Eduardo II de Inglaterra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa
Eduardo II
Rei de Inglaterra e Señor de Irlanda
EdwardII-Cassell.jpg

Reinado 8 de xullo de 130721 de setembro de 1327
Coroación 25 de febreiro de 1308
Outros títulos Señor de Irlanda
Nacemento 25 de abril de 1284
Castelo de Caernarfon,  Gales
Falecemento 21 de setembro de 1327 (43 anos)
Castelo de Berkeley, Gloucestershire  Inglaterra
Sepultura Catedral de Gloucester, Gloucestershire
Predecesor Eduardo I
Sucesor Eduardo III
Cónxuxe/s Isabel de Francia
Descendencia Eduardo III
John de Eltham, conde de Cornualles
Leonor de Woodstock, condesa de Guelders
Xoana da Torre
Casa real Plantagenet
Proxenitores Eduardo I de Inglaterra
Leonor de Castela

Escudo de Eduardo II de Inglaterra

Eduardo II de Inglaterra tamén coñecido como Eduardo de Carnarvon, nado o 25 de abril de 1284 e finado o 21 de setembro de 1327, foi rei de Inglaterra desde 1307 ata a súa deposición en xaneiro de 1327. Foi o cuarto fillo de Eduardo I, e converteuse en herdeiro ao trono trala morte do seu irmán Alfonso. A comezos do ano 1300 acompañou ao seu pai nas campañas para pacificar Escocia e en 1306 foi nomeado cabaleiro nunha cerimonia celebrada na abadía de Westminster. Accedeu ao trono en 1307 trala morte do seu pai. En 1308 casou con Isabel de Francia, filla de Filipe IV de Francia, como parte dos esforzos de resolver as tensións entre ambos países.

Eduardo mantivo unha controvertida relación con Piers Gaveston, quen se unira á súa casa no 1300. A natureza da relación de Eduardo con Gaveston non está clara: puideron ser simples amigos, amantes ou irmáns de sangue. A arrogancia de Gaveston como favorito de Eduardo provocou o descontento tanto dos baróns como da familia real francesa e Eduardo tivo que mandalo ao exilio. Tras o seu regreso, os baróns insistiron ao rei para que introducira unhas amplas reformas coñecidas como Ordenanzas de 1311. Os baróns fixeron uso do seu novo poder desterrando a Gaveston, ao que Eduardo respondeu revocando as reformas e mandando chamar ao seu favorito de regreso. Tras isto e dirixidos polo primo de Eduardo, o conde de Lancaster, un grupo de baróns capturaron e executaron a Gaveston en 1312, comezando así varios anos de confrontación armada. As forzas inglesas foron expulsadas de Escocia, onde Eduardo sufriu unha derrota decisiva a mans de Robert Bruce na batalla de Bannockburn en 1314. Entre 1315 e 1317 tivo lugar unha Gran Fame, que provocou novas críticas ao rei.

A familia Despenser, en particular Hugh Despenser o Mozo, trabaron boa amizade e se converteron en conselleiros de Eduardo. Porén en 1312, Lancaster e os baróns conseguiron expropiar as terras da familia e que o rei os mandara ao exilio. En resposta, Eduardo dirixiu unha pequena campaña militar, na que capturou e executou a Lancaster. O rei e os seus favoritos reforzaron o seu poder, revocando formalmente as reformas de 1311, executando aos seus inimigos e confiscando propiedades. Dada a incapacidade de avanzar en Escocia, Eduardo asinou unha tregua con Bruce. A oposición ao réxime aumentou e cando Isabel foi enviada a Francia para negociar a paz en 1325, volveuse na contra do rei e rexeitou regresar ao país. Isabel aliouse co exiliado Roger Mortimer, e invadiu Inglaterra cun pequeno exército en 1326. O réxime de Eduardo colapsou e fuxiu ata Gales, onde foi capturado en novembro. Tras isto foi obrigado a abdicar en xaneiro de 1327 en favor do seu fillo de 14 anos, Eduardo III. O rei finou no castelo de Berkeley o 21 de setembro dese ano, probablemente por orde do novo réxime.

As relacións de Eduardo con Gaveston inspiraron a obra de 1592 de Christopher Marlowe, Edward II, xunto a outras obras, filmes e novelas. Moitas destas obras centráronse na posible relación sexual entre os dous homes. Os seus contemporáneos criticaron a súa actuación como rei, resaltando o seu fracaso en Escocia e o réxime de opresión durante os seus últimos anos, aínda que os académicos do século XIX afirmaron que o incremento das institucións parlamentarias durante o seu reinado tivo un efecto positivo para Inglaterra durante un longo período. O debate continúa no século XXI sobre se Eduardo foi un rei vago e incompetente ou simplemente un gobernante redundante e infrutuoso.

