 35 .573 5 Gañada Primeira Rolda vs. Charlotte Hornets, 3–1
Perdidas Semifinais de Conferencia vs. Orlando Magic, 4–2[23]
Phil Jackson
1995-96 Leste * Central ^ 72 10 .878 Gañada Primeira Rolda vs. Miami Heat, 3–0
Gañadas Semifinais de Conferencia vs. New York Knicks, 4–1
Gañadas Finais de Conferencia vs. Orlando Magic, 4–0
Gañadas Finais da NBA vs. Seattle SuperSonics, 4–2[24]
Phil Jackson (Adestrador do Ano)
Jerry Krause (Executivo do Ano)
Michael Jordan
(MVP All-Star Game, MVPF e MVP)
Toni Kukoč (Mellor 6º Home)
[12][16]
Phil Jackson
1996-97 Leste * Central ^ 69 13 .841 Gañada Primeira Rolda vs. Washington Bullets, 3–0
Gañadas Semifinais de Conferencia vs. Atlanta Hawks, 4–1
Gañadas Finais de Conferencia vs. Miami Heat, 4–1
Gañadas Finais da NBA vs. Utah Jazz, 4–2[25]
Michael Jordan
(MVPF)[12]
Phil Jackson
1997-98 Leste * Central ^ 62 20 .756 Gañada Primeira Rolda vs. New Jersey Nets, 3–0
Gañadas Semifinais de Conferencia vs. Charlotte Hornets, 4–1
Gañadas Finais de Conferencia vs. Indiana Pacers, 4–3
Gañadas Finais da NBA vs Utah Jazz, 4–2[26]
Michael Jordan
(MVP All-Star Game, MVPF e MVP)[12]
Phil Jackson
1998-99 Leste Central 13 37 .260 20 Non chegou a playoffs Tim Floyd
1999-00 Leste Central 17 65 .207 39 Non chegou a playoffs Elton Brand (Rookie do Ano)[12] Tim Floyd
2000-01 Leste Central 15 67 .183 37 Non chegou a playoffs Tim Floyd
2001-02 Leste Central 21 61 .256 29 Non chegou a playoffs Tim Floyd
Bill Berry
Bill Cartwright
2002-03 Leste Central 30 52 .366 20 Non chegou a playoffs Bill Cartwright
2003-04 Leste Central 23 59 .280 38 Non chegou a playoffs Bill Cartwright
Pete Myers
Scott Skiles
2004-05 Leste Central 2º ¤ 47 35 .573 7 Perdida Primeira Rolda vs. Washington Wizards 4–2[27] Ben Gordon (Mellor 6º Home)[12] Scott Skiles
2005-06 Leste Central 4º ¤ 41 41 .500 23 Perdida Primeira Rolda vs. Miami Heat 4–2[28] Scott Skiles
2006-07 Leste Central 3º ¤ 49 33 .598 4 Gañada Primeira Rolda vs. Miami Heat, 4–0
Perdidas Semifinais de Conferencia vs. Detroit Pistons, 4–2[29]
Luol Deng (Xogador máis deportivo)[12] Scott Skiles
2007-08 Leste Central 33 49 .402 26 Non chegou a playoffs Scott Skiles
Pete Myers
Jim Boylan
2008-09 Leste Central 2º ¤ 41 41 .500 25 Perdida Primeira Rolda vs. Boston Celtics 4–3 Derrick Rose (Rookie do Ano)[30] Vinny Del Negro
2009-10 Leste Central 3º ¤ 41 41 .500 20 Perdida Primeira Rolda vs. Cleveland Cavaliers 4–1 Vinny Del Negro
2010-11 Leste Central ^ 1º ^ 62 20 .756 Gañada Primeira Rolda vs. Indiana Pacers 4–1
Gañadas Semifinais de Conferencia vs. Atlanta Hawks 4–2
Perdidas Finais de Conferencia vs. Miami Heat 4–1
Tom Thibodeau (Adestrador do Ano)[31]
Derrick Rose (MVP)[32]
Tom Thibodeau
2011-12 Leste Central ^ 1º ^ 50 16 .758 Perdida Primeira Rolda vs. Philadelphia 76ers 4–2 Tom Thibodeau
2012-13 Leste Central 2º ¤ 45 37 .549 4 Gañada Primeira Rolda vs. Brooklyn Nets 4–3
Perdidas Semifinais de Conferencia vs. Miami Heat 4–1
Tom Thibodeau
2013-14 Leste Central 2º ¤ 48 34 .585 8 Perdida Primeira Rolda vs. Washington Wizards 4–1 Joakim Noah (Xogador Defensivo do Ano) Tom Thibodeau

Records da historia da franquía[editar | editar a fonte]

Actualizado a 1 de maio de 2014.

