Le siège de Corinthe

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Le siège de Corinthe
O asedio de Corinto
Forma Ópera
Actos e escenas 3 actos
Idioma orixinal do libreto Francés
Libretista Luigi Balocchi e Alexandre Soumet
Estrea 9 de outubro de 1826
Teatro da estrea Salle Le Peletier
Lugar da estrea París
Música
Compositor Gioachino Rossini
Personaxes

Cléomène (tenor)
Pamira (soprano)
Néoclès (tenor)
Mahomet II (baixo)
Adraste (tenor)
Hiéros (baixo)
Ismène (mezzosoprano)
Omar (tenor)

Le siège de Corinthe (en galego O asedio de Corinto) é unha ópera (tragédie lyrique) en tres actos con música de Gioachino Rossini e libreto en francés de Luigi Balocchi e Alexandre Soumet. Trátase dunha versión profundamente modificada de Maometto II (1820) e foi a primeira ópera en francés de Rossini. Foi estreada na Salle Le Peletier da Opéra de Paris o 9 de outubro de 1826.

Historia[editar | editar a fonte]

A ópera conmemora o asedio e a final destrución de Missolonghi en 1826 polos turcos durante o transcurso da Guerra de Independencia de Grecia (18211829). As referencias a Corinto é un exemplo de alegoría, aínda que o sultán Mehmed II sitiara a cidade dende os anos 1450. Este mesmo incidente -condenado por toda Europa pola súa crueldade- tamén inspirou unha importante pintura de Eugène Delacroix (Grecia expirando sobre as ruínas de Missolonghi), e foi mencionado nos escritos de Víctor Hugo. O poema de 1816 de Lord Byron The Siege of Corinth ten pouca, ou ningunha, conexión coa ópera has little, if any, connection with the opera.

A versión en francés desta ópera tardía de Rossini foi parcialmente reescrita a partir da ópera en italiano de 1820 Maometto II, mais coa mesma historia e personaxes, no contexto da conquesta da colonia veneciana de Negroponte por parte dos turcos durante a Guerra turco-veneciana. Esta versión orixinal foi estreada o 3 de decembro de 1820 en Nápoles, seis anos antes da masacre de Missolonghi. O orixinal Maometto non foi ben recibido nin en Nápoles nin en Venecia, onte Rossini provou unha verión un pouco revisada en 1823 cun final feliz e coa música da súa propia ópera La donna del lago na conclusión.

Mais en 1826, dous anos despois de establecerse en París, Rossini tentouno de novo cunha nova versión (que incluía dous números de ballet, como se pedía na tradición operística francesa), trasladouna a Grecia co novo título de Le siège de Corinthe. Desta vez a ópera tivo un gran éxito na súa estrea, contando con intérpretes como a soprano Laure Cinti-Damoreau e o tenor Adolphe Nourrit. A orquestra foi dirixida por François-Antoine Habeneck. Foi representada como L'assedio di Corinto en Parma o 26 de xaneiro de 1828 e en Viena enn xullo de 1831. Logo de ter coñecido un gran éxito ata a metade do século XIX, ao longo da segunda metade do século foi progresivamente esquecida, ata desaparecer por completo dos grandes circuitos operísticos, alo menos en Italia, nas primeiras décadas do século XX.

Logo da Segunda Guerra Mundial foi reposta nalgúns teatros italianos, entre os que cómpre destacar o Teatro Comunale de Florencia, onde o 4 de xuño de 1949 tivo unha representación histórica, baixo a dirección de Gabriele Santini, coa soprano Renata Tebaldi e o tenor Mirto Picchi. Noutra representación do ano 1969 no Teatro alla Scala de Milán, tentáronse fusionar Le siège de Corinthe con Maometto II baixo a dirección de Thomas Schippers como conmemoración do centenario de Rossini e que foi o debut no teatro milanés da xove Beverly Sills, que interpretou o papel de Pamira, e Marilyn Horne como Neocle.