Orixes familiares[editar | editar a fonte]

Eduardo II foi o cuarto fillo de Eduardo I e a súa primeira muller Leonor de Castela.[1] O seu pai era o rei de Inglaterra, señor de Irlanda e tamén duque de Gascuña, onde rendía vasalaxe ao rei de Francia.[2] A súa nai pertencía á familia real castelá e posuía o condado de Ponthieu no norte de Francia. Eduardo I demostrou o seu éxito como líder militar, acabando coa revolta dos baróns na década de 1260, e uníndose á Novena Cruzada.[3] Durante a década de 1280 conquistou o norte de Gales, apartando aos príncipes galeses do poder e, na década de 1290 interviu na guerra civil escocesa, reclamando o protectorado sobre o país.[4] Foi considerado como un gobernante de éxito polos seus contemporáneos, capaz de controlar aos poderosos señores que ocupaban os postos de avoengo na nobreza inglesa.[5][6][7] O historiador Michael Prestwich o describiu como "un rei que inspiraba medo e respecto", mentres que John Gillingham o caracterizou como un abusón eficiente.[5][6][8]

A pesar dos seus éxitos, cando Eduardo I morreu en 1307 deixou unha serie de problemas aos que tivo que enfrontarse o seu fillo.[9] Un dos máis críticos foi o problema do goberno inglés sobre Escocia, onde a longa e inconclusa campaña militar do rei aínda continuaba cando morreu.[10] O control de Eduardo sobre Gascuña provocaba tensións cos reis franceses,[11] que insistían en que os monarcas ingleses debían gardarlles vasalaxe por esas terras, mentres que os ingleses consideraban esta exixencia como un insulto á súa honra, quedando o asunto sen resolver.[11] Eduardo I tamén tivo que afrontar a crecente oposición dos baróns aos impostos e requisas necesarias para financiar as campañas militares, deixando unha débeda de case 200 000 libras no momento da súa morte.[12][13][a]

Primeiros anos (1284–1307)[editar | editar a fonte]

Nacemento[editar | editar a fonte]

O castelo de Caernarfon, onde naceu Eduardo.

Eduardo II naceu no castelo de Caernarfon, situado no norte de Gales, o 25 de abril de 1284, menos de un ano despois de que o seu pai Eduardo I conquistara a rexión, e por isto ás veces foi coñecido como Eduardo de Caernarfon.[16] O rei probablemente elixira este castelo como lugar de nacemento de Eduardo, xa que era un lugar con grande importancia simbólica para os nativos galeses, asociado coa historia imperial romana, e era o centro da nova administración real no norte de Gales.[17][1] O nacemento de Eduardo veu acompañado de predicións de grandeza por parte dos profetas do seu tempo, que crían que o Xuízo Final era inminente, chegando a declaralo como o novo rei Artur, que dirixiría a Inglaterra ata a gloria.[18] David Powel, un crego do século XVI, suxeriu que o bebé debía ser ofrecido aos galeses como un príncipe "que nacera en Gales e que podería non dicir nunca unha palabra en inglés", pero non hai evidencias que corroboren esta historia.[19][20]

O nome de Eduardo era de orixe inglés, vinculado ao santo anglosaxón Eduardo o Confesor, e foi escollido polo seu pai en lugar dos máis tradicionais nomes normandos e casteláns que escollera para os seus irmáns.[21] Eduardo tiña tres irmáns máis vellos: Xoán e Henrique, que morreron antes de que nacera, e Alfonso, quen morreu en 1284, deixando a Eduardo como herdeiro ao trono.[22] Aínda que Eduardo foi un neno relativamente san, houbo varios momentos nos que se temeu pola súa vida e polo feito de que a súa morte deixaría ao seu pai sen un herdeiro varón.[22]

Tralo seu nacemento, Eduardo recibiu os coidados dunha ama de leite chamada Mariota, ou Mary Maunsel, durante uns meses ata que enfermou, sendo substituída por Alice de Leygrave.[23][24][25] O neno apenas coñeceu a súa nai, Leonor, quen estivo en Gascuña xunto a Eduardo durante os seus primeiros anos de vida.[23][24][25] Creouse unha casa oficial co seu persoal completo para o novo bebé, baixo a dirección do crego Giles de Oudenarde.[26]

Infancia, personalidade e aparencia[editar | editar a fonte]

Suposto retrato de Eduardo I na abadía de Westminster.

