Contos do Castromil

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Contos do Castromil é o nome dunha colección de trinta relatos curtos, doutros tantos autores, iniciativa da empresa de autocares Castromil, que os puña, de balde, a disposición dos seus clientes.

Descrición[editar | editar a fonte]

En 1992, 1993 e 1994, co patrocinio da Xunta de Galicia, a iniciativa da Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística, e editados por Ir Indo, distribuíronse 450 000 exemplares.[1] A dirección literaria estivo a cargo de Xosé González Martínez, Xoaquín Monteagudo, Paulino Novo e Xosé M. Rodriguez Abella.

Contos do Castromil é unha colección que pretende achegar ó lector e viaxeiro unha selección de autores de relato galego que o leven tamén pola rota da imaxinación.

—  Contraportada

Autores[editar | editar a fonte]

Os vinte e nove[2] autores dos títulos que compoñen a colección non cobraron polos seus textos, porén todos eles recibiron un carné que lles permite viaxar sen pagar en calquera das liñas do Castromil, igual co que no seu día tivera Ramón Otero Pedrayo.[3]

Os nomes e títulos son os seguintes:

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "La cuarta generación sin «castromiles»". La Voz de Galicia. 6/12/2001. 
  2. Non son 30 autores porque un repetiu (Ferro Ruibal: n.os 7 e 28).
  3. "Presentación de «Contos do Castromil»" Fundación Galicia Empresa.
  4. Inclúe tamén As toupas e O home dos ferranchos.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]