Eduardo I de Inglaterra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Eduardo I de Inglaterra
Rei de Inglaterra e Señor de Irlanda
EdwardI-Cassell.jpg
Retrato na abadía de Westminster.

Reinado 20 de novembro de 1272 - 7 de xullo de 1307
Coroación 19 de agosto de 1274
Nacemento 17 de xuño de 1239
Winchester, Inglaterra Inglaterra
Falecemento 7 de xullo de 1307 (68 anos)
Burgh by Sands, Cumberland, Inglaterra Inglaterra
Predecesor Henrique III de Inglaterra
Sucesor Eduardo II de Inglaterra
Cónxuxe/s Leonor de Castela
Casa real Casa de Plantagenet
Proxenitores Henrique III de Inglaterra
Leonor da Provenza

Escudo de Eduardo I de Inglaterra

Eduardo I de Inglaterra, nado en Westminster o 17 ou o 18 de xuño de 1239 e finado en Burgh by Sands o 7 de xullo de 1307, tamén coñecido como Eduardo Pernas Longas ou o Martelo dos Escoceses (latín: Malleus Scotorum), foi Rei de Inglaterra desde 1272 ata 1307. Antes do seu ascenso ao trono tamén foi coñecido coma O Señor Eduardo.[1][2][3][4] Pasou grande parte do seu reinado reformando a administración real e o common law. A través dunha extenso proceso legal, Eduardo investigou a tenencia de varias liberdades feudais, mentres que a lei foi reformada por medio dunha serie de estatutos reguladores da leis criminal e de propiedade. Porén, cada vez máis, a atención de Eduardo dirixiuse cara os asuntos militares.

Como primeiro fillo de Henrique III, Eduardo estivo envolto desde moi cedo nas intrigas política do reinado do seu pai, incluída unha autentica rebelión por parte dos Baróns ingleses. En 1259, situouse brevemente xunto ao movemento de reforma dos baróns, apoiando as Provisións de Oxford. Trala reconciliación co seu pai, porén, permaneceu leal a el durante o resto do conflito coñecido como a Segunda Guerra dos Baróns. Trala batalla de Lewes, Eduardo foi feito refén polos rebeldes, pero escapou ao cabo duns poucos meses e volveu a retomar a loita contra Simón de Montfort. Montfort foi derrotado na batalla de Evesham en 1265, e ao cabo de dous anos a rebelión quedou reducida. Con Inglaterra pacificada, Eduardo uniuse á Novena Cruzada na Terra Santa. A cruzada non durou moito e Eduardo se encontraba de camiño de regreso a Inglaterra en 1272 cando recibiu a noticia da morte do seu pai. Sen présa por volver, chegou a Inglaterra en 1274 e foi coroado na abadía de Westminster o 19 de agosto dese ano.

Tras conter unha pequena rebelión en Gales entre 1276 e 1277, Eduardo tivo que afrontar unha segunda rebelión entre 1282 e 1283 cunha guerra a gran escala de conquista. Tralo éxito da campaña, Eduardo subxugou Gales baixo o poder inglés, construíndo unha serie de castelos e cidades na rexión e establecendo nelas a colonos ingleses. A continuación, os seus esforzos tornáronse directamente cara Escocia. Nun primeiro momento fora convidado a arbitrar na disputa sucesoria, pero acabou reclamando a soberanía sobre o reino. Desatouse unha guerra de independencia que durou máis aló da morte do rei. Ao mesmo tempo, Eduardo tivo que afrontar unha nova guerra contra Francia despois de que o monarca francés Filipe IV invadira o ducado de Aquitania, que ata entón mantivera unha unión persoal con Inglaterra. Aínda que Eduardo recuperou o seu ducado, o conflito aliviou a presión militar inglesa contra Escocia. Ao mesmo tempo o rei tivo que tratar cos problemas internos. A mediados da década de 1290, as numerosas campañas militares quererían un gran número de impostos, e Eduardo tivo que afrontar a oposición do clero e o pobo. Cando o rei finou en 1307, deixou ao seu fillo Eduardo II de Inglaterra no medio dunha guerra e cheo de problemas financeiros e políticos.

