Louis Rosier

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Louis Rosier
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Flag of France.svg Francia
Anos en activo 1950-1956
Escudería(s) Talbot-Lago, Ferrari, Maserati (principalmente como privado)
Grandes Premios disputados 38
Campionatos 0
Vitorias 0
Podios 2
Pole positions 0
Voltas rápidas {{{VRápidas}}}
Primeiro GP Gran Premio do Reino Unido de 1950
Derradeiro GP Gran Premio de Alemaña de 1956
Un Talbot-Lago T26C Rosier de 1951 no paddock de Dijon-Prenois durante o Grand Prix de l'Âge d'Or no 2011. Este coche foi conducido por Louis Rosier e Juan Manuel Fangio durante as 24 Horas de Le Mans en 1951.

Louis Rosier nado en Chapdes-Beaufort o 5 de novembro de 1905 e finado en Neuilly-sur-Seine o 29 de outubro de 1956[1], foi un piloto de carreiras francés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Participou en 38 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutando o 13 de maio de 1950. Logrou dous podios, e anotou un total de 18 puntos de campionato. Gañou o Gran Premio dos Países Baixos dúas veces en anos consecutivos 1950 e 1951, o Circuíto d'Albi, Gran Premio de l'Albigeois e as 24 Horas de Le Mans co seu fillo Jean-Louis Rosier. Rosier era propietario do concesionario Renault de Clermont-Ferrand.[2]

En 2016, nun traballo académico que informou dun estudo de modelaxe matemática que avaliou a influencia relativa do piloto e da máquina, Rosier clasificouse como o 19º mellor piloto de Fórmula Un de todos os tempos.[3]

Fórmula Un e competición de coches deportivos[editar | editar a fonte]

Rosier terminou cuarto en Silverstone nun Talbot, en outubro de 1948. O evento foi o Gran Premio Internacional RAC, o primeiro gran premio que se celebrou en Inglaterra desde 1927.[4] Levou un Talbot-Lago de 4,5 litros sen sobrealimentador ata o terceiro lugar no Gran Premio de Gran Bretaña de 1949 en Silverstone. Quedou a unha volta do gañador cunha velocidade de 122.65 km/h.[5] Rosier gañou un Gran Premio Internacional en Spa-Francorchamps en xuño de 1949. Pilotou un Talbot no evento de 500 km. de 32 voltas, acadando un tempo de 3 horas, 15 minutos e 17 segundos. Asumiu o liderado despois de 23 voltas, chegando á meta por diante de Luigi Villoresi.[6] Rosier gañou as 24 Horas de Le Mans de 1950 cun Talbot azul. Fíxo equipo co seu fillo Jean-Louis Rosier que só pilotou dúas voltas durante a carreira, o que significa que Louis gañou a carreira practicamente só. Rematou unha volta por diante de Pierre Meyrat que conducía un coche da mesma marca. Os Rosier percorreron 256 voltas, 3.481 km, en 23:54:2.2.[2] Rosier gañou o Gran Premio de Albi en Albi, Francia en maio de 1953. Conducía un Ferrari, percorrendo as 18 voltas das finais, 160 km., en 56:36:8. Promediou 160 km/h.[7] Rosier quedou segundo nun Ferrari en un Gran Premio en Aix-Les-Bains, en xullo de 1953. O seu tempo foi 2:24:48.1.[8] En abril de 1956 Rosier terminou cuarto nun Maserati, nunha carreira de 201 millas en Aintree. Stirling Moss levou a un Maserati azul á vitoria na proba de 67 voltas para coches de Fórmula Un, cunha velocidade media de 135´57 km/h.[9] Rosier terminou quinto no Gran Premio de Alemaña de 1956 ao volante dun Maserati.[10]

Écurie Rosier[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Ecurie Rosier.

Louis Rosier foi o propietario e director dun equipo de carreiras, a "Ecurie Rosier". Creado orixinalmente para acoller o Talbot-Lago T26 de Rosier (para Rosier ou para un piloto invitado), máis tarde evolucionou a un equipo real que correu principalmente con coches Talbot-Lago, logo Maserati 4CLT e 250F, e finalmente con Ferrari 500, simultaneamente para Rosier e outro piloto. Ao longo da década de 1950, Écurie Rosier proporcionou pilotaxes na Fórmula Un para Henri Louveau, Georges Grignard, Louis Chiron, Maurice Trintignant, André Simon e Robert Manzon.

Circuíto Louis Rosier[editar | editar a fonte]

Louis Rosier foi un dos principais patrocinadores do Circuíto de Charade. Despois da Segunda Guerra Mundial, Jean Auchatraire (presidente da sección de carreiras do Automobile Club local) e Louis Rosier promoveron a idea dunha pista de carreiras arredor de Clermont-Ferrand.[11]

Elaboráronse un conxunto de anteproxectos para un circuíto de lonxitude entre 4 e 6 km, cumprindo as últimas normas de seguridade con gran capacidade de aparcadoiro nun lugar fóra dos límites da cidade nunha paisaxe montañosa.

