Manaus

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Manaus
Bandeira de Manaus.svg Brasão de Manaus.svg
Estado Amazonas
Superficie 11.401 km²
Poboación
Densidade de poboación
1 802 525 (2010)
158,1/km²
Altitude 92 m sobre o nivel do mar
Código Postal (CEP): 69000-000
Coordenadas Xeográficas: 03º 06' lat. sul
60º 01' long. oeste
Internet: Prefectura de Manaus
Mapa
Manaus in Brazil.png


Manaus é unha cidade histórica e portuaria, da Rexión Norte do Brasil, localizada no centro da maior bosque tropical do mundo. [1] É a capital do Amazonas, o maior estado brasileiro.

Xeografía e turismo[editar | editar a fonte]

Localizase a unha latitude 03º06'07" Sur e a unha lonxitude 60º01'30" Oeste, estando a unha altitude de 92 metros. Foi fundada en 1669 polos portugueses. Sitúase na confluencia dos ríos Negro e Solimões. [1] É a cidade máis poboada da Amazonia brasileira (a sétima do Brasil), segundo as estatísticas do IBGE, sendo unha das cidades brasileiras máis coñecidas internacionalmente, [1] principalmente polo seu potencial turístico e polo ecoturismo, sendo o décimo maior destino de turistas no Brasil. [2]

Historia[editar | editar a fonte]

Orixe do nome - de poboado e vila à cidade[editar | editar a fonte]

O nome "Manaus" é orixinado da tribo Manaos, hoxe extinta, e que habitaba a rexión cando a chegada dos colonizadores portugueses. Fundada en 1669 co forte de San José do Río Negro. [3] Foi elevada a vila en 1832 co nome de Manaus, que significa "Mai dos deuses", en homenaxe á nación indíxena dos Manaós, [4] sendo legalmente transformada en cidade o día 24 de outubro de 1848 co nome de Cidade da Barra do Río Negro. [4] Soamente en 4 de setembro de 1856 volveu a ter o seu nome actual. [3] Ficou coñecida a principios do século XX, na época áurea do caucho. Nesa época foi bautizada como "Corazón da Amazonia" e "Cidade da Floresta". [4]

Histórico[editar | editar a fonte]

O 3 de xuño de 1542 o Río Negro foi descuberto por Francisco Orellana, que lle puxo o nome. A zona na que se atopaba o forte de San José da Barra do Río Negro foi habitada primeiramente polas tribos Manaós, barés, banibas e passés, as cales axudaron na construción do Forte e pasaron a vivir en palhoças humildes nas proximidades do Forte. [4] A tribo dos manáos (na grafía antiga, actualmente máis coñecido como Manaós)[5], considerada orgullosa polos portugueses, negábase a ser dominada e servir de man de obra escrava e entraba en enfrontamento cos habitantes do Forte. [5] Estas loitas só terminaron cando os militares portugueses comezaron a conectar ós mana a través de vodas coas fillas dos Tuxauas, dando comezo así a intensa mestizaxe na rexión e dando orixe aos caboclo s. Un dos líderes dos Manaós foi o indíxena Ajuricaba, que se opuxo á colonización dos portugueses e que, sen embargo, apoiaba os holandeses: Ajuricaba foi aprisionado e enviado a Belén. Morreu en situación misteriosa no percorrido da viaxe. Reza a lenda, que se lanzou ao río que tanto amaba, o río Negro, morrendo afogado xunto a outro líder indíxena.[5] Debido á colonización portuguesa, foi efectuado un traballo de esquecemento ou intento de borrar os trazos e obras históricas dos pobos indíxenas. Pódese notar que pola destrución do cemiterio indíxena, onde se atopa, actualmente, a Praza Don Pedro e o Palacio Río Branco. [6] Cando o gobernador Eduardo Ribeiro remodelou a praza e mandou nivelar as rúas que a cercaban, foron achados gran número de igazaba e actualmente non existe ningún marco indicando a súa existencia. [5]

Problemas sociais e desenvolvemento Urbano[editar | editar a fonte]

Manaus concentra actualmente unha grande poboación e un crecemento considerado desordenado, xerando invasións en terrenos públicos e particulares e o aumento das moradías precarias. A pesar diso, a cidade ten moitos atractivos turísticos, polas riquezas naturais próximas, como a selva amazónica ou o río Amazonas (formado polo encontro dos ríos Solimões e Negro.

