Adolf Heusinger

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Adolf Heusinger
Bundesarchiv Bild 146-2005-0030, Adolf Heusinger.jpg
Nacemento4 de agosto de 1897
Lugar de nacementoHolzminden
Falecemento30 de novembro de 1982
Lugar de falecementoColonia
NacionalidadeAlemaña
Alma máterCampe-Gymnasium Holzminden, Gymnasium Julianum e Universidade de Gotinga
Ocupaciónoficial
IrmánsBruno Heusinger
PremiosCommander of the Legion of Merit e Great Cross with Star and Sash of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Na rede
WikiTree: Heusinger-27
editar datos en Wikidata ]

Adolf Heusinger, nado en Holzminden na Baixa Saxonia, daquela no Imperio Alemán, o 4 de agosto de 1897 e finado en Colonia, 30 de novembro de 1982, entón na Alemaña Occidental (RFA) foi un xeneral alemán.

Despois de loitar na Primeira guerra mundial, dirixiu a Operationsabteilung da Wehrmacht (Departamento de Operacións) de 1940 a 1944 na Alemaña nazi. Despois da Segunda guerra mundial estivo entre os creadores da nova Bundeswehr da RFA, da que chegou a ser inspector xeral en 1957. De 1960 a 1964 presidiu o Comité Militar da OTAN en Washington.[1]

Biografía[editar | editar a fonte]

Xuventude[editar | editar a fonte]

Adolf Heusinger naceu en Holzminden, no Ducado de Brunswick, no Imperio Alemán. Ingresou no Exército Imperial Alemán o 17 de xuño de 1915 e foi destinado ao 7. Thüringisches Infanterie-Regiment Nr. 96, un rexemento de infantería da rexión de Turinxia (incluíndo o principado de Reuss). Foi ascendido a abanderado o 31 de marzo de 1916 e tenente o 4 de xullo de 1916. Foi ferido en combate en Verdún e Flandres e foi feito prisioneiro polos británicos o 31 de xullo de 1917. Durante a Primeira Guerra Mundial, foi condecorado coa Cruz de Ferro Prusiana de 2ª clase e a Cruz de Ferro de 1ª clase, coa Cruz de Mérito de Guerra de Brunswick de 2ª clase, a Medalla de Prata Reuss con espadas de Mérito, a Cruz de Honra de clase Reuss III con espadas. e o distintivo para os feridos.

Despois da Primeira guerra mundial e despois de ser liberado do cativerio inglés, Heusinger regresou a Alemaña e entrou na Reichswehr, o pequeno exército alemán de 100.000 homes, permitido polo Tratado de Versalles. En outubro de 1931 foi destinado ao persoal operativo do Truppenamt no ministerio da Reichswehr, o Ministerio de Defensa. O Truppenamt serviu como estado maior alemán durante a era da República de Weimar e, como tal, o Tratado de Versalles prohibiu esa institución. As promocións foron lentas na pequena Reichswehr.

Militar do III Reich[editar | editar a fonte]

Heusinger foi nomeado tenente en abril de 1925 e capitán en outubro de 1932. Traballou en Berlín co Truppenamt até agosto de 1934; entón foi nomeado director de operacións da 11ª división en outubro de 1935, cargo que ocupou até agosto de 1937. Mentres tanto, foi ascendido a maior en marzo de 1936. Co ascenso da Alemaña nazi e a asunción do poder de Adolf Hitler, o Estado Maior alemán restableceuse oficialmente. En agosto de 1937, Heusinger converteuse en oficial do Estado Maior, sendo tenente coronel en abril de 1939. O 15 de outubro de 1940 chegou a ser xefe de gabinete.

Segunda guerra mundial[editar | editar a fonte]

Heusinger con Hitler na reunión dos dirixentes do grupo Sur do Heer (Hauptquartier Heeresgruppe Süd)

Co estalido da Segunda guerra mundial, o alto mando do exército alemán (Oberkommando des Heeres) asumiu a organización bélica alemá. Heusinger participou na planificación de operacións en Polonia, Dinamarca, Noruega, Francia e Holanda. Foi ascendido a coronel o 1 de agosto de 1940 e converteuse en xefe do Departamento de Operacións en outubro de 1940, o que o converteu no terceiro na xerarquía de planificación do exército, despois do xefe de Estado Maior, o xeneral Franz Halder, e o seu adxunto, o xeneral Friedrich Paulus.

