Héctor

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Casandra ofrecendo unha libación a Héctor

Héctor (do grego ῝Εκτωρ) foi un príncipe troiano encargado, na Guerra de Troia, da defensa da cidade fronte as hostilidades dos aqueos, ata a súa morte a mans de Aquiles.

Familia[editar | editar a fonte]

Héctor era fillo primoxénito do rei troiano Príamo e da raíña Hécuba, e irmán de Paris e Casandra. Estaba casado con Andrómaca, filla do rei dos cilicios, coa que tivo un único fillo, Astianacte.

Actuación na Guerra de Troia[editar | editar a fonte]

Héctor é un dos personaxes principais no poema homérico da Ilíada. Como comandante das forzas da cidade, a súa contribución á resistencia fronte ó exército grego foi decisiva. Na obra, Héctor sitúase como o personaxe antagonista de Aquiles, non só no campo de batalla, senón tamén no carácter. Mentres que a Ilíada comeza facendo referencia a Aquiles, termina coa morte de Héctor:

Mais, así que se descubriu a filla da mañá, Eos de rosados dedos, congregouse o pobo en torno á pira do ilustre Héctor. E cando todos se reuniron, apagaron con negro viño a parte da pira que as lapas alcanzaran; e seguidamente os irmáns e os amigos, xemendo e corréndolles as bágoas polas meixelas, recolleron os brancos ósos e os colocaron nunha furna de ouro, envoltos en fino velo de púrpura. Depositaron a furna no burato, que cubriron con moitas e grandes pedras, amontoaron a terra e erixiron a mámoa. Puxeran sentinelas por todos lados, para vixiar se os aqueos, de fermosas grebas, os atacaban. Levantada a mámoa, volvéronse: e reunidos despois no pazo do rei Príamo, alumno de Zeus, celebraron o espléndido banquete fúnebre. Así celebraron as honras de Héctor, domador de cabalos.
Homero, A Ilíada XXIV

Reticencias de Héctor ás hostilidades[editar | editar a fonte]

Héctor, Andrómaca, Astianacte e o helmo.

Malia ser o guerreiro máis temido polos seus inimigos, Héctor non aprobou a guerra entre gregos e troianos. Ó observar como Paris evita combater con Menelao, repróchalle que rexeite o combate tras causar tantos problemas á patria. Polo tanto, Paris propón enfrontarse a Menelao en combate singular, quedándose o vencedor con Helena e poñendo así fin á guerra. Porén, durante o duelo Afrodita levouse a Paris do campo de batalla. Menelao reclama a vitoria, pero Pándaro feriuno cunha frecha desde as murallas, recomezando a guerra.

Os gregos atacaron e obrigaron ós troianos a retirarse, polo que Héctor debeu saír e encabezar o contraataque. Ó disporse a atravesar as portas da cidade, a súa esposa Andrómaca, con Astianacte nos brazos, detívoo e lle suplicou, no seu nome e no do seu fillo, que non saíse. Héctor sabía que Troia e a casa de Príamo estaban condenadas, e que os seus destinos serían a morte ou a escravitude nun país estranxeiro. El explicoulle que non pode rexeitar a loita, consolándoa coa idea de que ninguén o podería abater ata que chegase a súa hora. O brillo do helmo de bronce asustou a Astianacte, facéndoo chorar. Héctor quitoullo, abrazou á súa familia, e pediu a Zeus que o seu fillo puidese chegar a converterse en caudillo e obter máis gloria na batalla que el.

Héctor e Áiax[editar | editar a fonte]

Héctor e Áiax intercambian regalos

Héctor e Paris atravesaron as portas e reagruparon ós troianos, provocando estragos entre os gregos. Ó comunicarlle o seu irmán Heleno (con dotes divinatorias) que non era o seu destino morrer aínda, Héctor desafiou a calquera dos gregos a un combate singular. Ó principio, os aqueos mostráronse reticentes, pero tras ser reprendidos por Néstor, nove gregos ofrecéronse e sortearon quen de entre eles se enfrontaría ó troiano. Áiax Telamón foi elixido e loitou con Héctor durante todo o día, sendo ámbolos dous incapaces de obter a vitoria. Ó terminar o duelo, cada rival expresou a súa admiración polo valor e a habilidade do contrincante. Héctor regalou a súa espada a Áiax (que acabaría usándoa para suicidarse), e este fixo o mesmo co seu cinto.

Ámbolos dous bandos pactaron unha tregua para enterrar ós mortos. Esta tregua foi aproveitada polos gregos para construír unha muralla e abrir un foxo arredor das naves.

Acoso ó campamento grego[editar | editar a fonte]

Os troianos empurraron ós gregos dentro do seu campamento trala cerca, e estaban a piques de alcanzar as naves, pero Agamenón reagrupou o exército grego e repeleu o ataque. Á caída da noite Héctor decidiu atacar o campamento inimigo e queimar as naves ó día seguinte.