A ópera empregou unha edición con notas do musicólogo e experto en bel canto Randolph Mickelson que insertou arias das versións orixinais napolitana e veneciana e mesmo doutras óperas de Rossini (como Rossini mesmo fixo con frecuencia). En 1975, a Metropolitan Opera empregou a versión de La Scala para a estrea da ópera nos Estados Unidos, baixo a dirección de Schippers e co debut na MET de Baverly Sills, xunto con Shirley Verrett, Justino Díaz e Harry Theyard.

Máis recentemente a súa obertura foi interpretada e gravada por diversas orquestras clásicas, incluíndo a Academy of St. Martin in the Fields baixo a dirección Neville Marriner.

Esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con tan só dúas representacións no período 2005-2010.[1]

Personaxes[editar | editar a fonte]

Personaxe Tesitura Reparto na estrea, 9 de outubro de 1826
(Director: François Antoine Habeneck)
Cléomène, Gobernador de Corinto tenor Louis Nourrit
Pamira, súa filla soprano Laure Cinti-Damoreau
Néoclès, un xove oficial grego tenor Adolphe Nourrit
Mahomet II baixo Henri-Étienne Dérivis
Adraste tenor Bonel
Hiéros baixo Alexandre-Aimé Prévost
Ismène mezzosoprano Frémont
Omar tenor0 Ferdinand Prévôt

Argumento[editar | editar a fonte]

A acción desenvólvese en Corinto, asediada polo exército otomán poucos anos despois da caída de Constantinopla. As escenas bélicas alternanse con momentos máis íntimos, porque o sultán Mehmet II, que finalmente consigue tomar a cidade, ama a Palmira, a filla do gobernador de Corinto, á que coñecera tempo atrás en Atenas. Ela correspóndelle, mais ao non poder culminar o seu soño de amor, a moza quitase a vida en presenza do seu amado Mehmet.

Gravacións[editar | editar a fonte]

Ano Reparto:
Cléomène, Pamira, Néoclès, Maometto
Director,
Teatro de ópera e orquestra
Selo [2]
1969 Franco Bonisolli,
Beverly Sills,
Marilyn Horne,
Justino Díaz
Thomas Schippers,
Orquestra e Coro do Teatro alla Scala
(Gravación dunha representación da versión preparada por Thomas Schippers e Randolph Mickelson en La Scala, o 14 de abril)
Audio CD: Arkadia
Cat: CD 573;
Legato Classics
Cat: LCD 135-2;
Celestial Audio
Cat: CA 034
1975 Harry Theyard,
Beverly Sills,
Shirley Verrett,
Justino Díaz
Thomas Schippers,
Orquestra e Coro da Metropolitan Opera
(Gravación dunha representación no MET en italiano na versión preparada por Thomas Schippers para La Scala, baixo o título ‘’L'Assedio de Corinthe’’)
Audio CD: Bensar
Cat: OL 41975
1992 Dano Raffanti,
Luciana Serra,
Maurizio Comencini,
Marcello Lippi
Paolo Olmi,
Orquestra e Coro do Teatro Carlo Felice di Genova
Audio CD: Nuova Era
Cat: 7140-7142 & Cat: NE 7372/3
2000 Stephen Mark Brown,
Ruth Ann Swenson,
Giuseppe Filianoti,
Michele Pertusi
Maurizio Benini,
Orquestra da Opéra National de Lyon e Coro de Cámara de Praga
(Gravación dunha representación en francés no Rossini Opera Festival, Pésaro, 5 de agosto)
Audio CD: House of Opera
Cat: CD 597; Charles Handelman, Live Opera
Cat: (sen numerar)

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Operalogo.svg
A Galipedia ten un portal sobre:

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, New York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4
  • Osborne, Charles, The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini, Portland, Oregon: Amadeus Press, 1994 ISBN 0-931340-71-3
  • Osborne, Richard, Rossini, Ithaca, New York: Northeastern University Press, 1990 ISBN 1-55553-088-5 ISBN 1-55553-088-5
  • Warrack, John and West, Ewan (1992), The Oxford Dictionary of Opera, 782 pages, ISBN 0-19-869164-5

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]