Despois da operación Barbarossa en xuño de 1941, o OKH converteuse no líder na planificación de operacións nese escenario. Halder foi substituído en setembro de 1942 polo xeneral Kurt Zeitzler, mentres que Paulus abandonou o cuartel xeral do exército en decembro de 1941, sendo substituído en xaneiro de 1942 polo xeneral Gunther Blumentritt.

Heusinger, que seguía sendo xefe da División de Operacións, foi ascendido a xeneral de división o 1 de xaneiro de 1942 e a tenente xeral o 1 de xaneiro de 1943.

Atentado contra Hitler[editar | editar a fonte]

En xuño de 1944, o xeneral Zeitzler caeu enfermo e o 10 de xuño Heusinger asumiu temporalmente o cargo de xefe do Estado Maior do Exército. Baixo este cargo, participou na reunión de planificación con Adolf Hitler na Wolfsschanze, o 20 de xullo de 1944, o día do atentado ao Führer; estaba de pé xunto a Hitler cando estalou a bomba, colocada polo coronel Claus von Stauffenberg. Tamén el coñecía e aprobou o plan para o ataque, pero non participou no plan operativo nin na súa execución.[2]

Heusinger foi hospitalizado inmediatamente polas feridas sufridas na explosión, sendo detido e interrogado pola Gestapo para determinar o seu posible papel na conspiración. Aínda que había evidencias de contactos entre Heusinger e moitos dos conspiradores, iso non foi suficiente para conectalo directamente co complot e foi liberado en outubro de 1944. Porén, non se lle concedeu ningún outro encargo durante a Segunda guerra mundial até o 25 de marzo de 1945, cando foi nomeado xefe das forzas armadas no ámbito da cartografía. Foi feito prisioneiro polos aliados en maio de 1945.

Despois da guerra[editar | editar a fonte]

Despois de ser prisioneiro de guerra de 1945 a 1947, Heusinger declarou durante os xuízos de Nuremberg. En 1950, converteuse en conselleiro de asuntos militares de Konrad Adenauer, chanceler da Alemaña Occidental. Serviu en Amt Blank, a oficina dirixida por Theodor Blank, que se convertería no Ministerio de Defensa de Alemaña Occidental en 1955.

Coa creación da Bundeswehr en 1955, Heusinger restituiu o servizo militar; chegou a ser tenente xeral das forzas armadas e presidente do consello militar. En marzo de 1957, entregou o cargo de xefe do departamento das forzas armadas a Hans Speidel.

Pouco despois, en xuño de 1957, Heusinger foi ascendido a xeneral e nomeado primeiro inspector xeral da Bundeswehr, ocupando este cargo até marzo de 1961. En decembro de 1960, a URSS baixo a presidencia de Nikita Khushchev solicitou a súa extradición por crimes de guerra, entre eles o asasinato de 600 civís en Staryi Crym en Crimea.[3] En abril de 1961 foi nomeado presidente do Comité Militar da OTAN en Washington.[4] En 1964 retirouse deste cargo. Heusinger morreu en Colonia o 30 de novembro de 1982.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Adolf Heusinger: la historia del general nazi que acabó dirigiendo la OTAN". elconfidencial.com (en castelán). 2016-01-10. Consultado o 2022-08-09. 
  2. Henrik Eberle, Matthias Uhl, Il dossier Hitler: La biografia segreta del Führer ordinata da Stalin, 2017. (en italiano)
  3. odvn. "Het werven van Duitse Nazi’s bij de NAVO ; Pensioenactivist" (en neerlandés). Consultado o 2022-08-09. 
  4. odvn. "Het werven van Duitse Nazi’s bij de NAVO ; Pensioenactivist" (en neerlandés). Consultado o 2022-08-09. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]