A cidade posúe tamén un distrito industrial na rexión coñecida como Zona Franca de Manaus. A zona franca foi creada por decreto en 1967 para auxiliar o seu desenvolvemento. Industrias podían instalarse e importar equipamentos e compoñentes coa isención de impostos. Instaláronse alí principalmente modernas industrias electrónicas (como Nokia, Samsung, Sony Ericsson, Sanyo, Toshiba, Gradiente, Panasonic etc) e de motocicletas (Honda, Yamaha) que hoxe abastecen o mercado brasileiro e tamén exportan.

Coa chegada das industrias, creceu a oferta de empregos cualificados e mellor remunerados, inxectando máis diñeiro na economía local e mellorando o padrón de vida da poboación. Así, a pesar do crecemento xeral desordenado, a cidade mantén un baixo índice de mortalidade infantil: 22,7 mortes por mil nados vivos (abaixo do padrón aceite pola ONU de 32 mortes por mil). Nas últimas dúas décadas houbo un esforzo en modernizar a cidade con a construción de diversos viadutos e pasos de nivel ea apertura de longas avenidas que interligan a cidade, ademais da cidade ten 5 terminais de integración para autobuses, onde se paga só un paso.

Desenvolvemento económico e financeiro[editar | editar a fonte]

O Ciclo do Caucho[editar | editar a fonte]

Un importante ciclo económico do Amazonas foi o Ciclo do Caucho: época en que inmigrantes nordestinos, fuxían da seca e se instalaban nos seringais comandados polos baróns do caucho.

Nesta época, a participación inglesa foi importante para xurdir melloras na cidade de Manaus, construíndo obras importantes, como rede de sumidoiros, auga encanada, luz eléctrica, o Porto, bondes eléctricos, pontes, advindos da riqueza dos beneficios que proviñan da venda do caucho. Moitos de tales servizos non existían no resto do país. [7] Para a elite amazonense foi un período de moito luxo, no que comerciantes mandaban os seus fillos estudar en Europa. Os edificios eran construídos con material europeo, con destaque para o Teatro Amazonas, o Mercado Adolpho Lisboa e o predio da Alfándega, construídos co beneficio obtido na 'Época Áurea da Goma ". [7]

A capital amazonense foi unha das primeiras cidades brasileira a contar con luz eléctrica, galerías pluviais, tratamento de augas e demais obras e benfeitorias. En 1909, Manaus pasou a albergar a primeira institución de ensino superior do País brasileira, hoxe chamada Universidade Federal do Amazonas, que contribúe decisivamente para a formación de cidadáns eo desenvolvemento da Amazonia.[7]

Hai máis de 100 anos, o auxe do ciclo económico do caucho foi construído o Teatro Amazonas que sorprendeu o mundo co seu luxo, requinte e beleza arquitectónica. É o principal patrimonio cultural arquitectónico do Amazonas. Ese templo de arte retomou o seu apoxeo coa realización do Festival Amazonas de Ópera e coa presentación no seu escenario de espectáculos clásicos e populares de danza, música e teatro de artistas locais, nacionais e internacionais.[7]

Economia, Polo Industrial e Manaus ante o Mundo[editar | editar a fonte]

Porto flutuante de Manaus (1990)

Actualmente o seu principal motor económico é o Polo Industrial de Manaus, en gran parte responsable do feito de a cidade deter o sexto Produto Interno Bruto (PIB) do país, actualmente [8]

Sexta cidade máis rica do Brasil [9] a cidade posúe a maior rexión metropolitana do norte do país e a décima segunda do Brasil, con 2.210.825 habitantes. (IBGE/2009).[10]

O crecemento constante de Manaus intentando establecer como unha das cidades máis importantes non foi desapercibido. En 2008, o World Cities Study Group and Network (GaWC), do Reino Unido, incluíu o nome da cidade a unha lista de cidades clasificadas pola súa economía, cultura, acontecementos políticos e patrimonios históricos. [11] A cidade foi clasificada na mesma categoría doutras áreas metropolitanas do mundo de grande destaque, como Ankara, Salt Lake City, Tashkent, Marsella e Durban, sendo que a cidade quedou por riba de outras como Tijuana, Sevilla, Libreville e Halifax.

