Ciutat Vella de Barcelona

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 41°22′51″N 2°10′23″E / 41.38083°N 2.17306°E / 41.38083; 2.17306

Barrios do distrito

Ciutat Vella é un distrito da cidade de Barcelona, en Cataluña. É o distrito número 1 e limita con Sants-Montjuïc polo oeste, l'Eixample polo norte, Sant Martí ó leste, e o Mar Mediterráneo polo sur. Ocupa un territorio de 449,4 hectáreas e tiña en 2009 unha poboación de 109.847 habitantes.

O distrito corresponde co centro histórico da cidade, por eso recibe o nome de Ciutat Vella (Cidade Vella). A extensión actual do distrito corresponde aproximadamente á comprendida dentro das murallas entre os século XIV e o século XIX, excepto o barrio da Barceloneta.

Barrios[editar | editar a fonte]

Cidade Extensión
(ha)
Poboación
(hab.)
Densidade
(hab./ha)
La Barceloneta 131,4 16.351 124,4
El Gòtic 84,2 21.045 250,0
El Raval 109,8 49.315 449,0
Sant Pere, Santa Caterina i la Ribera 111,4 23.136 207,6
436,9 109.847 251,4


Historia[editar | editar a fonte]

A Barcelona actual é froito da anexión dos antigos municipios da chaira de Barcelona: Les Corts de Sarrià, Sarrià, Vallvidrera, Sant Gervasi de Cassoles, Santa Maria de Sants, Gràcia, Sant Andreu de Palomar, Sant Martí de Provençals e Horta. O antigo municipio de Barcelona ocupaba o que hoxe é a Ciutat Vella e o Eixample, como este último non tiña núcleo de poboación, a Barcelona vella atópase no que actualmente é o distrito de Ciutat Vella, pechada desde a primeira muralla romana ata a última, que databa do século XIV e que foi demolida en 1854.

A historia do distrito comeza coa fundación de Barcelona no Monte Tàber. Os primeiros romanos escollerían un pequeno montículo entre dous arroios, Collserola (hoxe en día La Rambla) e o de Jonqueres (hoxe en día a Via Laietana). Naquel lugar fúndase a Colonia Iulia Augusta Paterna Fauentia Barcino, ou, simplemente, Barcino, substituíndo un antigo establecemento romano en Montjuïc, que se cre que podería estar onde hoxe atopamos o barrio de La Marina de Port, e que abandonarían por mor das crecidas do Llobregat, que impedían a utilización do porto.

Ata o século XII a Barcelona antiga vivía encerrada no perímetro da muralla romana do século IV, que foi restaurada en parte polos primeiros condes de Barcelona. Non será ata o fin do século XII ata que a cidade experimente un crecemento, aumentado aínda máis durante o seguinte século, para protexer os barrios que se formaron en torno aos camiños de entrada da cidade, en extramuros, e que a conectaban coas vilas próximas. Algunhas destas foron a Bòria, Sant Pere de les Puel·les e Vilanova de Mar. Esta última creceu ao redor da igrexa de Santa Maria de les Arenes, hoxe máis coñecida como Santa Maria del Mar. Ao norte tamén atopamos outra vila nova ao redor da colexiata de Santa Anna, onde hoxe está La Rambla.

Lugares de interese[editar | editar a fonte]

Basílica da Mercè desde a rúa Carabassa

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Ciutat Vella de Barcelona