Estadísticas Vitorias Derrotas %
Record na tempada regular (1966–presente) 2023 1864 .520
Record na postempada (1966–presente) 178 148 .551
Record na tempada regular e na postempada 2201 2012 .523

Xogadores[editar | editar a fonte]

Plantel actual[editar | editar a fonte]

Chicago Bulls 2013-2014
Xogadores Adestradores
Pos. # Nac. Nome Altura Peso Orixe
B-E 14 Flag of the United States.svg Augustin, D. J. 1.83 m (6 ft 0 in) 83 kg (183 lb) Texas
A-AP 5 Flag of the United States.svg Boozer, Carlos (C) 2.06 m (6 ft 9 in) 121 kg (266 lb) Duke
A-AP 21 Flag of the United States.svg Butler, Jimmy 2.01 m (6 ft 7 in) 100 kg (220 lb) Marquette
E-A 34 Flag of the United States.svg Dunleavy, Jr., Mike 2.06 m (6 ft 9 in) 104 kg (230 lb) Duke
A-AP 22 Flag of the United States.svg Gibson, Taj 2.06 m (6 ft 9 in) 102 kg (225 lb) Southern California
B-E 12 Flag of the United States.svg Hinrich, Kirk 1.93 m (6 ft 4 in) 86 kg (190 lb) Kansas
P 48 Flag of the United States.svg Mohammed, Nazr 2.08 m (6 ft 10 in) 113 kg (250 lb) Kentucky
A-AP 31 Flag of the United States.svg Murphy, Erik 2.08 m (6 ft 10 in) 104 kg (230 lb) Florida
P 13 Francia Noah, Joakim (C) 2.11 m (6 ft 11 in) 105 kg (232 lb) Florida
B-E 1 Flag of the United States.svg Rose, Derrick (C) 1.91 m (6 ft 3 in) 86 kg (190 lb) Memphis
A-AP 7 Flag of Georgia.svg Shengelia, Tornike 2.06 m (6 ft 9 in) 100 kg (220 lb) Xeorxia
A-AP 20 Flag of the United States.svg Snell, Tony 2.01 m (6 ft 7 in) 91 kg (200 lb) New Mexico
AP-P 32 Flag of the United States.svg Varnado, Jarvis 2.06 m (6 ft 9 in) 104 kg (230 lb) Mississippi State
Adestrador
Asistente(s)
  • Flag of the United States.svg Andy Greer (Northern Illinois)
  • Flag of the United States.svg Adrian Griffin (Seton Hall)
  • Flag of the United States.svg Ed Pinckney (Villanova)
  • Flag of the United States.svg Mike Wilhelm (Southampton)
Adestrador(es) atlético(s)
  • Flag of the United States.svg Fred Tedeschi (Pacific)

Lenda
  • (C) Capitán
  • (DP) Drafteado sen asinar
  • (FA) Axente libre
  • (IN) Inactivo
  • (S) Suspendido
  • Injured Lesionado

CadroTransaccións
Actualizado: 28-02-2014

Membros do Basketball Hall of Fame[editar | editar a fonte]

Xogadores
Xogador Posición Tempadas cos Bulls Ano de entrada no HOF
Nate Thurmond Pivote 1974-75 1985
George Gervin Escolta 1985-86 1996
Artis Gilmore Pivote 1976-77-1981-82,
1987
2011
Robert Parish Pivote 1996-97 2003
Michael Jordan Escolta 1984-85–1992-93,
1994-95–1997-98
2009
Scottie Pippen Aleiro 1987-88-1997-98,
2003–04
2010
Dennis Rodman Ala-pivote 1995-96–1997-98 2011
Adestradores
Adestradores Tempadas cos Bulls Ano de entrada no HOF
Phil Jackson 1987-88–1988-89 (Asistente)
1989-90-1997-98 (Adestrador)
2007
Jerry Sloan 1979-1981 2009
Tex Winter 1985-86-1997-98 (Asistente) 2011

Dorsáis retirados[editar | editar a fonte]