Desenvolvimento da Área Metropolitana[editar | editar a fonte]

No 342 aniversario da capital do Amazonas, durante a cerimonia de apertura da Ponte sobre o río Negro (octubre de 2011), que abarca 3.595 metros e tivo un custo de $ 1.1 mil millóns, a Presidenta anunciou o agasallo de cumpreanos prometido: a prolongación da Zona Franca de Manaus durante 50 anos máis e a extension dos beneficios a toda a rexión metropolitana. Dilma, a presidenta brasileira fixo fincapé en que a extension dos incentivos para o Polo Industrial de Manaus, xunto coa Ponte, xerará emprego e permitirá a preservación do medio ambiente.[12]

Para o goberno do Amazonas a ponte vai máis alá da arquitectura monumental, levando o desenvolvemento para as rexións do río Purus e Solimões, alén dos municipios adxacentes. Un exemplo é a produción oleiro en Iranduba eo incremento do turismo en Novo Airão e outros municipios da RMM. Preténdese se duplicar a estrada Iranduba-Manacacupu (AM-070), permitindo aos produtores rurais que se liguen vía malla viaria á capital sen a necesidade de "intermediarios" comerciais.[13]

A Ponte Río Negro (así bautizada), a maior ponte estaiada de 400 metros (sección suspendida por cables) de Brasil para o río, é a segunda maior ponte fluvial no mundo, superada só pola ponte sobre o río Orinoco, en Venezuela. Foron usados ​​aceiro e cemento en cantidade suficiente para erguer tres estadios do Maracaná. Debido a acidez das augas do Río Negro, engadiu a pozolanas (material silíceos anticorrosiva) ao concreto empregado nas estacas e no taboleiro. [14]

A súa anchura total é de 20,70 metros no treito convencional e 22,60 metros na parte estaiada. A vía terá catro pistas de tráfico, dous en cada sentido, ademais da franxa de paseo para peóns a cada lado. O mastro central apoia dous vans de 200 metros a cada lado. A estrutura, en forma de diamante, está dividida en tres partes: un cono de ponta-cabeza por baixo do taboleiro, un cono por enriba do taboleiro eo principio do mastro. O formato aerodinámico foi adoptado para diminuír a fricción co vento. [14] A malla viaria inclúe, alén da ponte, 1,9 km de acceso viario no lado de Manaus e 5,5 km de pista en Iranduba, a implantación do sistema de soportes contra choque de embarcacións e sistema de sinalización náutica, ademais da iluminación escénico da parte estaiada da ponte. [12]

Xunto ao Teatro Amazonas, a ponte vén sendo considerada un dos maiores e máis importantes monumentos da arquitectura da Amazonia, o que representa un fito na integración da rexión metropolitana de Manaus (RMM), fundada en 2007 , con oito municipios e preto de 2,1 millóns de habitantes. [14]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 «Manaus». A-Brasil. setembro de 2010. 
  2. «destinos turísticos do Brasil». Apontador. 
  3. 3,0 3,1 «Breve histórico da cidade». Prefeitura de Manaus. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 «Manaus Amazonas». Guia do Turista. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 «Biografia do Tuxaua Ajuricaba». Nação Mestiça. novembro de 2011. }}
  6. idAz=493 «Centro Histórico de Manaus». Portal Amazonia. setembro de 2010. 
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 «Manaus Capital do Amazonas». novembro de 2011. 
  8. título = IBGE - Posicião ocupada pelos 100 maiores municipios em relacão ao Produto Interno Bruto 19 de decembro de 2007. |Lingua = | autor = | obra = | data = | dataacesso =}}
  9. «Manaus ten o sexto maior PIB brasileiro». Cámara dos Dirixentes Lojistas de Manaus. 
  10. G1 (2010). «Ranking das maiores rexións metropolitanas». Globo.com. Consultado o 4 de decembro de 2010. 
  11. «GaWC - The World According to GaWC 2008». 
  12. 12,0 12,1 «(...)Dilma estende ZFM aos municípios da Região metropolitana». G1.Globo.com. Consultado o 16 de novembro de 2011. 
  13. «Governo do Amazonas inaugura Ponte Rio Negro». Governo do Amazonas. 
  14. 14,0 14,1 14,2 «Governo-do-amazonas-conclui-ponte-rio-negro-um-marco-para-a-integracao-da-regiao-metropolitana-de-manaus». Governo do Amazonas.