O gasto na casa persoal de Eduardo aumentou conforme o neno foi crecendo. En 1293 William of Blyborough foi nomeado administrador.[27] Probablemente Eduardo recibiu unha educación relixiosa de mans dos freires dominicos, a quen a súa nai convidara á súa casa en 1290.[28] Tamén foille asignado un dos seus seguidores da súa avoa, Guy Ferre, como o seu magister, responsable da súa disciplina, adestramento no encabalgamento e técnicas militares.[29] Non está claro como de boa foi a súa educación. Hai poucos rexistros da súa habilidade para ler e escribir, aínda que a súa nai asegurárase de que os seus outros fillos estivesen ben educados, e o propio Ferre foi un home bastante culto para o seu tempo.[30][31][b] Eduardo probablemente falou en anglonormando durante o seu día a día, así como un pouco de inglés e probablemente latín.[34][c]

Eduardo tivo a infancia habitual dun membro da familia real.[35][36][d] O príncipe interesouse polos cabalos e a súa reprodución selectiva, chegando a ser un xinete experto. Tamén lle gustaban os cans, en particular o galgo inglés [39] Nas súas cartas, mostrou un peculiar sentido do humor, facendo bromas sobre mandar os animais insatisfactorios aos seus amigos, como cabalos que non se deixaban cabalgar, ou cans demasiado lentos para cazar coellos.[40][41] Non estivo particularmente interesado na caza ou a falcoería, actividades moi populares no século XIV.[42] Desfrutaba coa música, incluída a galesa e co recentemente inventado instrumento, o crwth, así como cos órganos.[43][44] Non participou nos torneos de xusta, quizais pola súa falta de aptitude ou por que prohibíuselle por motivos de seguridade. Porén, foi un auténtico seguidor deste deporte.[45][22]

Eduardo creceu alto e musculoso, e considerouse como un home guapo para os estándares da época.[46][47] Tiña reputación de ser un bo orador e foi coñecido pola súa xenerosidade co seu persoal privado.[48][49] Extraordinariamente, desfrutaba da traiñeira, así como dos sebeiros e facer gabias.[50][e] Este comportamento no se consideraba normal na época para un membro da nobreza e provocou as críticas do seus contemporáneos. [51][50]

En 1290, Eduardo I confirmara o tratado de Birgham, no cal prometía casar a Eduardo, de por entón seis anos, con Margarida de Noruega, quen era a herdeira ao trono de Escocia.[47][52] Margarida morreu ese mesmo ano, poñendo fin aos plans de voda.[53] A nai de Eduardo, [[Leonor de Castela (raíña de Castela)|Leonor de Castela, morreu pouco despois, seguida da súa avoa, Leonor da Provenza.[54] Eduardo I quedou moi afectado pola morte da súa muller e celebrou un gran funeral na súa honra.[54] Tras isto, considerouse un matrimonio francés para o príncipe Eduardo, asegurando así unha paz duradeira con Francia. Porén a guerra estoupou en 1294,[55][56] e a proposta de matrimonio cambiou á filla do conde de Flandres. Esta nova proposta tamén fracasou polo bloqueo do rei Filipe IV de Francia.[57][56]

Primeiras campañas en Escocia[editar | editar a fonte]

Representación do século XIV de Eduardo I (esquerda) nomeando ao seu fillo Eduardo (dereita) Príncipe de Gales.

Entre 1297 e 1298, Eduardo quedou como rexente de Inglaterra mentres o seu pai marchou de campaña a Flandres en contra de Filipe IV, quen ocupara as súas posesións en Gascuña.[58] Ao seu regreso, Eduardo I asinou un tratado de paz, polo cal casaría coa irmá de Filipe, Margarida, mentres que o príncipe Eduardo casaría coa filla de Filipe, Isabel de Francia, de tan só dez anos.[59][60] En teoría, estes matrimonios significaban que o disputado ducado de Gascuña sería herdado por un descendente de ambos monarcas, poñendo en teoría fin as tensións.[61] Semella que o príncipe Eduardo tivo un bo trato coa súa madrasta, quen tivo dous fillos xunto a Eduardo I, Thomas de Brotherton e Edmund de Woodstock, nados en 1300 e 1301.[62][63] Máis adiante, xa como rei, Eduardo II axudou financeiramente aos seus irmáns e lles deu títulos nobiliarios.[64][f]

Eduardo I regresou a Escocia de novo en 1300 e o príncipe Eduardo o acompañou como comandante da retagarda no cerco ao castelo de Caerlaverock.[65] Na primavera de 1301, o rei nomeou a Eduardo novo Príncipe de Gales, conde de Chester e outorgándolle varias terras no norte de Gales. Semella que esperaba que este acto axudara a pacificar a rexión, e que lle daría ao seu fillo algo de independencia financeira.[66] Eduardo recibiu vasalaxe dos seus súbditos galeses e uniuse ao seu pai na campaña escocesa dese ano, poñéndose á fronte de 300 soldados e capturando o castelo de Turnberry.[67] O príncipe tamén tomou parte na campaña de 1303 durante o cerco ao castelo de Brechin, despregando a súa propia máquina de asedio na operación.[68] Na primavera de 1304, Eduardo dirixiu as negociacións cos líderes rebeldes escoceses en nome do rei e, cando estas fracasaron, uniuse ao seu pai no cerco do castelo de Stirling.[69]