Tras unha resistencia inicial, as tropas troianas avanzaron cara as naves. Diómedes e Odiseo obstaculizaron a Héctor e gañaron tempo para a retirada, mentres os troianos trataron de derribar a cerca. Héctor golpeou as portas cunha gran pedra, despexándoa, e ordenou ó seu exército escalar o muro.

A batalla trasladouse ó interior do campamento grego. Héctor foi alcanzado por unha pedra arroxada por Áiax, pero Apolo infundiulle forzas. Finalmente, Héctor chegou ata a nave de Protésilas e ordenou incendiala, pero Áiax fixo fracasar tódolos intentos.

Héctor e Patroclo[editar | editar a fonte]

Ante a perigosa ofensiva troiana, as esperanzas gregas reducíronse a que Aquiles retornase á loita. Porén, o heroe grego mantívose renitente malia as súplicas dos seus aliados, polo que o seu amigo Patroclo decidiu vestirse coa armadura de Aquiles e pórse ó mando dos mirmidóns. Durante a loita, Patroclo foi ferido por Euforbo e morto por Héctor.

Héctor tomou a armadura de Aquiles e ordenou a retirada do combate, evitando combater contra Áiax polo corpo de Patroclo. Ó saber da morte de Patroclo, Aquiles clamou vinganza e aceptou volver á loita.

Derrota e morte[editar | editar a fonte]

Aquiles arrastra o cadáver de Héctor

Durante a noite, os troianos reuníronse en xunta. Polidamante, amigo e lugartenente de Héctor, aconsellou volver á cidade para protexerse da ira e o ataque de Aquiles. Porén, Héctor desoíu o consello, ordenou manterse no campamento e se mostrou decidido a enfrontarse a Aquiles:

Mañá, ó apuntar a aurora, vestiremos a armadura e suscitaremos un disputado combate xunto as cóncavas naves. E se verdadeiramente o divino Aquileo se propón saír do campamento, pesaralle tanto máis, canto máis se arrisque, porque me propoño non fuxir del, senón afrontalo na batalla horrísona; e alcanzará unha gran vitoria, ou serei eu quen a consiga. Que Ares é a todos común e adoita causar a morte do que matar desexaba.
Homero, A Ilíada XVIII.

Ó día seguinte, Aquiles e os gregos avanzaron empuxando ós troianos cara a cidade. Héctor asustouse e mesturouse entre as tropas por consello do deus Apolo. Pero tras dar morte Aquiles a Polidoro, irmán de Héctor, este deixou de esconderse e acudiu ó enfrontamento. Novamente, Apolo axudou a Héctor, retirándoo do combate.

Na retirada á cidade das tropas troianas, Héctor quedou fóra das portas e foi perseguido por Aquiles. Deron tres voltas ás murallas ata que Atenea, na forma de Deífobo, incitou a Héctor a plantar cara a Aquiles.

Héctor pediu a Aquiles que se honrase o cadáver do perdedor, pero o grego refugou calquera trato. Finalmente Aquiles matou a Héctor, cravándolle a lanza na base do pescozo, o único lugar desprotexido pola súa armadura.

O cadáver de Héctor[editar | editar a fonte]

Regreso do corpo de Héctor a Troia. Baixorrelevo en mármore de sarcófago romano

Unha vez morto, o corpo de Héctor foi lacerado polos aqueos, e posteriormente atado polos nocellos ó carro de Aquiles, que o arrastrou extramuros. Durante varios días, o corpo permaneceu exposto ó sol e os animais, pero, finalmente, o rei Príamo aventurouse ata a tenda de Aquiles e lle suplicou a devolución. Aquiles apiadouse e, a cambio dun rescate, entregou o cadáver de Héctor ó seu pai, que xa en Troia realizou os funerais.

Referencias históricas[editar | editar a fonte]

Non hai evidencias directas da existencia dos heroes homéricos, así que as teorías acerca deles se apoian noutras evidencias, que non son o suficientemente sólidas para considerarse concluíntes.

Unha das case evidencias máis suxerintes constitúena os nomes dos heroes troianos nas táboas escritas en Lineal B. Alí atopáronse moitos dos nomes homéricos masculinos, entre eles e-ko-to (Héctor).[1]

Etimoloxía do nome[editar | editar a fonte]

Hai diferentes versións acerca da orixe do nome. Unha delas apunta a que provén de ἔχειν (ékhein), co significado aproximado de «o que sostén».[2] Por outro lado, podería ter unha orixe non grega, xa que aínda se descoñece a filiación lingüística do pobo troiano.

Influencia posterior[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. John Chadick, 2nd Edition of Ventris & Chadwick, Documents in Mycenaean Greek, Cambridge, 1973, Page 104.
  2. Héctor en Online Etymological Dictionary

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Héctor