Primeiros anos, 1239–63[editar | editar a fonte]

Infancia e matrimonio[editar | editar a fonte]

Unha inicial nun manuscrito do século XIV na que aparecen Eduardo e a súa muller Leonor. O artista quizais quixo representar a Eduardo con blefaroptose, un defecto herdado do seu pai.[5]

Eduardo naceu no palacio de Westminster a noite do 17 ao 18 de xuño de 1239. Os seus pais foron Henrique III de Inglaterra e Leonor da Provenza.[6][a]

Eduardo é un nome de orixe anglosaxón e non foi moi común entre a aristocracia inglesa despois da conquista normanda. Henrique III tiña especial devoción por Eduardo o Confesor polo que decidiu poñer este nome ao seu primoxénito.[7][b] Entre os seus amigos da infancia estaban o seu curmán Henrique de Almain, fillo do irmán de Henrique, Ricardo de Cornualles.[9] Henrique de Almain permaneceu xunto ao príncipe ao longo da guerra civil e despois durante a cruzada.[10] Eduardo educouse baixo a tutela de Hugh Giffard (pai do futuro chanceler Godfrey Giffard) ata que Bartholomew Pecche o substituíu en 1246 trala súa morte.[11]

A pesar da preocupación pola súa saúde durante a súa infancia, xa que caeu enfermo en 1246, 1247 e 1251,[11] o príncipe chegou a ser un home impoñente. Medía 1,88 m de altura, moi por riba da media dos seus contemporáneos, recibindo por isto o alcume de "Pernas Longas". O historiador Michael Prestwich afirmou que "os seus longos brazos lle daban vantaxe coa espada, coxas longas coma as dun xinete. Na súa mocidade o seu cabelo rizado era loiro; na adolescencia escureceu e na idade vella volveuse branco. [Os seus trazos estaban desfigurados por unha pálpebra caída.] A súa voz, a pesar do ceceo, dicíase que era persuasiva".[12]

En 1254, os temores ingleses cara unha invasión por parte do Reino de Castela á provincia de Gascuña levaron ao rei Henrique III a acordar un matrimonio político entre Eduardo, por entón de 14 anos, e Leonor de Castela, de 13 anos e medio irmá do rei Afonso X o Sabio.[13] Leonor e Eduardo casaron o 1 de novembro de 1254 na Mosteiro de las Huelgas en Burgos.[14] Como parte do acordo do matrimonio, o príncipe recibiu subsidios de terras valorados en 15 000 marcos anuais.[15] Aínda que o endebedamento do rei Henrique foi considerable, ofreceu a Eduardo unha pouca independencia. O príncipe xa obtivera Gascuña en 1249, pero Simon de Montfort fora nomeado tenente real un ano antes e, en consecuencia, quedouse cos ingresos, polo que na práctica Eduardo nunca tivo autoridade nin ingresos desta provincia.[16] Os ingresos recibidos en 1254 incluían a maior parte de Irlanda, grandes posesións en Gales e Inglaterra, incluído o señorío de Chester. O rei mantivo un gran control sobre a terra cedida, particularmente sobre Irlanda, polo que o poder de Eduardo estivo limitado alí tamén, xa que o rei quedábase con gran parte dos ingresos destas terras.[17]

Desde 1254 ata 1257, Eduardo estivo baixo a influencia dos parentes da súa nai, coñecidos como os Savoianos,[18] entre os que destacaba Pedro de Savoia, o tío da raíña.[19] Despois de 1257, Eduardo comezou a recibir influencia das faccións pointevinas ou dos Lusignan (medio irmáns do seu pai).[20][c] Esta asociación foi significativa, xa que dous grupos de estranxeiros privilexiados foron resentidos pola nobreza inglesa, e foron o centro das posteriores reformas dos baróns.[22]

Familia e descendentes[editar | editar a fonte]