En 1305, Eduardo e o seu pai se pelexaron, probablemente por mor do diñeiro.[70] O príncipe tivera un altercado co bispo Walter Langton, quen servía como tesoureiro real, aparentemente polo apoio financeiro que recibía Eduardo por parte da Coroa.[69] Eduardo I defendeu ao seu tesoureiro, expulsou ao seu fillo e os seus acompañantes da súa corte e cesou o apoio financeiro. [71] Tras varias negociacións nas que participaron varios familiares e amigos, pai e fillo acabaron reconciliándose.[72]

O conflito escocés rexurdiu de novo en 1306, cando Robert Bruce matou ao seu rival John Comyn e proclamouse rei dos escoceses.[73] Eduardo I mobilizou ao seu exército e decidiu poñer ao seu fillo á fronte da expedición.[73] O príncipe Eduardo foi nomeado duque de Aquitania e entón, xunto a outro grupo de homes, foi nomeado cabaleiro nunha cerimonia na abadía de Westminster, coñecida como a Festa dos Cisnes.[74] Durante a festividade, chea de simbolismos da lenda de Artur e das Cruzadas, a asemblea realizou o xuramento de derrotar a Bruce.[75][76][77] Non está claro o papel das forzas do príncipe Eduardo na campaña dese verán, que, baixo as ordes de Eduardo I, resultou de gran brutalidade e represión contra as forzas de Bruce.[78][g] Eduardo regresou a Inglaterra en setembro, onde as negociacións diplomáticas para formalizar a súa voda con Isabel aínda estaban tratándose.[80]

Piers Gaveston e sexualidade[editar | editar a fonte]

Inicial da carta pola que se outorgaba a Piers Gaveston o condado de Cornualles.

Durante este período, Eduardo trabou boa amizade con Piers Gaveston.[81] Gaveston era o fillo dun dos cabaleiros do rei Eduardo cuxas terras eran adxacentes a Gascuña, e se unira a casa persoal de Eduardo en 1300, posiblemente seguindo as instrucións do rei.[82] Os dous mozos caéronse ben, e Gaveston axiña se converteu no escudeiro do príncipe e comezara a ser visto como un compañeiro próximo a Eduardo antes de ser nomeado cabaleiro durante a Festa dos Cisnes de 1306.[83][84] O rei exiliou a Gaveston a Gascuña en 1307 por razóns que non están claras.[85] Segundo un cronista, Eduardo preguntoulle ao seu pai se podía outorgar a Gaveston o condado de Ponthieu, e o rei respondeu furioso arrancando varios cabelos da cabeza do príncipe, antes de exiliar a Gaveston.[86] O rexistro oficial da corte, porén, mostra a Gaveston como un exiliado temporal, gozando incluso dun soldo. Non se sinalan as razóns desta decisión aínda que suxire que puido ser un acto de castigo contra o príncipe.[87][88]</ref>

A posibilidade de que Eduardo mantivera unha relación sexual con Gaveston ou cos seus favoritos foi discutida extensamente polos historiadores, complicados pola escaseza de probas que determinen o verdadeiro carácter das relacións.[89][88][h] A homosexualidade estaba condenada pola Igrexa na Inglaterra do século XIV, igualándoa coa herexía, pero a atracción sexual por outro home non necesariamente definía a identidade persoal do mesmo xeito que o fai no século XXI.[95][96][50] Eduardo e Gaveston mantiveron relacións sexuais coas súas mulleres e ambos tiveron fillos. Eduardo tivo incluso un ilexítimo, e probablemente mantivera unha relación coa súa sobriña, Leonor de Clare.[97][98][99]

Descendencia[editar | editar a fonte]

Escudo de armas de Eduardo como rei

Eduardo II tivo catro fillos con Isabel:[100][92]

  1. Eduardo, nado no castelo de Windsor o 13 de novembro de 1312 e falecido no pazo Sheen, Surrey, 21 de xuño do 1377), sucesor do seu pai no trono.
  2. Xoán, nado no pazo de Eltham o 15 de agosto de 1316 e falecido en Perth (Escocia) o 14 de setembro de 1336), creado conde de Cornualles en 1328.
  3. Leonor, nada no pazo de Woodstock o 8 de xuño de 1318 e falecida na abadía de Deventer o 22 de abril do 1355), casada con Reinaldo II, duque de Güeldres e conde de Züthpen.
  4. Xoana, nada na Torre de Londres o 5 de xullo do 1321 e falecida no castelo de Hertford o 7 de setembro de 1362), casada con David II, rei de Escocia.

