Matilde di Shabran

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Matilde di Shabran
Matilde de Sabrán
Forma Ópera
Actos e escenas 2 actos
Idioma orixinal do libreto Italiano
Libretista Jacopo Ferretti
Fontes literarias Libreto de Mathilde (1790), de François-Benoît Hoffman
Estrea 24 de febreiro de 1821
Teatro da estrea Teatro Apollo
Lugar da estrea Roma
Música
Compositor Gioachino Rossini
Localización da partitura Conservatoire Royal de Musique, Bruxelas
Personaxes

Véxase personaxes

Matilde di Shabran, ossia Bellezza e cuor di ferro (en galego Matilde de Sabrán, ou beleza e corazón de ferro) é unha ópera semiseria con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Jacopo Ferretti baseado no libreto de François-Benoît Hoffman para a ópera Mathilde (París, 1790) de Étienne Méhul. Foi estreada o 24 de febreiro de 1821 no Teatro Apollo de Roma baixo a dirección de Niccolò Paganini.[1]

Historia[editar | editar a fonte]

A ópera foi composta con presa, e Rossini encargou a un asistente descoñecido a realización dos recitativos secos e a Giovanni Pacini a composición de tres números. Como xa fixera noutras ocasións, Rossini tomou a música doutras óperas para algunhas cancións, neste caso de Ricciardo e Zoraide, e de La donna del lago, mentres que para a sinfonia empregou músicas de Eduardo e Cristina. Foi estreada no Teatro Apollo de Roma o 24 de febreiro de 1821 baixo a dirección do virtuoso violinista Niccolò Paganini cun recibimento desigual, e a súa estrea foi seguida por unha pelexa na rúa "entre admiradores e detractores de Rossini".[2] Logo da estrea, a ópera continuou representándose no Apollo ata o final da tempada, e Matilde di Shabran "foi a outras cidades italianas. A ópera semella ter sido popular, con representacións en Europa (Londres, 3 de xullo de 1823) e Nova York (10 de febreiro de 1834), mais, aparte dunha representación en Florencia en 1892, non foi representada de novo ata 1974, en Xenova."[2] Rossini reelaborou a ópera para unha representación no Teatro del Fondo de Nápoles que se puxo en escena o 11 de decembro de 1821, parcialmente traducida á lingua napolitana, co título de Bellezza e Cuor di Ferro.

As súas primeiras interpretacións modernas teveron lugar no Rossini Opera Festival de Pésaro en 1996, sendo presentada unha versión revisada da partitura en 1996,[3][1] 2004 e 2012. Posteriormente foi interpretada no mesmo festival en 2004.[4] En 2008 interpretouse na Royal Opera House de Londres, co tenor lírico-lixeiro Juan Diego Flórez no papel de Corradino tanto en Pésaro como en Londres.

Esta ópera represéntase moi pouco, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só unha representación no período 2005-2010.[5]

Personaxes[editar | editar a fonte]

Personaxe Tesitura Reparto na estrea, 24 de febreiro de 1821
(Director: Niccolò Paganini )
Corradino, corazón de ferro tenor Giuseppe Fusconi
Matilde di Shabran soprano Caterina Liparini
Raimondo Lopez, pai de Edoardo baixo Carlo Moncada
Edoardo contralto Annetta Parlamagni
Aliprando, físico barítono Giuseppe Fioravanti
Isidoro, poeta baixo Antonio Parlamagni
Contessa d'Arco mezzosoprano Luigia Cruciati
Ginardo, gardián da torre baixo Antonio Ambrosi
Egoldo, líder dos campesiños tenor Gaetano Rambaldi
Rodrigo, xefo dos gardas tenor Gaetano Rambaldi
Udolfo, carceleiro mudo
Coro masculino de gardas e campesiños. Coro feminino de campesiñas empregado nalgúns momentos do acto II.

Argumento[editar | editar a fonte]

Lugar: dentro e nos arredores do castelo gótico de Corradino en España.
Data: Idade Media.

Acto I[editar | editar a fonte]

Ten lugar nun castelo propiedade de Corradino, nunha fermosa paisaxe española. Corradino é un noble de carácter misóxino e xenófobo e de pésimo humor. Uns campesiños, liderados por Egoldo din que é preciso obedecer ao noble para evitarlle dificultades. Chega Isidoro, un despreocupado poeta que non consigue avanzar na composición que está adicando a unha dama.