O Desastre de Le Mans (número de mortos: 84 vidas) o 11 de xuño de 1955 detivo o proxecto. Todos os eventos de carreiras aprazáronse. Non se permitiu que se producisen máis eventos en pistas urbanas temporais. Os eventos de carreiras só se permitiron en pistas de carreiras pechadas, sempre que cumprisen un novo conxunto de regras. En Clermont-Ferrand, como ocorreu con moitos outros novos circuítos de carreiras, imaxinaban e discutían, revisaban e avaliaban novos dispositivos de seguridade. Pero o concepto de "pista de carreiras de montaña" avanzou. Sería o único deste tipo en Francia.

Auchatraire, Rosier e Raymond Roche (o xestor do circuíto de Reims-Gueux) traballaron xuntos para que o proxecto fose aceptado pola comunidade política antes de buscar financiamento. Pero Rosier morreu en Montlhéry o 26 de outubro de 1956 e non foi testemuña de que o seu proxecto chegara a bo porto. O circuíto inaugurouse o 27 de xullo de 1958, co nome do seu famoso fundador "Circuit de Charade Louis Rosier". Pouco despois, varios campións participaron en carreiras na pista, cada un deles, incluído Stirling Moss, facendo declaracións moi positivas sobre a pista e os seus arredores.

Morte[editar | editar a fonte]

Louis Rosier sufriu feridas na cabeza nun accidente na pista de Montlhéry, ao sur de París, Francia, o 7 de outubro de 1956. Tres semanas despois, o 29 de outubro de 1956, Rosier sucumbiu as feridas recibidas no accidente.[12]

Resultados completos na Fórmula 1[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Pos. Puntos
1950 Ecurie Rosier Talbot-Lago T26C Talbot-Lago 6 en liña RU
5
MON
Ret
500
ITA
4
13
Automóbiles Talbot-Darracq SA Talbot-Lago T26C-DA SUI
3
BEL
3
FRA
Ret
Charles Pozzi Talbot-Lago T26C FRA
6*
1951 Ecurie Rosier Talbot-Lago T26C-DA Talbot-Lago 6 en liña SUI
9
500
BEL
4
FRA
Ret
RU
10
ALE
8
ITA
7
ESP
7
13º 3
1952 Ecurie Rosier Ferrari 500 Ferrari 4 en liña SUI
Ret
500
BEL
Ret
FRA
Ret
RU
DNA
ALE
NED
ITA
10
NC 0
1953 Ecurie Rosier Ferrari 500 Ferrari 4 en liña ARX
500
NED
7
BEL
8
FRA
8
RU
10
ALE
10
SUI
Ret
ITA
16
NC 0
1954 Ecurie Rosier Ferrari 500/625 Ferrari 4 en liña ARX
Ret
500
BEL
FRA
Ret
RU
Ret
ALE
8
SUI
NC 0
Officine Alfieri Maserati Maserati 250F Maserati 6 en liña ITA
8
Ecurie Rosier ESP
7
1955 Ecurie Rosier Maserati 250F Maserati 6 en liña ARX
MON
Ret
500
BEL
9
NED
9
RU
ITA
NC 0
1956 Ecurie Rosier Maserati 250F Maserati 6 en liña ARX
MON
Ret
500
BEL
8
FRA
6
RU
Ret
ALE
5
ITA
19º 2
* Indican unidade compartida con Charles Pozzi

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Jenkins, Richard. "The World Championship drivers – Where are they now?". OldRacingCars.com. Consultado o 2007-07-29. 
  2. 2,0 2,1 Rosier First In Auto Race, New York Times, 26 de xuño de 1950, Page 36.
  3. Hanlon, Mike (2016-05-12). "The Top 50 F1 drivers of all time, regardless of what they were driving". New Atlas. Consultado o 2017-12-23. 
  4. "Grand Prix To Villoresi", New York Times, 3 de outubro de 1948, Page S10.
  5. De Graffenried Annexes Grand Prix Auto Classic, New York Times, 15 de maio de 1949, Page S6.
  6. "Rosier Captures Auto Race", New York Times, 20 de xuño de 1949, páxina 24.
  7. Frenchman Wins Automobile Race, Los Angeles Times, 1 de xuño de 1953, páxina C4.
  8. Bayol Takes Auto Race, New York Times, 27 de xullo de 1953, Páxina 22.
  9. Moss' Maserati Takes 201-mile Aintree Race, 22 de abril de 1956, Page 205.
  10. "Fangio". Captures Race In Germany", New York Times, 6 de agosto de 1956, páxina 37.
  11. [http. ://www.racingcircuits.info/europe/france/charade.html "Charade"] |url= incorrecto (Axuda). racingcircuits.info. Consultado o 31 de marzo de 2017. 
  12. French Driver Dies, Los Angeles Times, 30 de outubro de 1956, Page C4.