Eduardo tamén foi pai dun fillo ilexítimo, Adam FitzRoy (c. 1307–1322), quen o acompañou nas campañas escocesas de 1322 e morreu pouco despois. [101][102]

Devanceiros[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Resulta imposible realizar a conversión correcta das sumas de diñeiro medievais aos prezos actuais. En comparación, a Eduardo I custoulle case 15 000 libras construír o castelo de Conwy e as súas murallas, mentres que os ingresos anuais dun nobre do século XIV como Richard le Scrope era de case 600 libras anuais.[14][15].
  2. As primeiras historias sobre Eduardo II o consideraban como pouco educado, principalmente por que realizou o seu xuramento de coroación en francés en lugar de en latín como era o habitual, e polo seu interese na artesanía da agricultura. O uso do francés na coroación xa non se considera como signo de mala educación, pero non hai moitas probas de ata que punto Eduardo tivera boa educación. As ligazóns entre o interese pola artesanía e a súa limitada intelixencia non se consideran precisos.[32][31][33]
  3. O historiador Seymour Phillips considera que é probable que o rei coñecera a lingua latina. Pola contra, Roy Haines está menos convencido.[32][31]
  4. Os primeiros rexistros históricos sobre Eduardo suxiren que a súa infancia estivo marcada por unha falta de contacto coa súa familia e ausencia de afecto, influíndo así na súa personalidade e problemas posteriores. Aínda que o seu pai aínda se considera como un home irascible e exixente, a infancia de Eduardo xa non se entende como pouco habitual para a época, ou especialmente illada.[35][37][38]
  5. O historiador Seymour Phillips sinala, porén, que hai relativamente poucas probas que apoien as afirmacións da época sobre os gustos de Eduardo polas tarefas rurais.[50]
  6. Edward II tivo que afrontar as criticas dos seus contemporáneos por favorecer a Gaveston por riba dos seus medio-irmáns, aínda que un estudo detalla do de Alison Marshall demostrou que foi xeneroso con eles, afirmando que por unha vez as criticas a Eduardo foron inxustas.[64]
  7. A campaña inglesa de 1306 en Escocia foi brutal, e o cronista William Rishanger acusou ao propio príncipe Eduardo de ser responsable dos salvaxes ataques á poboación local. O historiador Seymour Phillips sinalou que moitos dos detalles de Rishanger son incorrectos, e puxo en dúbida moitas das afirmacións da súa crónica.[79]
  8. John Boswell foi o que puxo o principal argumento en favor da teoría de que Eduardo e Gaveston eran amantes. Jeffrey Hamilton suxeriu que a relación era sexual, pero que non era pública. O historiador Michael Prestwich decántase pola teoría de que Eduardo e Gaveston chegaron a un pacto de irmandade, pero cun "elemento sexual" tanto neste caso coma na relación de Eduardo con Despenser. Roy Haines se fai eco dos xuízos de Prestwich. Miri Rubin defende a teoría de que eran amigos, cunha "relación moi intensa". Seymour Phillips cre na teoría de que Eduardo vira a Gaveston como o seu irmán adoptivo.[50][90][91][92][93][94]
  1. 1,0 1,1 Haines 2003, p. 3.
  2. Prestwich 1988, pp. 13–14.
  3. Prestwich 2003, p. 33.
  4. Prestwich 2003, pp. 5–6.
  5. 5,0 5,1 Prestwich 2003, p. 38.
  6. 6,0 6,1 Phillips 2011, p. 5.
  7. Given-Wilson 1996, pp. 29–30.
  8. Gillingham, John (11 July 2008), "Hard on Wales", Times Literary Supplement, Times Literary Supplement, consultado o 22 de abril de 2014 
  9. Haines 2003, p. 25.
  10. Haines 2003, p. 241.
  11. 11,0 11,1 Brown 1988, p. 575.
  12. Phillips 2011, p. 129.
  13. Prestwich 2003, pp. 30–31, 93–94.
  14. Ashbee 2007, p. 9.
  15. Given-Wilson 1996, p. 157.
  16. Phillips 2011, pp. 33, 36.
  17. Phillips 2011, pp. 35–36.
  18. Coote 2000, pp. 84–86.
  19. Phillips 2011, p. 36.
  20. Haines 2003, pp. 3–4.
  21. Phillips 2011, p. 39.
  22. 22,0 22,1 22,2 Phillips 2011, p. 40.
  23. 23,0 23,1 Phillips 2011, pp. 37, 47.
  24. 24,0 24,1 Chaplais 1994, p. 5.
  25. 25,0 25,1 Haines 2003, p. 4.
  26. Phillips 2011, p. 47.
  27. Phillips 2011, p. 48.
  28. Phillips 2006, p. 226.
  29. Phillips 2011, pp. 53–54.
  30. Phillips 2011, pp. 55–57.
  31. 31,0 31,1 31,2 Haines 2003, p. 11.
  32. 32,0 32,1 Phillips 2006, pp. 53.
  33. Haines 2003, pp. 45–46.
