Rebezo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Rupicapra rupicapra")
Rebezo
Rupicapra rupicapra
Femia de rebezo nos Alpes austríacos
Femia de rebezo nos Alpes austríacos
Estado de conservación
Risco baixo (LC)
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Subfilo: Vertebrata
Clase: Mammalia
Orde: Artiodactyla
Familia: Bovidae
Subfamilia: Caprinae
Xénero: Rupicapra
Especie: R. rupicapra
Nome binomial
Rupicapra rupicapra
(Linnaeus, 1758)
Distribución de Rupicapra en Europa durante o holoceno (gris) e na actualidade (vermello)

Distribución de Rupicapra en Europa durante o holoceno (gris) e na actualidade (vermello)
Distribución de Rupicapra en Galicia

Distribución de Rupicapra en Galicia
Subespecies
Unhas 7, ver texto

O rebezo, Rupicapra rupicapra, é un mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos caprinos, que está presente nalgunhas cadeas montañosas de Europa, como os Cárpatos, os Alpes, os Pireneos, a cordilleira Cantábrica, o Cáucaso e certas zonas montañosas dos Balcáns, Eslovaquia e Turquía.

Certos autores clasificron desde antigo os exemplares das montañas do sur de Europa, como os Pireneos e a cornixa Cantábrica como unha especie á parte, Rupicapra pyrenaica, o que a día de hoxe está xa aceptado pola comunidade científica internacional.[1]

Descrición[editar | editar a fonte]

A lonxitude do corpo nos exemplares adultos oscila entre os 110 e os 130 centímetros, aos que hai que engadir os 3 ou 4 centímetros achegados pola curta cola. A altura na cruz é de 70-80 centímetros e o peso varía entre 20 e 30 quilos. Os machos son maiores cás femias, coas cores máis escuras e marcadas e a cornamenta de maior lonxitude. Esta nace cara arriba e cúrvase fortemente cara atrás como un par de ganchos, tendo unha lonxitude moito menor cá doutros caprinos da súa contorna, como o íbice e a cabra montesa. Os pezuños son fíos e altamente versátiles, capaces de facer subir ao seu dono polas rochas e o xeo sen problema ningún. Isto débese ao senlleiro deseño das almofadas que ocupan a parte central dos súas pezuños.

Rebezos nos Alpes suízos

A cor da pelaxe varía segundo a época do ano. No verán é pardo-avermellada, co bandullo, gorxa, fociño e glúteos de cor esbrancuxada, estando a transición entre unha cor e outro pouco marcada. Obsérvase unha banda de pelaxe negra dende a boca aos ollos. Tamén é negra o lombo da cola.

No inverno, pola contra, o pelo é moito máis denso e escuro. O lombo, as patas e a parte posterior do pescozo vólvese parda escura ou grisácea. O negro, ademais de na cola e na cara (onde aumenta en extensión e os seus bordos están máis remarcados), obsérvase tamén formando unha banda moi marcada dende a parte posterior das orellas á base do pescozo, pola parte de diante. Estas bandas negras continúanse na parte alta das patas anteriores e posteriores e nos costados do corpo. O rostro, parte dianteira do pescozo, pés, ventre e glúteos son brancos.

Os rebezos son animais sociais que se moven en pequenos grupos á procura de pastos de montaña. Estes grupos están formados só por machos (que tamén poden ser solitarios) ou só por femias e as súas crías, os cales só se reúnen durante a época de celo. Son de costumes diúrnas, aínda que a medio día adoita decrecer a súa actividade, que é maior durante a mañá e a últimas horas da tarde. A vista, olfacto e oído son excelentes. Isto axúdalles a identificar axiña aos seus depredadores, como osos, lobos, linces e homes. Outros perigos que axexan aos rebezos son os aludes, ata o punto de que non é raro atopar rabaños enteiros mortos pola súa causa na época do desxeo. Porén, esta especie non só non se considera ameazada senón que a súa caza está permitida en determinadas zonas.

A esperanza de vida destes animais é duns 20 anos.

Reprodución[editar | editar a fonte]

Os rebezos españois entran en celo entre outubro e novembro, mentres que os centroeuropeos fano en novembro e as primeiras semanas de decembro. Durante ese tempo, os grupos de machos seguen aos de femias e únense a eles, formándose entón fortes enfrontamentos entre os machos, que loitan testa contra testa polo dereito a reproducirse.

A xestación dura ao redor de 20 semanas, ao termo das cales nace unha soa cría. Esta acada a madurez sexual entre os 2 e os 4 anos, madurando antes as femias cós machos.

Citáronse casos de híbridos entre rebezos e cabras, sempre estériles, mais a existencia destes mesmos híbridos non puido ser probada nunca de forma fehacente.

Subespecies[editar | editar a fonte]

  • R. r. asiatica: Rebezo turco, en estado descoñecido.
  • R. r. cartusiana: Rebezo do Delfinato (Italia), en perigo crítico de extinción.
  • R. r. caucasica: Rebezo do Cáucaso.
  • R. r. pyrenaica: Rebezo dos Pireneos
  • R. r. parva: Rebezo cantábrico
  • R. r. rupicapra: Rebezo alpino.
  • R. r. tatrica: Rebezo dos montes Tatra, en Eslovaquia e Polonia, en perigo de extinción.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Grubb, P. (2005): "Order Arthiodactila" en: Wilson, D. E. & Reeder, D. M. Mammal Species of the World (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. pp. 711–712. ISBN 978-0-8018-8221-0.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Rebezo Modificar a ligazón no Wikidata

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]