Primeiro matrimonio[editar | editar a fonte]

Xunto a súa primeira muller, Leonor de Castela, Eduardo tivo polo menos catorce fillos, incluso pode que ata dezaseis. De todos eles, tan só 5 fillas sobreviron ata a idade adulta, e un só un fillo sobreviviu ao seu pai, Eduardo.[23] Deste matrimonio naceron:

  • Xoán (13 de xullo de 1266 – 3 de agosto de 1271), morreu Wallingford mentres estaba baixo a custodia do seu tio avó Ricardo, conde de Cornualles.
  • Henrique (6 de maio de 1268 – 14 de outubro de 1274).
  • Afonso (24 de novembro de 1273 – 19 de agosto de 1284)
  • Fillo sen nome (1280/81 – 1280/81), hai poucas probas da súa existencia.
  • Eduardo II (25 de abril de 1284 – 21 de setembro de 1327), sucesor do seu pai no trono de inglés. Casou en 1308 con Isabel de Francia, con quen tivo catro fillos.

Eduardo e Leonor tiveron as seguintes fillas:

  • Filla sen nome (maio 1255 – 29 de maio de 1255), naceu morta ou morreu pouco despois.
  • Catarina (antes do 17 de xuño de 1264 – 5 de setembro de 1264).
  • Xoana (1265 – antes do 7 de setembro de 1265).
  • Leonor (c. 18 de xuño de 1269 – 19 de agosto de 1298), en 1293 casou con Henry III, conde de Bar, con quen tivo dous fillos.
  • Xuliana (despois de maio de 1271 – 5 de setembro de 1271), morreu mentres os seus pais estaban en Acre.
  • Xoana de Acre (1272 – 23 de abril de 1307), casou (1) en 1290 con Gilbert de Clare, quen morreu en 1295, e (2) en 1297 con Ralph de Monthermer. Tivo catro fillos con Clare, e tres ou catro con Monthermer.
  • Margarida (c.15 de marzo de 1275 – despois do 11 de marzo de 1333), casou con Xoán II de Brabante en 1290, con quen tivo un fillo.
  • Berengaria (maio 1276 – entre 7 de xuño de 1277 e 1278).
  • Filla sen nome (decembro de 1277 – xaneiro de 1278).
  • Mary de Woodstock (11/12 de marzo de 1279 – 29 de maio de 1332), monxa beneditina.
  • Isabel de Rhuddlan (c. 7 de agosto de 1282 – 5 de maio de 1316), casou (1) en 1297 con Xoán I, conde de Holanda, (2) en 1302 Humphrey de Bohun, Conde de Hereford. Tivo dez fillos con Bohun.