  34. Phillips 2011, p. 60.
  35. 35,0 35,1 Hamilton 2006, pp. 5–6.
  36. Phillips 2011, p. 45.
  37. Phillips 2011, pp. 43–45.
  38. Haines 2003, pp. 4–5.
  39. Hamilton 2006, pp. 6–8.
  40. Hamilton 2006, p. 8.
  41. Haines 2003, p. 7.
  42. Phillips 2011, pp. 73–74.
  43. Phillips 2011, pp. 37, 74.
  44. Hamilton 2006, p. 9.
  45. Hamilton 2006, p. 6.
  46. Prestwich 2003, p. 71.
  47. 47,0 47,1 Phillips 2011, p. 41.
  48. Prestwich 2003, p. 73.
  49. Phillips 2011, p. 61.
  50. 50,0 50,1 50,2 50,3 50,4 Prestwich 2003, p. 72.
  51. Phillips 2011, p. 72.
  52. Haines 2003, p. 19.
  53. Phillips 2011, p. 42.
  54. 54,0 54,1 Phillips 2011, p. 43.
  55. Phillips 2011, pp. 77–78.
  56. 56,0 56,1 Hallam & Everard 2001, p. 360.
  57. Phillips 2011, p. 77.
  58. Phillips 2011, pp. 78–79.
  59. Phillips 2011, pp. 80–81.
  60. Rubin 2006, p. 30.
  61. Brown 1988, p. 574.
  62. Phillips 2011, pp. 81–82.
  63. Marshall 2006, p. 190.
  64. 64,0 64,1 Marshall 2006, pp. 198–199.
  65. Phillips 2011, pp. 82–84.
  66. Phillips 2011, pp. 85–87.
  67. Phillips 2011, pp. 88–90.
  68. Phillips 2011, pp. 91–93.
  69. 69,0 69,1 Phillips 2011, pp. 94–95.
  70. Phillips 2011, pp. 104–105.
  71. Phillips 2011, pp. 95–96.
  72. Phillips 2011, p. 107.
  73. 73,0 73,1 Phillips 2011, p. 109.
  74. Phillips 2011, pp. 109–111.
  75. Phillips 2011, p. 111.
  76. Rubin 2006, pp. 29–30.
  77. Haines 2003, pp. 16–17.
  78. Phillips 2011, pp. 111–115.
  79. Phillips 2006, pp. 113–115.
  80. Phillips 2011, pp. 116–117.
  81. Phillips 2011, p. 96.
  82. Phillips 2011, pp. 96–97.
  83. Phillips 2011, pp. 96–97, 120.
  84. Chaplais 1994, p. 4.
  85. Phillips 2011, pp. 112; 120–121.
  86. Phillips 2011, pp. 120–121.
  87. Phillips 2011, pp. 120–123.
  88. 88,0 88,1 Haines 2003, pp. 20–21.
  89. Ormrod 2006, p. 22.
  90. Haines 2003, p. 374.
  91. Rubin 2006, p. 31.
  92. 92,0 92,1 Phillips 2011, p. 102.
  93. Ormrod 2006, p. 23.
  94. Hamilton 2010, pp. 98–99.
  95. Ormrod 2006, pp. 23–25.
  96. Prestwich 2006, p. 70.
  97. Prestwich 2006, p. 71.
  98. Phillips 2011, p. 101.
  99. Haines 2003, pp. 42–43.
  100. Haines 2003, p. 355.
  101. Haines 2003, p. 270.
  102. Phillips 2011, pp. 428–429.
  103. Hamilton 2010, p. viii.
  104. Carpenter 2004, pp. 532–536.
  105. Prestwich 1988, p. 574.
  106. O'Callaghan 1975, p. 681.
  107. Durand, Clémencet & Dantine 1818, p. 435.
  108. Howell, Margaret (2004–14), "Eleanor [Eleanor of Provence] (c.1223–1291), Queen of England, Consort of Henry III", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, consultado o 22 de abril de 2014 
  109. Parsons, John Carmi (2004), "Eleanor [Eleanor of Castile] (1241–1290), Queen of England, Consort of Edward I", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, consultado o 22 de abril de 2014 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Aberth, John (2003). A Knight at the Movies: Medieval History on Film. London, UK: Routledge. ISBN 0-415-93885-6. 
  • Alexander, James W. (1985). "A Historiographical Survey: Norman and Plantagenet Kings since World War II". Journal of British Studies 24 (1): 94–109. ISSN 0021-9371. doi:10.1086/385826. 
  • Ashbee, Jeremy (2007). Conwy Castle. Cardiff, UK: Cadw. ISBN 978-1-85760-259-3. 
  • Brintnell, Kent L. (2011). Ecce Homo: The Male-Body-in-Pain as Redemptive Figure. Chicago, US: University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-07471-9. 
  • Brown, Elizabeth A. R. (1988). "The Political Repercussions of Family Ties in the Early Fourteenth Century: The Marriage of Edward II of England and Isabelle of France". Speculum 63 (3): 573–595. ISSN 0038-7134. doi:10.2307/2852635. 
  • Burden, Joel (2004). "Re-writing a Rite of Passage: The Peculiar Funeral of Edward II". En McDonald, Nicola; Ormrod, W. Mark. Rites of Passage: Cultures of Transition in the Fourteenth Century. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 13–30. ISBN 978-1-903153-15-4. 
  • Burgtorf, Jochen (2008). "'With my life, his joyes began and ended': Piers Gaveston and King Edward II of England Revisited". En Saul, Nigel. Fourteenth Century England V. Woodbridge, UK: The Boydell Press. pp. 31–51. ISBN 978-1-84383-387-1. 
