Henrique III de Inglaterra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Henrique III de Inglaterra

Henrique III de Inglaterra nado no castelo de Winchester, o 1 de outubro de 1207 e finado no Palacio de Westminster o 16 de novembro de 1272. Foi rei de Inglaterra e señor de Irlanda de 1216 a 1272.

Foi o fillo primoxénito do rei Xoán I de Inglaterra e de Isabel de Angoulema. Sucedeu ó seu pai en 1216 con só nove anos, polo que o país foi gobernado por rexentes ata 1227.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primera coroación de Henrique III en 1216. Ilustración do século XIII
Segunda coroación de Henrique III por Mateo de París

Home afable e calmo por natureza, dedicouse a cultivar as artes e letras en lugar de devolver á coroa o prestixio perdido. Ademais, a súa fatal debilidade de carácter fíxoo doado monicreque da súa esposa, quen colocou os postos do goberno aos favoritos franceses que levara consigo cando se casou co rei, o que provocou o rexeitamento da nobreza, encabezada polo seu propio cuñado Simón V de Montfort.

A súa xestión política foi un rotundo fracaso: os seus intentos de conseguir a coroa Imperial para o seu irmán Ricardo de Cornualles e a coroa de Sicilia para o seu fillo Edmundo -o que fixo que gastase grandes caudais en exércitos- e as súas pretensións de recuperar as súas posesións francesas, tampouco tiveron éxito, tendo que asinar o Tratado de París (1259), polo que cedía os seus condados de Anjou, Turena e Maine. Luis IX, nun acto de extremada xenerosidade, permitiulle conservar o ducado de Guyena como feudo vasalo.

No 1258 reúne ao parlamento para esixir unha contribución especial para aliviar a súa situación económica, pero os baróns do reino, capitaneados por Montfort, rexeitan, e chegan a obrigar o rei a asinar as Provisións de Oxford, que restrinxían o poder real.

Henrique III négase a respectar os acordos subscritos, o que provoca a sublevación dos nobres, con Montfort á cabeza, provocando a Segunda Guerra dos Baróns. O rei foi derrotado e feito prisioneiro na Batalla de Lewes en 1264. Leonor e o seu fillo maior Eduardo, herdeiro do trono, refúxianse en Francia, ao lado de Margarida (irmá maior de Leonor), quen convence ao seu esposo Luís IX de que apoie a Eduardo cun exército para reconquistar o poder e liberar o seu pai.

Entrementres, a actitude despótica de Montfort -que co título de Senescal de Inglaterra era o virtual gobernante do país- granxeoulle a antipatía do seu antigos aliados. Eduardo aproveita isto para retornar a Inglaterra e reunir baixo o seu mando aos descontentos, enfrontando ao usurpador Montfort na Batalla de Evesham (4 de agosto de 1265), onde foi derrotado e morto.

O rei é liberado e reposto no trono, pero tanto el coma o seu fillo e herdeiro comprenden que non poden seguir gobernando como os seus antepasados, polo que deciden recoñecer a Carta Magna e boa parte das Provisións de Oxford no estatuto de Marlborough en 1267, que tamén contén elementos do ditame de Kenilworth.

Henrique III morreu no palacio de Westminster o 16 de novembro de 1272 e foi sepultado na abadía de Westminster.



Predecesor:
Xoán I de Inglaterra
Flag of England.svg
Rei de Inglaterra e Señor de Irlanda

1216 - 1272
Sucesor:
Eduardo I de Inglaterra