Ginardo, o vixiante da prisión do castelo recomenda a Isidoro que marche, xa que a Corradino non lle gustan os estranxeiros, mais Corradino aparece antes de que Isidoro poda irse. Para gañarse a súa confianza, Isidoro fálalle de mulleres sen coñecer o carácter misóxino do noble. O enfado de Corradino é tan grande que Isidoro teme ser decapitado e fai o posible por gañarse ao señor. Aparece entón o médico Aliprando, que intercede pola vida de Isidoro, que resulta nomeado historiador persoal de Corradino.

Aliprando comunica a Corradino a inminente chegada de Matilde, a filla do afamado guerreiro Shabran, que morrera nunha recente batalla e por quen Corradino profesaba admiración. En lembranza desa admiración, Corradino dispón unha boa acollida para Matilde.

Ginardo comunícalle que o prisionero Edoardo López, fillo do xefe dos inimigos, está moi deprimido na súa cela. Corradino ordénalle que llo traia para ver se por fin o recoñece como vencedor a cambio de deixarlle ir, mais Edoardo non cede a esa deshonra e é conducido nóvamente a prisión.

Chega Matilde xunto a Aliprando. Matilde é astuta e manexa a Corradino. Preséntase Ginardo e dille a Aliprando que a condesa de Arco, prometida de Corradino, enterouse da chegada de Matilde. Como non está disposta a perder ao seu prometido decide facer o posible para botala. Matilde deféndese con inxenio. Corradino acude alarmado pola discusión entre ambas. Corradino parece seducido por Matilde, mais finalmente pídelle que se desculpe pola afrenta á condesa. Matilde afirma que é el quen debe desculparse.

Corradino pregúntase por qué o seu corazón late tan rápido. Aliprando diagnostícao como mal de amor, que é o terror de todo mortal e non ten remedio. Entra Isidoro e falan dun soneto e de literatura. Chega Matilde, e Corradino acaba declarándolle o seu amor para sorpresa de Isidoro e Ginardo.

Aliprando preséntase para dicir que as tropas de Raimondo López, pai do prisioneiro Edoardo, presentarán batalla contra as de Corradino. Corradino ordena ao capitán Rodrigo contraatacar en presenza de Edoardo. Mentres, a condesa deseña a súa vinganza contra Matilde. Isidoro está emocionado polos episodios que poderá narrar como historiador.

Acto II[editar | editar a fonte]

Raimondo López perdeu a batalla. Corradino gañou fama e Isidoro foi nomeado poeta oficial da corte. Edoardo consigue escapar ante a confusión orixinada pola batalla. Está moi entristecido polo resultado do combate, mais reconfórtase ao oír a voz de seu pai. Corradino os sorprende e reta a Raimondo a un duelo ao mencer. No diálogo Edoardo dille que conseguiu escapar grazas á axuda de Matilde. Corradino, indignado, desexa castigala pola súa traición, e Edoardo teme por ela, mais o tranquiliza seu pai.

Mentres, a condesa de Arco saborea a súa vinganza. Foi ela quen sobornou ao garda que custodiaba a Edoardo e lle ordenou que ao liberalo lle explicara que fora Matilde a que lle procurou a liberdade. Así, Corradino a despreciaría e a castigaría. Chegan Matilde e Isidoro, mais a hipócrita condesa os engatusa. Explícalles o comportamento heroico de Corradino na batalla, levantando a súa admiración. Entra en escena Corradino enfadado, contando que Edoardo se fugou, e pregunta a Matilde qué sabe sobre elo. Matilde manifesta a súa inocencia, mais oportunamente o capitán Rodrigo aparece cunha carta de agradecemento do engañado Edoardo na que que lle agradece a axuda para fugarse. Corradino ordena que Matilde sexa executada, sen deixarse ablandar por Aliprando, Ginardo e Isidoro. Manda a este último que tire á rapaza por unha fervenza próxima, coa conseguinte satisfacción da condesa. Corradino queda só. Acuden os campesiños, enterados da noticia, a rogar tamén por Matilde, recibindo a negativa e ameazas do noble.

Isidoro regresa afirmando que cumpriu a orde e cando é interrogado detalla os pormenores dos acontecementos para demostralo. Daquela regresa Edoardo co soldado que lle axudou a fuxir e que ten confesado a trama da condesa. Esta, ao oílo, fuxe, e todos quedan apenados polo triste e inxusto final de Matilde.

