Gian Guido Belloni

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Gian Guido Belloni
Datos persoais
Nacemento21 de setembro de 1919
LugarCoA Città di Milano.svg Milán
Italia Italia
Falecemento21 de agosto de 1996
LugarCoA Città di Milano.svg Milán
Italia Italia
NacionalidadeItaliana
Actividade
CampoHistoria, numismática e arqueoloxía.
Contribucións e premios
Coñecido porEstudos de numismática grega e romana.
Premios1981: Jeton de Vermeil (SFN).
editar datos en Wikidata ]

Gian Guido Belloni, nado en Milán o 21 de setembro de 1919 e finado na mesma cidade o 21 de agosto de 1996, foi un historiador e numismático italiano especializado na Antigüidade romana e grega.[1]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Gian Guido Belloni naceu o 21 de setembro de 1919 en Milán.[2]

A súa carreira estivo moi vinculada ao ámbito museal. No Museo das Arte Decorativas de Milán ocupou os postos de conservador, vicedirector e, finalmente, director. Do mesmo xeito, entre 1968 e 1972 dirixiu o Museo Arqueolóxico e o Gabinete Numismático de Milán.[2]

En 1967 foi o fundador da revista Notizie dal Chiostro del Monastero Maggiore. Rassegna di studi archeologici e numismatici.[3]

A partir de 1972, a súa actividade centrouse exclusivamente no ensino universitario, logo de que en 1962 acadara a súa habilitación para a docencia de Numismática. Na Universidade de Xénova foi profesor de Numismática Antiga (1971-1980) e de Historia Romana (1980-1982). En 1982 pasou definitivamente á Universidade Católica do Sagrado Corazón, en Milán, onde xa se encargaba da materia de Numismática xa desde 1968, dado que nese ano acadou a cátedra de Antigüidade romana, que ocupou ata a súa xubilación en marzo de 1995.[3]

Os seus intereses como investigador centráronse en diversos aspectos da Antigüidade, sinaladamente na circulación monetaria na Antiga Grecia e na Antiga Roma, con algunhas incursións noutros temas como a moeda longobarda e medieval.[3]

Entre outras entidades académicas e asociativas, Belloni foi membro correspondente do Instituto Arqueolóxico Alemán, da Pontificia Academia Romana de Arqueoloxía, do Instituto Nacional de Estudos Etruscos e Itálicos, do Instituto Bonaerense de Numismática e Antigüidades, e da Sociedade Numismática Italiana, da que foi nomeado membro honorífico en 1996.[4]

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

En recoñecemento ás súas achegas á historia e á numismática, Gian Guido Belloni foi nomeado Cabaleiro Oficial da República e Comendador da Orde de Chipre.[4]

Premios[editar | editar a fonte]

Publicacións[editar | editar a fonte]

Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por Gian Guido Belloni ao longo da súa traxectoria:[6][7]

  • (1956). Avori tardo-classici e altomedioevali. A. Martello, Milán.
  • (1958). I capitelli romani di Milano. Centro nazionale di Studi per la Storia dell' Architettura, Roma.
  • (1960). Le monete romane dell'età repubblicana. Comune di Milano, Milán.
  • (1966). monete greche e romane del Museo teatrale alla Scala. Nuove edizioni, Milán.
  • (1974). Significati storico-politici delle figurazioni e delle scritte delle monete da Augusto a Traiano (Zecche di Roma e 'imperatorie'). De Gruyter, Berlín / Nova York.
  • (1977). Gabinetto Numismatico (2 tomos). Electa, Milán.
  • (1993). La moneta romana: società, politica, cultura. NIS, Roma.
  • (1996). L'uomo romano: affermazione del dominio e fermenti dello spirito. Capelli, Boloña.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Belloni, Gian Guido (1919-1996)". BnF: Notice de persone.
  2. 2,0 2,1 Perassi, C. "Gian Guido Belloni". En Airoldi, F. et al. (2019). Páxina 11.
  3. 3,0 3,1 3,2 Perassi, C. "Gian Guido Belloni". En Airoldi, F. et al. (2019). Páxina 12.
  4. 4,0 4,1 4,2 Perassi, C. "Gian Guido Belloni". En Airoldi, F. et al. (2019). Páxina 13.
  5. "Médaille et jeton de vermeil". Société Française de Numismatique (SFN).
  6. Pera, R. et al. (ed.) (1996).
  7. "Belloni, Gian Guido". WorldCat Identities.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]