Tagatosa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Tagatosa
DL-Tagatose.svg
Molécula de tagatosa
Nome químico (3S,4S,5R)-1,3,4,5,6-Pentahidroxi-hexano-2-ona
Abreviatura Tag
Fórmula química C6H12O6
Masa molecular 180.16 g mol−1
Punto de fusión 133-135 °C
Aparencia Sólido branco
Número CAS [17598-81-1]

A tagatosa é un monosacárido natural de seis átomos de carbono (hexosa) cun grupo funcional cetona (cetosa), polo que pertence ao grupo das cetohexosas. Utilízase como un edulcorante considerado seguro desde 2001 pola FAO/WHO. Pode atoparse nos produtos lácteos e ten unha textura similar á sacarosa e é un pouco menos doce (75-92%)[1], pero produce só o 38 % de calorías ca a sacarosa e considérase que non produce carie. Como se metaboliza de forma diferente da sacarosa, a tagatosa ten un efecto mínimo sobre a glicosa sanguínea e os niveis de insulina.

Produción[editar | editar a fonte]

A tagatosa está presente en pequenas cantidades nos produtos lácteos. Pode producirse comercialmente a partir da lactosa, a cal debe primeiro ser hidrolizada a glicosa e galactosa. A galactosa despois é isomerizada en condicións alcalinas a D-tagatosa con hidróxido cálcico. A mestura resultante pode someterse a purificación, neutralización, cromatografía de intercambio iónico para despois para producir tagatosa sólida por recristalización [1] [2].

A fuculosa (6-desoxitagatosa) é un desoxiazucre derivado da tagatosa.

Isómeros[editar | editar a fonte]

A D-tagatosa é un epímero da D-frutosa no C-4. En disolución acuosa a 27º C o isómero predominante é a forma α-D-tagatopiranosa (98 %)[3].

Isómeros da D-tagatosa
Forma liñal Proxección de Haworth
D-Tagatose Keilstrich.svg
0,6 %
Alpha-D-Tagatofuranose.svg
α-D-tagatofuranosa
1 %
Beta-D-Tagatofuranose.svg
ß-D-tagatofuranosa
4 %
Alpha-D-Tagatopyranose.svg
α-D-tagatopiranosa
79 %
Beta-D-Tagatopyranose.svg
ß-D-tagatopiranosa
16 %

A tagatosa como edulcorante[editar | editar a fonte]

O uso como edulcorante da D-tagatosa foi proposto por Gilbert Levin, despois de intentar sen éxito comercializar con esa fin a L-glicosa. Levin patentou un método barato de fabricar tagatosa en 1988.[4] Considérase que o seu contido calórico baixo se debe ao seu parecido coa L-frutosa.[5] As organizacións da ONU FAO/WHO considérana segura desde 2001, e a FDA de EEUU aprobou o seu uso en 2003. A tagatosa foi aprobada en Europa en 2005 como novo alimento.

Despois de varios intentos anteriores de comercializala feitos por diversas compañías. En 2006, a compañía belga NUTRILAB NV reiniciou a produción de D-tagatose baixo a marca Nutrilatose, utilizando un proceso encimático de produción diferente ao das primeiras patentes. Damhert N.V., a compañía nai de Nutrilab, lanzou ao mercado o edulcorante Tagatesse baseado na tagatosa, xunto con outros produtos como marmeladas e produtos con chocolate que conteñen tagatosa en 2007 no Benelux e Francia.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]