Selección de fútbol de Chile

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of Chile.svg
Chile
Actual campión do mundo Actual campión do Mundo
Actual campión de Europa Actual campión de Europa
Actual campión de África Actual campión de África
Actual campión de SudaméricaActual campión de Sudamérica
Actual campión de NorteaméricaActual campión de Norteamérica
Actual campión de Asia
Actual campión de Oceanía
Futebolchile.gif
Na súa casa


Fóra


Asociación Federación de Fútbol de Chile — FFC
Confederación CONMEBOL (Sudamérica)
Código FIFA CHI
Alcume El Equipo de Todos
(O equipo de todos)
Ranking FIFA 10 (14 de xullo de 2010)
Seleccionador Flag of Argentina.svg Marcelo Bielsa
Máis partidos Leonel Sánchez (84)
Máximo goleador Marcelo Salas (37)
Estrea internacional
Arxentina Flag of Argentina.svg 3 - 1 Flag of Chile.svg Chile

Bos Aires, Arxentina; 27 de maio de 1910

Maior vitoria
Chile Flag of Chile.svg 7 - 0 Venezuela Venezuela

Santiago, Chile; 29 de agosto de 1979
Chile Flag of Chile.svg 7 - 0 Armenia Armenia
Viña del Mar, Chile; 1 de abril de 1997

Maior derrota
Brasil Brasil 7 - 0 Flag of Chile.svg Chile

Río de Xaneiro, Brasil; 17 de setembro de 1959

Campionato do Mundo
Participacións 8 (Uruguai 1930)
Mellor resultado 3º (1962)
Copa América
Participacións 35 (Arxentina 1916)
Mellor resultado 2º (4) (55, 56, 79 e 87)

A selección de fútbol de Chile é o equipo representativo do Chile nas competicións internacionais oficiais de fútbol. É unha das seleccións nacionais máis antigas de Sudamérica xunto coa de Arxentina, disputando o seu primeiro partido o 27 de maio de 1910. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Chile, cuxa fundación data do 19 de xuño de 1895 (118 anos). Está afiliada á FIFA dende 1913 e foi un dos membros fundadores da Confederación Sudamericana de Fútbol (Conmebol) en 1916.

Participou en oito Copas Mundiais: as de 1930, 1950, 1962, onde foi o país organizador, 1966, 1974, 1982, 1998 e 2010. O máximo logro da selección chilena foi acadar o chanzo no mundial tras superar a Iugoslavia, na Copa Mundial de Fútbol de 1962, na cal foi a anfitrioa. A nivel rexional, foi subcampión da Copa América en catro ocasións (1955, 1956, 1979 e 1987).

A nivel de seleccións menores, Chile acadou en dúas ocasións o terceiro lugar: na Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 1993 en Xapón e na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2007 disputada en Canadá. No ámbito olímpico, Chile obtivo unha medalla de bronce en Sidney 2000. Con estes logros, a selección de fútbol de Chile é, xunto coas seleccións nacionais de Alemaña, Arxentina, Brasil e España, unha das que obtivo algún dos tres primeiros lugares na historia dos campionatos adulto, sub-20, sub-17 e olímpico.

Historia[editar | editar a fonte]

A selección chilena previo a un partido da Copa Mundial de Fútbol de 1930.

A selección de fútbol de Chile disputou o seu primeiro encontro internacional ante a selección arxentina o 27 de maio de 1910. O encontro, disputado en Bos Aires, finalizou 3-1 a prol de Arxentina. Vinte anos despois, chegou a I Copa Mundial de Fútbol, a cal foi a única realizada sen un proceso de clasificación previo. Todo equipo afiliado á FIFA foi convidado a competir no torneo, pensado inicialmente para albergar a dezaseis participantes. Finalmente, o torneo comezou o 13 de xullo de 1930, con só trece participantes, entre os cales estaba Chile. O húngaro Gyorgy Orth foi o encargado de dirixir ao seleccionado chileno. Chile foi membro do Grupo A, xunto a Arxentina, Francia e México.