  • Carpenter, David (2004). The Struggle for Mastery: The Penguin History of Britain 1066–1284. London, UK: Penguin. ISBN 978-0-14-014824-4. 
  • Chaplais, Pierre (1994). Piers Gaveston: Edward II's Adoptive Brother. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-820449-7. 
  • Childs, W. R. (1991). "'Welcome My Brother': Edward II, John of Powderham and the Chronicles, 1318". En Wood, Ian; Loud, G. A. Church and Chronicle in the Middle Ages: Essays Presented to John Taylor. London, UK: Hambledon Press. pp. 149–164. ISBN 978-0-8264-6938-0. 
  • Coote, Lesley Ann (2000). Prophecy and Public Affairs in Later Medieval England. Woodbridge, UK: York Medieval Press. ISBN 978-1-903153-03-1. 
  • Dodd, Gwilym (2006). "Parliament and Political Legitimacy in the Reign of Edward II". En Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 165–189. ISBN 978-1-903153-19-2. 
  • Doherty, Paul (2004). Isabella and the Strange Death of Edward II. London, UK: Robinson. ISBN 978-1-84119-843-9. 
  • Duffy, Mark (2003). Royal Tombs of Medieval England. Stroud, UK: Tempus. ISBN 978-0-7524-2579-5. 
  • Durand, Ursin; Clémencet, Charles; Dantine, Maur-François (1818). L'art de verifier les dates des faits historiques, des chartes, des chroniques et autres anciens monuments depuis la naissance de notre-seigneur (en francés) 12. Paris, France: n.p. OCLC 221519473. 
  • Galbraith, Vivian Hunter (1935). "The Literacy of the Medieval English Kings". Proceedings of the British Academy 21: 78–111. ISSN 0068-1202. 
  • Given-Wilson, Chris (1996). The English Nobility in the Late Middle Ages: The Fourteenth-century Political Community. London, UK: Routledge. ISBN 978-0-415-14883-2. 
  • Haines, Roy Martin (2003). King Edward II: His Life, his Reign and its Aftermath, 1284–1330. Montreal, Canada and Kingston, Canada: McGill-Queen's University Press. ISBN 978-0-7735-3157-4. 
  • Hallam, Elizabeth M.; Everard, Judith A. (2001). Capetian France, 987–1328 (2nd ed.). Harlow, UK: Longman. ISBN 978-0-582-40428-1. 
  • Hamilton, J. S. (1991). "Piers Gaveston and the Royal Treasure". Albion: A Quarterly Journal Concerned with British Studies 23 (2): 201–207. ISSN 0095-1390. doi:10.2307/4050602. 
  • Hamilton, J. S. (2006). "The Character of Edward II: The Letters of Edward of Caernarfon Reconsidered". En Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 5–21. ISBN 978-1-903153-19-2. 
  • Hamilton, J. S. (2010). The Plantagenets: History of a Dynasty. London, UK: Continuum. ISBN 978-1-4411-5712-6. 
  • Horne, Peter (1999). "The Besotted King and His Adonis: Representations of Edward II and Gaveston in Late Nineteenth-Century England". History Workshop Journal (47): 30–48. ISSN 1477-4569. 
  • Jordan, William Chester (1996). The Great Famine: Northern Europe in the Early Fourteenth Century. Princeton, US: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-05891-7. 
  • Lawrence, Martyn (2006). "Rise of a Royal Favourite: The Early Career of Hugh Despenser". En Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 204–219. ISBN 978-1-903153-19-2. 
  • Logan, Robert A. (2007). Shakespeare's Marlowe: The Influence of Christopher Marlowe on Shakespeare's Artistry. Aldershot, UK: Ashgate. ISBN 978-1-4094-8974-0. 
  • Marshall, Alison (2006). "The Childhood and Household of Edward II's Half-Brothers, Thomas of Brotherton and Edmund of Woodstock". En Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 190–204. ISBN 978-1-903153-19-2. 
  • Martin, Matthew R. (2010). "Introduction". En Martin, Matthew R. Edward the Second, By Christopher Marlowe. Ontario, Canada: Broadview Press. pp. 9–32. ISBN 978-1-77048-120-6. 
  • McKisack, M. (1959). The Fourteenth Century: 1307–1399. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 0-19-821712-9. 
  • Menache, Sophia (2002). Clement V. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-59219-2. 
  • Mortimer, Ian (2004). The Greatest Traitor: The Life of Sir Roger Mortimer, Ruler of England 1327–1330. London, UK: Pimlico. ISBN 978-0-7126-9715-6. 
  • Mortimer, Ian (2005). "The Death of Edward II in Berkeley Castle". English Historical Review 120: 1175–1224. ISSN 0013-8266. doi:10.1093/ehr/cei329. 