Devanceiros[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. As fontes tan só indican que naceu a noite entre o 17 e o 18 de xuño polo que se descoñece a data exacta do seu nacemento.[6]
  2. Os números regnais non adoitaban utilizarse en tempos de Eduardo; como foi o primeiro rei posterior á conquista en levar o nome,[8] a xente referíase a el simplemente como o "Rei Eduardo" ou o "Rei Eduardo, fillo do Rei Henrique". Tan só despois da sucesión do seu primeiro fillo e despois o seu neto, ambos chamados tamén Eduardo, cando se comezou a engadir o numeral para diferencialos.[7]
  3. A nai de Henrique III, Isabel de Angulema casou con Hugo X de Lusignan trala morte de Xoán.[21]
  1. Burt 2013, p. 75.
  2. Carpenter 1985.
  3. Lloyd 1986.
  4. Powicke 1947.
  5. Morris 2009, p. 22.
  6. 6,0 6,1 Morris 2009, p. 2.
  7. 7,0 7,1 Carpenter, David (2007). "King Henry III and Saint Edward the Confessor: the origins of the cult". English Historical Review. cxxii (498): 865–91. doi:10.1093/ehr/cem214. 
  8. Morris 2009, pp. xv–xvi.
  9. Prestwich 1997, p. 6.
  10. Prestwich 1997, pp. 46, 69.
  11. 11,0 11,1 Prestwich 1997, pp. 5–6.
  12. Prestwich 2007, p. 177.
  13. Morris 2009, pp. 14–18.
  14. Morris 2009, p. 20.
  15. Prestwich 1997, p. 10.
  16. Prestwich 1997, pp. 7–8.
  17. Prestwich 1997, pp. 11–14.
  18. Prestwich 2007, p. 96.
  19. Morris 2009, p. 7.
  20. Prestwich 1997, pp. 22–23.
  21. Prestwich 1997, p. 21.
  22. Prestwich 2007, p. 95.
  23. Powicke 1962, p. 719.
  24. "King Edward I of England". gw.geneanet.org. Consultado o 15 de maio de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Barrow, G. W. S. (1965). Robert Bruce and the Community of the Realm of Scotland. London, UK: Eyre and Spottiswoode. OCLC 655056131. 
  • Brears, Peter (2010). "Food Supply and Preparation at the Edwardian Castles". En Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 85–98. ISBN 978-1-84217-380-0. 
  • Brown, A.L. (1989). The Governance of Late Medieval England 1272–1461. London, UK: Edward Arnold. ISBN 0-8047-1730-3. 
  • Burt, Caroline (2013). Edward I and the Governance of England, 1272–1307. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 9780521889995. 
  • Carpenter, David (1985). "The Lord Edward's oath to aid and counsel Simon de Montfort, 15 October 1259". Bulletin of the Institute of Historical Research 58: 226–37. doi:10.1111/j.1468-2281.1985.tb01170.x. 
  • Carpenter, David (2004). The Struggle for Mastery: Britain, 1066–1284. London, UK: Penguin Books. ISBN 9780140148244. 
  • Cathcart King, David James (1988). The Castle in England and Wales: An Interpretative History. London, UK: Croom Helm. ISBN 0-918400-08-2. 
  • Cazel, Fred A. (1991). "Edward I, by Michael Prestwich". Speculum 66 (1): 225–227. doi:10.2307/2864011. 
  • Coldstream, Nicola (2010). "James of St George". En Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 37–45. ISBN 978-1-84217-380-0. 
  • Davies, R. R. (2000). The Age of Conquest: Wales, 1063–1415. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 0-19-820878-2. 
  • Denton, J. H. (1989). "Edward I by Michael Prestwich". The English Historical Review 104 (413): 981–984. 
  • Duffy, Mark (2003). Royal Tombs of Medieval England. Stroud, UK: Tempus. ISBN 978-0-7524-2579-5. 
  • Friar, Stephen (2003). The Sutton Companion to Castles. Stroud, UK: Sutton Publishing. ISBN 978-0-7509-3994-2. 
  • Fryde, E. B.; Greenway, D. E.; Porter, S.; Roy, I. (1986). Handbook of British Chronology (3rd ed.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0521563505. 
  • Haines, Roy Martin (2003). King Edward II: His Life, his Reign and its Aftermath, 1284–1330. Montreal, Canada and Kingston, Canada: McGill-Queen's University Press. ISBN 978-0-7735-3157-4. 
  • Harriss, G.L. (1975). King, Parliament and Public Finance in Medieval England to 1369. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-822435-4. 