Dorsais retirados dos Chicago Bulls
Xogador Posición/Cargo Etapa Data retiro
4 Sloan, JerryJerry Sloan E/A 1966-671975-76 17 de febreiro de 1978
10 Love, BobBob Love AP 1968-691976-77 14 de xaneiro de 1994
23 Jordan, MichaelMichael Jordan E 1984-851992-93, 1994-951997-98 1 de novembro de 1994
33 Pippen, ScottieScottie Pippen A 1987-881997-98, 2003-04 9 de decembro de 2005
- Jackson, PhilPhil Jackson Adestrador 1987-881988-89 (Asistente)
1989-901997-98 (Adestrador)
5 de maio de 1999
- Kerr, JohnnyJohnny Kerr Adestrador
Mánager de negocios
Locutor
1966-671967-68 (Adestrador)

1973-741974-75 (Mánager de negocios)
1977-782008-09 (Locutor)

10 de febreiro de 2009
- Krause, JerryJerry Krause Mánager xeral 26 de marzo de 19857 de abril de 2003 31 de outubro de 2003

Nota: Jackson, Kerr e Krause actualmente non teñen un dorsal retirado na súa honra, pero hai dúas pancartas colgadas do teito da cancha actual para homenaxearlles.

Galardóns[editar | editar a fonte]

Premios[editar | editar a fonte]

MVP da Tempada da NBA

Mellor Defensor

Rookie do Ano da NBA

Mellor Sexto Home da NBA

Xogador máis deportivo da NBA

MVP do All-Star Game

MVP das Finais da NBA

  • Michael Jordan - 1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998

Adestrador do Ano da NBA

Executivo do Ano da NBA

Primeiro equipo All-NBA

Segundo equipo All-NBA

Terceiro equipo All-NBA

Primeiro Quinteto Defensivo da NBA

Segundo Quinteto Defensivo da NBA

Primeiro Quinteto de Rookies NBA

Segundo Quinteto de Rookies NBA

Récords[editar | editar a fonte]

Curiosidades[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "1966–67 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1967.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  2. "1967–68 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1968.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  3. "1969–70 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1970.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  4. "1970–71 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1971.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  5. "1971–72 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1972.html. Consultado o September 4, 2008.
  6. "1972–73 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1973.html. Consultado o September 4, 2008.
  7. "1973–74 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1974.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  8. "1974–75 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1975.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  9. "1976–77 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1977.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  10. "1980–81 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1981.html. Consultado o September 4, 2008.
  11. "1984–85 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1985.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  12. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Bulls_History
  13. "1985–86 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1986.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  14. "1986–87 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1987.html. Consultado o September 4, 2008.
  15. "1987–88 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1988.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  16. 16,0 16,1 "Chicago Bulls Retired Numbers". NBA.com. Turner Sports Interactive. http://www.nba.com/bulls/history/retired_numbers.html. Consultado o October 4, 2008.
  17. "1988–89 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1989.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  18. "1989–90 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1990.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  19. "1990–91 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1991.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  20. "1991–92 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1992.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  21. "1992–93 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1993.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  22. "1993–94 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1994.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  23. "1994–95 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1995.html. Consultado o 4 de setembro 2008.
  24. "1995–96 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1996.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  25. "1996–97 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1997.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  26. "1997–98 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/1998.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  27. "2004–05 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/2005.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  28. "2005–06 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/2006.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  29. "2006–07 Chicago Bulls". basketball-reference.com. Sports Reference LLC. http://www.basketball-reference.com/teams/CHI/2007.html. Consultado o 4 de setembro de 2008.
  30. "Bulls' Rose claims Rookie of the Year honors". NBA.com. Turner Sports Interactive, Inc. http://www.nba.com/2009/news/04/22/rose.rookieofyear.ap.ap/. Consultado o 22 de abril de 2009.
  31. "Chicago's Tom Thibodeau named 2010-11 NBA Coach of the Year". NBA.com. 1 de maio de 2011. http://www.nba.com/2011/news/05/01/thibodeau-coach-of-the-year/index.html. Consultado o 1 de maio de 2011.
  32. "Chicago's Derrick Rose Wins 2010-11 Kia NBA MVP Award". NBA.com. 3 de maio de 2011. http://www.nba.com/2011/news/05/03/mvp-award/index.html. Consultado o 3 de maio de 2011.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]