  • Mortimer, Ian (2006). "Sermons of Sodomy: A Reconsideration of Edward II's Sodomitical Reputation". En Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 48–60. ISBN 978-1-903153-19-2. 
  • Mortimer, Ian (2008). The Perfect King: The Life of Edward III, Father of the English Nation. London, UK: Vintage. ISBN 978-0-09-952709-1. 
  • Musson, Anthony (2006). "Edward II: The Public and Private Faces of the Law". En Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 140–164. ISBN 978-1-903153-19-2. 
  • O'Callaghan, Joseph F. (1975). A History of Medieval Spain. Ithaca, US: Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-0880-9. 
  • Ormrod, W. Mark (2004). "Monarchy, Martyrdom and Masculinity: England in the Later Middle Ages". En Cullum, P. H.; Lewis, Katherine J. Holiness and Masculinity in the Middle Ages. Cardiff, UK: University of Wales Press. pp. 174–191. ISBN 978-0-7083-1894-2. 
  • Ormrod, W. Mark (2006). "The Sexualities of Edward II". En Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 22–47. ISBN 978-1-903153-19-2. 
  • Ormrod, W. Mark (2011). Edward III. New Haven, US: Yale University Press. ISBN 9780300119107. 
  • Perry, Curtis (2000). "The Politics of Access and Representations of the Sodomite King in Early Modern England". Renaissance Quarterly 53 (4): 1054–1083. ISSN 1935-0236. doi:10.2307/2901456. 
  • Phillips, Seymour (2006). "The Place of the Reign of Edward II". En Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 220–233. ISBN 978-1-903153-19-2. 
  • Phillips, Seymour (2011). Edward II. New Haven, US and London, UK: Yale University Press. ISBN 978-0-300-17802-9. 
  • Prasch, Thomas (1993). "Edward II". American Historical Review 98 (4): 1164–1166. ISSN 0002-8762. doi:10.2307/2166608. 
  • Prestwich, Michael (1988). Edward I. Berkeley, US and Los Angeles, US: University of California Press. ISBN 978-0-520-06266-5. 
  • Prestwich, Michael (2003). The Three Edwards: War and State in England, 1272–1377 (2nd ed.). London, UK and New York, US: Routledge. ISBN 978-0-415-30309-5. 
  • Prestwich, Michael (2006). "The Court of Edward II". En Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 61–76. ISBN 978-1-903153-19-2. 
  • Prestwich, Michael (2007). Plantagenet England: 1225–1360. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-922687-0. 
  • Ruddick, Andrea (2013). English Identity and Political Culture in the Fourteenth Century. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-00726-0. 
  • Rubin, Miri (2006). The Hollow Crown: A History of Britain in the Late Middle Ages. London, UK: Penguin. ISBN 978-0-14-014825-1. 
  • Schofield, Phillipp R. (2005). "King Edward II: Edward of Caernarfon, His Life, His Reign, and Its Aftermath, 1284–1330 by Roy Martin Haines". Speculum 80 (4): 1295–1296. ISSN 0038-7134. doi:10.1017/s0038713400001780. 
  • Smallwood, M. (1973). "The Lament of Edward II". Modern Language Review 68: 521–529. ISSN 0026-7937. doi:10.2307/3724989. 
  • Tebbit, Alistair (2005). "Royal Patronage and Political Allegiance: The Household Knights of Edward II, 1314–1321". En Prestwich, Michael; Britnell, Richard; Frame, Robin. Thirteenth Century England: The Proceedings of the Durham Conference, 2003 X. Woodbridge, UK: The Boydell Press. pp. 197–209. ISBN 1-84383-122-8. 
  • Waugh, Scott L. (1991). England in the Reign of Edward III. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-31039-3. 
  • Weir, Alison (2006). Isabella: She-Wolf of France, Queen of England. London, UK: Pimlico. ISBN 978-0-7126-4194-4. 
  • Valente, Claire (1998). "The Deposition and Abdication of Edward II". The English Historical Review 113 (453): 852–881. ISSN 0013-8266. doi:10.1093/ehr/cxiii.453.852. 
  • Valente, Claire (2002). "The 'Lament of Edward II': Religious Lyric, Political Propaganda". Speculum 77: 422–439. ISSN 0038-7134. doi:10.2307/3301327. 
Eduardo II de Inglaterra
Nacemento: 25 de abril de 1284 Falecemento: 21 de setembro de 1327?


Títulos Reais
Precedido por
Eduardo I


Rei de Inglaterra
Duque de Aquitania
Señor de Irlanda

1307–1327
Sucedido  por
Eduardo III
Precedido por
Leonor e Eduardo I


Conde de Ponthieu
1290–1327
Realeza inglesa
Vacante
O último posuidor do título foi
Llywelyn ap Gruffudd


Príncipe de Gales
1301–1307
Vacante
Title next held by
Eduardo, o Príncipe Negro