  • Lilley, Keith D. (2010). "The Landscapes of Edward's New Towns: Their Planning and Design". En Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 99–113. ISBN 978-1-84217-380-0. 
  • Lloyd, Simon (1986). "Gilbert de Clare, Richard of Cornwall and the Lord Edward's Crusade". Nottingham Medieval Studies 30: 46–66. 
  • Loomis, Roger Sherman (1953). "Edward I, Arthurian Enthusiast". Speculum 28 (1): 114–127. doi:10.2307/2847184. 
  • Maddicott, John (1983). "The Mise of Lewes, 1264". English Historical Review 98 (338): 588–603. doi:10.1093/ehr/xcviii.ccclxxxviii.588. 
  • Maddicott, John (1989). "The Crusade Taxation of 1268–70 and the Development of Parliament". En P. R. Coss; S. D. Lloyd (eds.). Thirteenth Century England 2. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 93–117. ISBN 0-85115-513-8. 
  • Maddicott, John (1994). Simon de Montfort. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-37493-6. 
  • McFarlane, K. B. (1981). The Nobility of Later Medieval England. London, UK: Hambledon. ISBN 0-9506882-5-8. 
  • Morris, Marc (2009). A Great and Terrible King: Edward I and the Forging of Britain. London, UK: Windmill Books. ISBN 978-0-09-948175-1. 
  • Phillips, Seymour (2011). Edward II. New Haven, US and London, UK: Yale University Press. ISBN 978-0-300-17802-9. 
  • Plucknett, Theodore Frank Thomas (1949). Legislation of Edward I. Oxford, UK: The Clarendon Press. OCLC 983476. 
  • Powicke, F. M. (1947). King Henry III and the Lord Edward: The Community of the Realm in the Thirteenth Century. Oxford, UK: Clarendon Press. OCLC 1044503. 
  • Powicke, F. M. (1962). The Thirteenth Century, 1216–1307 (2nd ed.). Oxford, UK: Clarendon Press. OCLC 3693188. 
  • Prestwich, Michael (1972). War, Politics and Finance under Edward I. London, UK: Faber and Faber. ISBN 0-571-09042-7. 
  • Prestwich, Michael (1997). Edward I (Yale ed.). New Haven, US: Yale University Press. ISBN 0-300-07209-0. 
  • Prestwich, Michael (2003). The Three Edwards: War and State in England, 1272–1377 (2nd ed.). London, UK: Routledge. ISBN 9780415303095. 
  • Prestwich, Michael (2007). Plantagenet England: 1225–1360 (new ed.). Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-822844-9. 
  • Prestwich, Michael (2010). "Edward I and Wales". En Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 1–8. ISBN 978-1-84217-380-0. 
  • Raban, Sandra (2000). England Under Edward I and Edward II, 1259–1327. Oxford, UK: Blackwell. ISBN 9780631223207. 
  • Riley-Smith, Jonathan (2005). The Crusades: A History. London: Continuum. ISBN 0-8264-7269-9. 
  • Sadler, John (2008). The Second Barons' War: Simon de Montfort and the Battles of Lewes and Evesham. Barnsley, UK: Pen and Sword Military. ISBN 1-84415-831-4. 
  • Spencer, Andrew (2014). Nobility and Kingship in Medieval England: The Earls and Edward I, 1272–1307. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 9781107026759. 
  • Stubbs, William (1880). The Constitutional History of England 2. Oxford, UK: Clarendon. 
  • Sutherland, Donald (1963). Quo Warranto Proceedings in the Reign of Edward I, 1278–1294. Oxford, UK: Clarendon Press. OCLC 408401. 
  • Templeman, G. (1950). "Edward I and the Historians". Cambridge Historical Journal 10 (1): 16–35. 
  • Tout, Thomas Frederick (1920). Chapters in the Administrative History of Mediaeval England: The Wardrobe, the Chamber and the Small Seals 2. Manchester, UK: Manchester University Press. OCLC 832154714. 
  • Watson, Fiona J. (1998). Under the Hammer: Edward I and the Throne of Scotland, 1286–1307. East Linton: Tuckwell Press. ISBN 1-86232-031-4. 
  • Wheatley, Abigail (2010). "Caernarfon Castle and its Mythology". En Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 129–139. ISBN 978-1-84217-380-0. 
Eduardo I de Inglaterra
Nacemento: 17 de xuño de 1239 Falecemento: 7 de xullo de 1307


Títulos Reais
Precedido por
Henrique III


Rei de Inglaterra
Duque de Aquitania
Señor de Irlanda

1272–1307
Sucedido  por
Eduardo II
Duque de Gascuña
1249–1307
Precedido por
Xoana


Condado de Ponthieu
1279–1290
xunto con Leonor