Damasco

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.

Coordenadas: 33°30′47″N 36°17′31″E / 33.513°N 36.292°E / 33.513; 36.292

Damasco
دمشق (en árabe)
Flag of Damascus.png
Damascus from Qasiyon.JPG
Vista de Damasco dende o Monte Qassioun.
Situación xeográfica
Damasco en Siria
Damasco
Damasco
País Flag of Syria.svg Siria
Rexión
Subrexión
Distrito
Xeografía
Altitude 692 msnm
Superficie 109 km²
Poboación
Poboación 1.669.000 hab. (2007)
Densidade hab/km²
Información
Código postal 963
Alcalde Bishr Al Sabban
Páxina web edamascus.sy

Damasco (en árabeدمشق, tr. "Dimashq") é a capital de Siria e a capital máis antiga do mundo.[Cómpre referencia] Segundo o Novo Testamento, San Paulo tivo unha visión de Xesús no camiño a Damasco, polo cal a cidade considérase sacra tanto no cristianismo como no islam. Entre os seus atractivos turísticos sobresae a tumba de Saladino, o soado defensor da Terra Santa durante a época das cruzadas. Ten unha poboación de 4.500.000 habitantes (2005).

Xeografía[editar | editar a fonte]

A cidade, situada a 692 m de altitude, está está dividida en dúas partes. A cidade nova, cos seus edificios modernos, e a cidade antiga, onde se agrupan os atractivos desta capital con 6.000 anos de existencia, que xa aparece mencionada en textos de fai catro milenios e medio.

Transportes[editar | editar a fonte]

Preto da cidade atópase o Aeroporto de Damasco, un dos dous aeroportos internacionais cos que conta Siria xunto ao sito próximo a Alepo. As conexións cos países veciños por transporte público ademais de mediante avión son principalmente por ferrocarril, seguindo a ruta dende Estambul (Turquía) a Aman (Xordania).

O transporte interior vese fortalecido polos aeroportos de Qamisli, Lataquia e Deir Az-Zur e por unha densa rede de estradas e servizo de autocares, medio de transporte máis utilizado polos sirios.

A Cidade Antiga[editar | editar a fonte]

A cidade antiga de Damasco foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979. Ocupa unha superficie de 135 hectáreas, e estaba rodeada por unha muralla romana, da que perduran os lados norte e este, e parte ao lado sur. Consérvanse oito portas, das que a máis antiga, Bab Sharqi, remóntase ao período romano. No sentido das agullas do reloxo, empezando polo norte, son:

  • Bab al-Faraj (porta da liberación),
  • Bab al-Faradis (porta do paraíso),
  • Bab al-Salam (porta da paz), como as dous anteriores, no lado norte da muralla;
  • Bab Tuma (porta de santo Tomás), na esquina nordeste,
  • Bab Sharqi (porta do leste),
  • Bab Kisan, no sueste, por onde, segundo a tradición, Paulo de Tarso fuxiu de Damasco, descendido das murallas nun cesto; nesta porta, hoxe pechada, existe unha capela que recorda o suceso;
  • al-Bab al-Saghir (porta pequena), no lado sur,
  • Bab al-Jabiya, no sudoeste, á entrada do zoco Midhat Pasha.

Aínda que a cidade aínda conserva vestixios romanos e bizantinos, a maior parte dos 125 edificios e monumentos incluídos na declaración da UNESCO corresponden á arte islámica.

En primeiro lugar, destaca a Gran Mesquita dos Omeias, construída no século VIII (cara a 705), un dos lugares santos do Islam. O inmenso patio de 122 metros de longo, tapizado de louzas que pertenceron a un monumento romano, ofrece varias exquisitas decoracións. Entre elas, a do tesouro, unha construción que se ergue sobre columnas e que se utilizaba para almacenar o ouro do Estado.

A sala de oración da mesquita contén unha tumba, a de Xoán Bautista, caso excepcional no Islam e vestixio da antiga basílica de san Xoan Bautista.

Segundo a tradición local, o minarete máis alto da mesquita, chamado minarete de Xesús, marca o lugar onde o Mesías volverá á terra o día do xuízo final.

A douscentos metros da Gran Mesquita hai un exemplo de riquísima arquitectura de deseño árabe-otomán, como é o Palacio Azem, do século XVIII. Hoxe é un museo das artes e tradicións e exhibe, nos diversos cuartos, maniquís que ilustran sobre a vida cotiá nesa residencia, que pertenceu ao gobernador de Damasco.

A Vía Recta foi na súa orixe o decumano da Damasco romana; estendíase ao longo de 1500 metros. Hoxe en día, corresponde á rúa Bab Sharqi e ao zoco cuberto Midhat Pasha, un dos máis importantes de Damasco. A rúa Bab Sharqi, chea de pequenas tendas, conduce ao vello barrio cristián de Bab Tuma; ao final da rúa atópase a Casa de Ananías, unha capela subterránea que foi en tempos unha adega.

A cidade vella está sementada de mesquitas -en todo Damasco hai preto de 700- de moi diversas épocas.

Historia[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Historia urbana de Damasco.

A zona na que se asenta a capital de Siria é unha nas que se teñen datado evidencias de asentamentos humanos estabeis máis antigos, en torno ao 9000 a.C. Pero non foi aproximadamente ata o 1200 a.C. cando os arameos se asentaron no que oxe é Damasco coincidindo cas migracións dos Pobos do Mar. O reino arameo de Damasco acadou o seu cenit no século IX a.C.

Gran Mesquita de Damasco.

A finais do século VIII a.C. Damasco foi dominada polos asirios e foi pasando dun poder a outro, ao Imperio neobabilonio e Imperio Arqueménida. En 332 a.C. foi conquistada por Alexandre o Grande e quedou inmersa nas disputas entre os sucesores (Ptolomeos e Seléucidas).

A conquista romana chegou no ano 64 a.C., afrontando grandes reformas na cidade tanto civís (acuedúcto...) como militares (muralla, fortes...) que permitiron que a cidade seguira florecendo como cidade de comercio, punto de paso das caravanas entre oriente (Ruta da Seda), o sur (Petra, Arabia...) e occidente (Imperio Romano).

Trala división do Imperio Romano en 395, Damasco quedaría baixo a influencia do Imperio Bizantino ata 636, cando os árabes conquistan a cidade. A partir de 661 pasou a ser a capital o Califato Omeia, vivindo entón a época de maior esplendor, porén menos dun século despois a Dinastía Abásida derrocou á Omeia, saqueou Damasco e trasladou a capital a Bagdad. Deste tempo de esplendor queda a Gran Mesquita de Damasco.

Tivo outra idade de ouro no século XIII, aínda que xa cen anos antes, cando Xerusalén caeu en poder dos cruzados, a cidade transformouse nun sitio de resistencia islámica fronte aos embates do “exército de Deus”.

Pasaron os mongois e os mamelucos e no século XVIII, xa en poder dos turcos do Imperio Otomán, recobrou o brillo que se opacara un pouco. Daquela época datan decenas de palacetes e residencias magníficas, nada ostentosas no exterior pero luxosas portas dentro.

Moita historia cruzou por Damasco, cidade que, ademais, foi durante séculos un punto obrigado de reaprovisionamiento e descanso para as caravanas de vinte mil persoas e dez mil camelos que ían camiño da sacra Meca; aínda faltaba un mes polo deserto.

Cidades irmandadas[editar | editar a fonte]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Damasco

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]