No seu encontro de debut, o 16 de xullo, Chile venceu 3-0 á selección mexicana. Tres días máis tarde, venceu 1-0 a Francia. Os chilenos posuían a mesma punuación que a selección de Arxentina, polo cal o último partido, disputado o 22 de xullo, significaba a definición do líder do grupo. Nun encontro ante 1.000 espectadores no Estadio Centenario de Montevideo, Arxentina púxose en vantaxe aos 12 minutos grazas a un gol de Guillermo Stábile, quen novamente marcou no minuto 14. O chileno Guillermo Subiabre reduciu diferenzas cun gol aos 15 minutos. Finalmente o encontro terminou 3-1 a favor de Arxentina, tras un gol de Mario Evaristo no minuto 51. Con este resultado, Chile quedou no segundo lugar da clasificación do Grupo A, o que non lles permitiu acceder ás semifinais do torneo. Chile acabou no quinto posto da estatística final.

En 1950, e logo de 20 anos, Chile accedeu novamente a unha Copa Mundial de Fútbol, esa vez disputada en Brasil. O equipo dirixido por Alberto Buccicardi e capitaneado polo porteiro Sergio Livingstone, acabou con dúas derrotas por 2-0 no Grupo 2, primeiro ante Inglaterra e logo ante España. Aínda que no último partido a selección goleou á de Estados Unidos por 5-2, devandito resultado non serviu para clasificarse á segunda rolda do torneo. Dende esta cita Chile non volveu clasificarse a un mundial até doce anos despois, cando foi a selección anfitrioa clasificándose automaticamente.

Fernando Rise foi o encargado de dirixir á selección de Chile, de cara ao evento mundialista. No primeiro partido do Grupo B (Chile, Alemaña Federal, Italia e Suíza), Chile venceu por 3-1 a Suíza. O partido entre Chile e Italia, denominado en Europa como a Batalla de Santiago, caracterizouse polo estilo defensivo e moi violento de parte de ámbolos equipos. O marcador acabou 2-0 a favor de Chile. A derrota ante Alemaña Federal por 0:2 deixou ao combinado chileno na 2º posición, situación que os levou a enfrontarse á Unión Soviética nos cuartos de final.

Neste partido, xogado na cidade de Arica, Chile venceu aos campións da Eurocopa de 1960 por 2-1, resultado que os conduciu a semifinais, onde Chile enfrontouse ao campión vixente da Copa Mundial: Brasil. Os chilenos foron vencidos por 4-2, nun partido que arroxou como expulsados a Honorino Landa por Chile e a Garrincha por Brasil. Desta maneira, os chilenos quedaron relegados de toda oportunidade de alcanzar o título mundial. Finalmente, Chile puido disputar o partido pola definición do terceiro lugar mundial contra Iugoslavia, onde venceron aos europeos por 1-0 grazas a un gol no último minuto do centrocampista Eladio Rojas. Os mellores xogadores de Chile no torneo foron o defensa Raúl Sánchez, o volante Jorge Toro e o punteiro esquerdo Leonel Sánchez, quen ademais se converteu nun dos goleadores do Mundial con catro tantos. Nese cadro de xogadores, tamén destacaron o centrocampista Eladio Rojas, o lateral dereito Luís Eyzaguirre e o polifuncional Jaime Ramírez. Até o momento, esta foi a mellor actuación de Chile nun Mundial.

Eliminando a Colombia, Chile e Ecuador finalizaron empatados no primeiro lugar do Grupo 2 da clasificación da Conmebol para a Copa Mundial de Fútbol de 1966. Por ese motivo, debían disputar un partido de repesca o 12 de outubro de 1965, en Lima, Perú. Finalmente, Chile venceu por 2-1 aos ecuatorianos con goles de Leonel Sánchez e Rubén Marcos, adxudicándose as pasaxes á Copa Mundial de Fútbol de Inglaterra de 1966. Chile xogaría o seu primeiro mundial en Europa e debía reeditar o seu excelente desempeño na Copa Mundial de Fútbol de 1962. Xa dentro do torneo, Chile tivo un pobre desempeño dentro do Grupo 4, onde se enfrontou a Corea do Norte, Italia e á Unión Soviética. O único punto que conseguiron correspondeu a un empate 1-1 fronte ao equipo norcoreano, grazas a un gol do volante Rubén Marcos. Marcos, ademais, anotou un gol fronte á Unión Soviética, os que sumados convertéronse nos dous únicos goles da selección na cita mundialista de Inglaterra.

