Damasco

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.

Coordenadas: 33°30′47″N 36°17′31″E / 33.513°N 36.292°E / 33.513; 36.292

Damasco
دمشق (en árabe)
Flag of Damascus.png
Damsacus infobox2.jpg
Situación xeográfica
Damasco en Siria
Damasco
Damasco
País Flag of Syria.svg Siria
Rexión
Subrexión
Distrito
Xeografía
Altitude 692 msnm
Superficie 109 km²
Poboación
Poboación 1.669.000 hab. (2007)
Densidade hab/km²
Información
Código postal 963
Alcalde Bishr Al Sabban
Páxina web edamascus.sy

Damasco (en árabeدمشق, tr. "Dimashq") é a capital de Siria e a capital máis antiga do mundo.[Cómpre referencia] Segundo o Novo Testamento, San Paulo tivo unha visión de Xesús no camiño a Damasco, polo cal a cidade considérase sacra tanto no cristianismo como no islam. Entre os seus atractivos turísticos sobresae a tumba de Saladino, o soado defensor da Terra Santa durante a época das cruzadas. Ten unha poboación de 4.500.000 habitantes (2005).

Xeografía[editar | editar a fonte]

A cidade, situada a 692 m de altitude, está está dividida en dúas partes. A cidade nova, cos seus edificios modernos, e a cidade antiga, onde se agrupan os atractivos desta capital con 6.000 anos de existencia, que xa aparece mencionada en textos de fai catro milenios e medio.

Transportes[editar | editar a fonte]

Preto da cidade atópase o Aeroporto de Damasco, un dos dous aeroportos internacionais cos que conta Siria xunto ao sito próximo a Alepo. As conexións cos países veciños por transporte público ademais de mediante avión son principalmente por ferrocarril, seguindo a ruta dende Estambul (Turquía) a Aman (Xordania).

O transporte interior vese fortalecido polos aeroportos de Qamisli, Lataquia e Deir Az-Zur e por unha densa rede de estradas e servizo de autocares, medio de transporte máis utilizado polos sirios.

A Cidade Antiga[editar | editar a fonte]

A cidade antiga de Damasco foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979. Ocupa unha superficie de 135 hectáreas, e estaba rodeada por unha muralla romana, da que perduran os lados norte e este, e parte ao lado sur. Consérvanse oito portas, das que a máis antiga, Bab Sharqi, remóntase ao período romano. No sentido das agullas do reloxo, empezando polo norte, son:

  • Bab al-Faraj (porta da liberación),
  • Bab al-Faradis (porta do paraíso),
  • Bab al-Salam (porta da paz), como as dous anteriores, no lado norte da muralla;
  • Bab Tuma (porta de santo Tomás), na esquina nordeste,
  • Bab Sharqi (porta do leste),
  • Bab Kisan, no sueste, por onde, segundo a tradición, Paulo de Tarso fuxiu de Damasco, descendido das murallas nun cesto; nesta porta, hoxe pechada, existe unha capela que recorda o suceso;
  • al-Bab al-Saghir (porta pequena), no lado sur,
  • Bab al-Jabiya, no sudoeste, á entrada do zoco Midhat Pasha.

Aínda que a cidade aínda conserva vestixios romanos e bizantinos, a maior parte dos 125 edificios e monumentos incluídos na declaración da UNESCO corresponden á arte islámica.

En primeiro lugar, destaca a Gran Mesquita dos Omeias, construída no século VIII (cara a 705), un dos lugares santos do Islam. O inmenso patio de 122 metros de longo, tapizado de louzas que pertenceron a un monumento romano, ofrece varias exquisitas decoracións. Entre elas, a do tesouro, unha construción que se ergue sobre columnas e que se utilizaba para almacenar o ouro do Estado.

A sala de oración da mesquita contén unha tumba, a de Xoán Bautista, caso excepcional no Islam e vestixio da antiga basílica de san Xoan Bautista.

Segundo a tradición local, o minarete máis alto da mesquita, chamado minarete de Xesús, marca o lugar onde o Mesías volverá á terra o día do xuízo final.

A douscentos metros da Gran Mesquita hai un exemplo de riquísima arquitectura de deseño árabe-otomán, como é o Palacio Azem, do século XVIII. Hoxe é un museo das artes e tradicións e exhibe, nos diversos cuartos, maniquís que ilustran sobre a vida cotiá nesa residencia, que pertenceu ao gobernador de Damasco.

A Vía Recta foi na súa orixe o decumano da Damasco romana; estendíase ao longo de 1500 metros. Hoxe en día, corresponde á rúa Bab Sharqi e ao zoco cuberto Midhat Pasha, un dos máis importantes de Damasco. A rúa Bab Sharqi, chea de pequenas tendas, conduce ao vello barrio cristián de Bab Tuma; ao final da rúa atópase a Casa de Ananías, unha capela subterránea que foi en tempos unha adega.

A cidade vella está sementada de mesquitas -en todo Damasco hai preto de 700- de moi diversas épocas.

Historia[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Historia urbana de Damasco.

A zona na que se asenta a capital de Siria é unha nas que se teñen datado evidencias de asentamentos humanos estabeis máis antigos, en torno ao 9000 a.C. Pero non foi aproximadamente ata o 1200 a.C. cando os arameos se asentaron no que oxe é Damasco coincidindo cas migracións dos Pobos do Mar. O reino arameo de Damasco acadou o seu cenit no século IX a.C.

Gran Mesquita de Damasco.

A finais do século VIII a.C. Damasco foi dominada polos asirios e foi pasando dun poder a outro, ao Imperio neobabilonio e Imperio Arqueménida. En 332 a.C. foi conquistada por Alexandre o Grande e quedou inmersa nas disputas entre os sucesores (Ptolomeos e Seléucidas).

A conquista romana chegou no ano 64 a.C., afrontando grandes reformas na cidade tanto civís (acuedúcto...) como militares (muralla, fortes...) que permitiron que a cidade seguira florecendo como cidade de comercio, punto de paso das caravanas entre oriente (Ruta da Seda), o sur (Petra, Arabia...) e occidente (Imperio Romano).

Trala división do Imperio Romano en 395, Damasco quedaría baixo a influencia do Imperio Bizantino ata 636, cando os árabes conquistan a cidade. A partir de 661 pasou a ser a capital o Califato Omeia, vivindo entón a época de maior esplendor, porén menos dun século despois a Dinastía Abásida derrocou á Omeia, saqueou Damasco e trasladou a capital a Bagdad. Deste tempo de esplendor queda a Gran Mesquita de Damasco.

Tivo outra idade de ouro no século XIII, aínda que xa cen anos antes, cando Xerusalén caeu en poder dos cruzados, a cidade transformouse nun sitio de resistencia islámica fronte aos embates do “exército de Deus”.

Pasaron os mongois e os mamelucos e no século XVIII, xa en poder dos turcos do Imperio Otomán, recobrou o brillo que se opacara un pouco. Daquela época datan decenas de palacetes e residencias magníficas, nada ostentosas no exterior pero luxosas portas dentro.

Moita historia cruzou por Damasco, cidade que, ademais, foi durante séculos un punto obrigado de reaprovisionamiento e descanso para as caravanas de vinte mil persoas e dez mil camelos que ían camiño da sacra Meca; aínda faltaba un mes polo deserto.

Cidades irmandadas[editar | editar a fonte]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Damasco

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]