Palantír

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Nas obras de J. R. R. Tolkien, unha palantír, en plural palantiri, é unha pedra esférica que serve para ver acontecementos e lugares distantes, ou tamén, para comunicarse co usuario doutra pedra. Aparecen por primeira vez en As dúas torres, o segundo tomo de O Señor dos Aneis e trala morte de Tolkien publicouse un ensaio chamado «The palantíri» dentro da obra Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth no que se afonda en detalles da súa orixe, natureza e funcionamiento.

O seu nome é unha palabra quenya (a lingua dos noldor) que significa ‘visión lonxana’. A miúdo son chamadas «pedras videntes».

Descrición[editar | editar a fonte]

Trátanse de rochas negras puídas e esféricas. No seu interior podían verse escenas de cousas que estaban ocurrindo en sitios afastados e mesmo de outros tempos. O posuidor podía, se a súa vontade era forte, dirixir a visión cara algo da súa preferencia, pero o máis habitual era que cada pedra establecese contacto con algunha outra, e con iso podía manterse comunicación mental cos demais custodios.

Historia[editar | editar a fonte]

As Palantíri foron fabricadas polos Noldor en Eldamar, que regalaron sete á Casa de Elendil, en Númenor. Sábese que en Tol Eressëa conservábase unha oitava pedra vidente (a pedra mestra) coa que Elendil mantiña comunicación cos elfos das Terras Imperecedoiras a través da Palantír que se mantiña nos Outeiros das Torres, ó oeste da Comarca, que só servía para este propósito.

Coa caída de Númenor, Elendil levounas á Terra Media e repartiunas por todo o seu reino. A principal delas foi colocada na Cúpula das Estrelas de Osgiliath. As outras foron distribuídas en Minas Ithil, Minas Anor, Orthanc, Annúminas, Elostirion e na Torre de Amon Sûl.