Despois de non conseguir xogar o mundial de 1970, Chile clasificouse para o Grupo 1 da Copa Mundial de 1974, Chile soamente lograría empatar 1-1 con Alemaña Democrática e 0-0 con Australia, ademais de perder por 1-0 fronte a Alemaña Federal. O único gol chileno saíu dunha xogada iniciada por Elías Figueroa, a cal continuou rapidamente Reinoso quen lle entregou o balón ao centrodelantero Sergio Afumada para o gol definitivo. No partido disputado fronte a Alemaña Federal, Chile marcou outro fito: O seu dianteiro estrela Carlos Caszely (goleador da Copa Liberadores de 1973) foi o primeiro expulsado con cartón vermello na historia das Copas Mundiais. Aínda que a medida viña dende o torneo anterior, Caszely foi o primeiro en inaugurar a normativa. Como único consolo quedou que o defensa chileno Elías Figueroa foi destacado, por numerosos medios e por futbolistas como Franz Beckenbauer, como o mellor defensa do torneo.

Chile en España 1982.

A clasificación para a Copa Mundial de Fútbol de España de 1982 facía presaxiar un gran desempeño de Chile na cita mundialista. Os chilenos finalizaron líderes do Grupo 3 da clasificación, con tres triunfos e un empate, de catro partidos disputados, o que lles permitiu acceder á cita final. Ademais, con case o mesmo cadro, Chile saíra subcampión de Copa América 1979, co seu dianteiro Carlos Caszely como principal figura do torneo. En España, Chile formou parte do Grupo 2, xunto ás seleccións de Alxeria, Austria e Alemaña Federal. No primeiro partido Chile, cun esquema defensivo e xogadores en mal estado físico, perdía tempranamente ante Austria por 1 a 0. No minuto 26, Caszely foi derrubado na área rival, ante o cal se sinalou penalti para o conxunto chileno. Gustavo Moscoso era o encargado de lanzalos, mais este finalmente cedeu a súa responsabilidade a Caszely. Caszely fallou, feito que curiosamente se converteu nun fito histórico para os seareiros chilenos. No seu segundo partido, Chile foi goleado por Alemaña Federal, o que comezaba a marcar a súa peor participación mundialista á data. Finalmente, Chile terminou perdendo os seu tres partidos: 0-1 ante Austria, 1-4 ante Alemaña Federal e 2-3 ante a Alxeria.

Despois de varios anos sen clasificarse, e de ser expulsados da clasificación cara o Mundial de 1994, debido a que o gardameta chileno Rojas finxiu ser agredido polo público durante un partido en Maracanã fronte a Brasil para tentar suspender o partido en marcha cando perdían 1-0, Chile conseguiu xogar o mundial de Francia 1998. Para o evento deportivo, o adestrador Nelson Acosta conformou un equipo onde a maioría dos seus xogadores desenvolvíase no campionato local (soamente catro futbolistas militaban en clubs estranxeiros). A selección de fútbol de Chile foi situada no Grupo B xunto coas seleccións de Austria, Camerún e Italia.

Encontro entre Brasil e Chile do Mundial 2010.

