Camilo Díaz Baliño
 |
Artigo nos seus primeiros pasos. Este artigo relacionado cunha personalidade galega é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel e contribúe a que a Galipedia mellore e medre. Existen igualmente outros artigos relacionados que precisan de revisión e nos que posibelmente tamén poidas contribuír. |
Camilo Buenaventura Díaz Baliño, nado en Ferrol o 14 de xullo de 1889 e finado en Palas de Rei o 14 de agosto de 1936, foi un escritor, pintor, escenógrafo e artista gráfico galego.
Índice |
[editar] Traxectoria
.jpg)
En 1905 trasladouse a Madrid pensionado pola Deputación da Coruña, pero como non chegou a axuda prometida traballou nun taller de escenografía e regresou á Coruña onde ingresou na Escola de Artes e Oficios. En 1908 volveu a Madrid, contratado polo ministerio de Graza e Xustiza, e estudou escenografía. En 1916 iniciou a súa relación profesional con Isaac Fraga e en 1920 trasladouse a Santiago de Compostela onde estableceu o taller de escenografía da Empresa de Espectáculos Fraga (1920-1924) coa que se trasladou a Madrid entre 1922 e 1924. En 1925 ingresou como delineante interino no concello de Santiago e despois obtivo o posto en propiedade.
Foi membro das Irmandades da Fala e militante do Partido Galeguista. Autor de relatos publicados na prensa galega da época, sobre todo n'A Nosa Terra, cun forte estilo patriótico. Deseñou a capa das obras publicadas na colección Lar.
Detido ao comezo da Guerra Civil española, estivo na prisión de Santiago de Compostela ata que foi asasinado en Palas de Rei o 14 de agosto de 1936. O seu cadáver apareceu á beira da estrada en Saa, na parroquia de Meixide.
Pertenceu á Masonería. Foi irmán dos tamén artistas Indalecio, María Dolores e Ramiro Díaz Baliño, e pai de Isaac Díaz Pardo.
[editar] Obra
- Conto de guerra, 1928 (narrativa).
[editar] Véxase tamén
[editar] Bibliografía
- Durán, José Antonio (1990), Camilo Díaz Baliño. Crónica de otro olvido inexplicable, Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-501-0.