Chile debutou fronte á selección italiana o 11 de xuño no Parc Lescure de Bordeos. O encontro finalizou con empate 2-2, con dous goles de Marcelo Salas,. O Stade Geoffroy-Guichard de Saint-Étienne albergou o segundo partido de Chile, disputado o 17 de xuño. Este encontro fronte a Austria tamén finalizou empatado, tras o 1-0 de Marcelo Salas e o 1-1 marcado polo xogador austríaco Ivica Vastić no minuto 93. O partido contra Camerún disputouse o 23 de xuño no Stade da Beaujoire de Nantes. Chile comezou gañando, grazas a un tiro libre executado por José Luís Sierra, quen logrou bater ao gardameta Jacques Songo'o colocando o balón no ángulo esquerdo da portaría. O encontro concluíu con empate 1-1, clasificándose Chile por primeira vez a segunda rolda dun Mundial xogado fóra de Chile. Finalmente, por oitavos de final, Chile caeu eliminado fronte a Brasil por 4-1 no Parc des Princes de París o 27 de xuño.

Despois de varias ausencias, Chile clasificouse á Copa Mundial de Fútbol de 2010 despois de gañar (2-4) a Colombia, tras unha exitosa campaña en que logrou resultados históricos como a primeira vitoria oficial ante a selección de fútbol de Arxentina, e as vitorias como visitante en Colombia, Perú e Paraguai. O proceso ademais contou con varios partidos amigables, derrotando como visitante a Dinamarca, Eslovaquia e Sudáfrica. Tralo sorteo realizado o 4 de decembro de 2009, Chile foi situado no Grupo H da Copa Mundial de Fútbol de 2010 xunto a Honduras, Suíza e España, pasando á seguinte fase vencendo aos dous primeiros por pares de 1 a 0, mais caendo ante os españois por 2 goles a 1. En oitavos de final atopouse con Brasil, tal como en Francia 1998, e caeu por 3 goles a 0 nun partido xogado no Estadio Ellis Park de Xohanesburgo, terminando así a súa participación no mundial realizado en Sudáfrica, e conseguindo o 10° lugar da clasificación xeral.

Uniforme[editar | editar a fonte]

O uniforme titular do representativo chileno caracterízase pola camiseta vermella, pantalóns azuis e medias brancas. O uniforme de recambio posúe camiseta branca, pantalóns brancos e medias azuis. Con todo, este uniforme non foi o único ao longo da súa historia. A primeira camiseta utilizada pola selección nacional, para os seus primeiros encontros internacionais de 1910, era metade vermella cara á dereita e metade branca cara á esquerda, con escudo á altura do peito sobre o costado esquerdo, logo, dende 1910 e até 1941, a selección xogou cunha camiseta branca xunto a pantalón e medias azuis. Aínda que en 1929 utilizouse unha inusual indumentaria (camiseta a franxas intercaladas vermellas, brancas e azuis, pantalón azul e medias azuis), este uniforme foi o utilizado na Copa Mundial de Fútbol de 1930 disputado en Uruguai.

Para o Campionato Sudamericano de 1942 realizado nese mesmo país, a selección cambia de indumentaria, establecendo a camiseta vermella xunto a pantalón branco e medias azuis. En 1947 estableceríase finalmente o actual uniforme durante o Campionato Sudamericano disputado en Guayaquil. Ao longo dos anos, a camiseta sufriu algunhas modificacións de menor escala, como as 3 franxas de Adidas sobre o ombreiro dereito e a parte inferior esquerda do short entre 1993 e 1994, ou o logo de Reebok sobre a camiseta entre 1996 a 1997, que logo foi modificado a dúas franxas brancas en 1998, até o termo do vínculo en en ano 2000. No devandito ano a indumentaria correu por conta de Umbro, que variou o ton da camiseta dun vermello brillante a un vermello granate, volvendo á súa cor tradicional a fins de 2006 con Brooks xa a cargo do uniforme desde 2003. O deseño actual da camiseta corre por conta da empresa Brooks, vínculo que finalizou logo do Mundial de Sudáfrica 2010.

Evolución[editar | editar a fonte]





Modelos especiais[editar | editar a fonte]




Modelos recentes[editar | editar a fonte]





Resultados[editar | editar a fonte]

Copa Mundial de Fútbol[editar | editar a fonte]

Ano Fase Posición PX PG PE PP GF GC
Flag of Uruguay.svg Uruguai 1930 Primeira fase 3 2 0 1 5 3
Italia Italia 1934 Non clasificado
Francia Francia 1938
Brasil Brasil 1950 Primeira fase 3 1 0 2 5 6
Suíza Suíza 1954 Non clasificado
Flag of Sweden.svg Suecia 1958
Flag of Chile.svg Chile 1962 Semifinais 6 4 0 2 10 8
Inglaterra Inglaterra 1966 Primeira fase 13° 3 0 1 2 2 5
Flag of Mexico.svg México 1970 Non clasificado
Alemaña Alemaña 1974 Primeira fase 11° 3 0 2 1 1 2
Flag of Argentina.svg Arxentina 1978 Non clasificado
España España 1982 Primeira fase 22° 3 0 0 3 3 8
Flag of Mexico.svg México 1986 Non clasificado
Italia Italia 1990 Descalificado
Flag of the United States.svg Estados Unidos 1994 Expulsado
Francia Francia 1998 Oitavos de final 16° 4 0 3 1 5 8
Flag of South Korea.svg Flag of Japan.svg Corea/Xapón 2002 Non clasificado
Alemaña Alemaña 2006
Flag of South Africa.svg Sudáfrica 2010 Oitavos de final 10° 4 2 0 2 3 5
Total - 20° 29 9 6 14 34 45


Copa América[editar | editar a fonte]

Copa América
1916 4º lugar 1917 4º lugar
1919 4º lugar 1920 4º lugar
1921 Retirouse 1922 5º lugar
1923 Retirouse 1924 4º lugar
1925 Retirouse 1926 3º lugar
1927 Retirouse 1929 Retirouse
1935 4º lugar 1937 5º lugar
1939 4º lugar 1941 3º lugar
1942 6º lugar 1945 3º lugar
1946 5º lugar 1947 4º lugar
1949 5º lugar 1953 4º lugar
1955 Final - 2º lugar 1956 Final - 2º lugar
1957 6º lugar 1959 5º lugar
1959 Retirouse 1963 Retirouse
1967 3º lugar 1975 Primeira fase
1979 Final - 2º lugar 1983 Primeira fase
1987 Final - 2º lugar 1989 Primeira fase
1991 3º lugar 1993 Primeira fase
1995 Primeira fase 1997 Primeira fase
1999 4º lugar 2001 Cuartos de final
2004 Primeira fase 2007 Cuartos de final
 Táboa xeral: 5º posto
Pts PX PG PE PP GF GC Dif Rend
183 159 52 27 80 244 286 -42 32,7%


Xogadores[editar | editar a fonte]

Máis partidos disputados[editar | editar a fonte]

Actualizado a 30 de xullo de 2010.[1]

# Nome Período Partidos Goles
1 Leonel Sanchez 1955 – 1967 84 23
2 Nelson Tapia 1994 – 2005 73 0
3. Alberto Fouilloux 1960 – 1972 70 12
4 Marcelo Salas 1994 – 2007 70 37
5 Iván Zamorano 1987 – 2001 69 34
6 Fabián Estay 1990 – 2001 69 5
7 Javier Margas 1990 – 2000 63 6
8 Miguel Ramírez 1991 – 2003 62 1
9 Clarence Acuña 1995 – 2004 61 3
10 Juan Carlos Letelier 1979 – 1989 57 18


Máximos goleadores da selección[editar | editar a fonte]

Actualizado a 30 de xullo de 2010.[1]

# Xogador Período Goles Partidos
1 Marcelo Salas 1994 – 2009 37 70
2 Ivan Zamorano 1987 –2001 34 69
3 Carlos Caszely 1969 – 1985 29 49
4 Leonel Sanchez 1955 – 1968 23 84
5 Jorge Aravena 1983 – 1989 22 36
6 Humberto Suazo 2005 – 18 44
7 Juan Carlos Letelier 1979 – 1989 18 57
8 Enrique Hormazabal 1950 – 1963 17 42

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]