Matilde, que non morreu porque o seu verdugo foi incapaz de consumar a sentenza, cítase con Isidoro. Edoardo aproxímase a onde Matilde se ía reunir con Isidoro. Tamén chega Corradino, con ánimo de suicidarse, seguido de Raimondo, Ginaro e Aliprando que tentan facerlle claudicar da súa intención. Isidoro, que o está vendo, únese a eles. Corradino desiste cando ve a Matilde saír con Edoardo. Pídelle desculpas e ela pide clemencia para a condesa, argumentando que bastante sufrimento tenrá co desprezo do mundo e cos celos que lle causará a voda de Corradino e Matilde. Encargan a Isidoro un soneto para as nupcias e a obra finaliza entre a felicidade xeral.

Instrumentación[editar | editar a fonte]

A partitura de Rossini require o emprego de:

Para os recitativos:

Estrutura[editar | editar a fonte]

Versión de Roma[editar | editar a fonte]

  • Sinfonia

Acto 1[editar | editar a fonte]

  • 1 Introduzione Zitti zitti, nessun qui v'è' (Coro, Egoldo, Ginardo)
  • 2 Cavatina Intanto Erminia fra le ombrose piante (Isidoro)
  • 3 Quartetto Alma rea! Perché t'involi? (Corradino, Isidoro, Ginardo, Aliprando)
  • 4 Cavatina Piange il mio ciglio, è vero (Edoardo)
  • 5 Duetto Di capricci, di smorfiette (Matilde, Aliprando)
  • 6 Quintetto Questa è la dea? Che aria! (Contessa, Matilde, Aliprando, Ginardo, Corradino)
  • 7 Coro e cavatina Giove un dì, fremendo in collera (Aliprando)
  • 8 Finale primo Ah capisco, non parlate (Matilde, Corradino, Isidoro, Ginardo, Aliprando, Edoardo, Rodrigo, Contessa, Coro)

Acto 2[editar | editar a fonte]

  • 9 Introduzione Settecento ottanta mila (Isidoro, Coro, Ginardo)
  • 10 Cavatina Sarai contenta alfine, revolubil fortuna! (Raimondo)
  • 11 Terzetto Deh, serena il mesto ciglio (Edoardo, Raimondo, Corradino)
  • 12 Sestetto È palese il tradimento (Corradino, Matilde, Contessa, Aliprando, Isidoro, Ginardo)
  • 13 Duetto No, Matilde, non morrai (Edoardo, Matilde)
  • 14 Cavatina Parmi ascoltar la voce (Corradino)
  • 14 Rondò Ami alfine? E chi non ama? (Matilde, Coro)

Versión de Nápoles[editar | editar a fonte]

  • Sinfonia

Acto 1[editar | editar a fonte]

  • 1 Introduzione Zitti, nessun qui v'è (Coro, Egoldo, Ginardo)
  • 2 Cavatina Intanto Armenia 'nfra l'ombrose piante (Isidoro)
  • 3 Quartetto Alma rea! Perché t'involi? (Corradino, Isidoro, Ginardo, Aliprando)
  • 4 Cavatina Piange il mio ciglio, è vero (Edoardo)
  • 5 Duetto Di capricci, di smorfiette (Matilde, Aliprando)
  • 6 Quintetto Questa è la dea? Che aria! (Contessa, Matilde, Aliprando, Ginardo, Corradino)
  • 7 Finale primo Ah capisco, non parlate! (Matilde, Corradino, Isidoro, Ginardo, Aliprando, Edoardo, Rodrigo, Contessa, Coro)

Acto 2[editar | editar a fonte]

  • 8 Introduzione Di Corradino il nome (Coro, Isidoro)
  • 9 Cavatina Sazia tu fossi alfine, revolubil fortuna! (Edoardo)
  • 10 Sestetto È palese il tradimento (Corradino, Matilde, Contessa, Aliprando, Isidoro, Ginardo)
  • 11 Coro Mandare a morte quella meschina?
  • 12 Duetto Da cento smanie e cento (Corradino, Edoardo)
  • 13 Rondò Ami alfine? E chi non ama? (Matilde, Coro)

Gravacións[editar | editar a fonte]

Ano Reparto
(Matilde di Shabran, Edoardo,
Contessa d'Arco,
Corradino Cuor di Ferro)
Director,
Teatro de ópera e orquestra
Selo[6]
1996 Elizabeth Futral,
Patrica Spence,
Francesca Franci,
Juan Diego Flórez
Yves Abel,
Orquestra do Teatro Comunale di Bologna
(Audio e vídeo gravados nunha representación ou representacións no Rossini Opera Festival de Pésaro en agosto)
Audio CD: House of Opera, Cat: 253;
Celestial Audio, CA 431
DVD: Premiere Opera Ltd.
Cat: DVD 5029
2004 Annick Massis,
Hadar Halevy,
Chiara Chialli,
Juan Diego Flórez
Riccardo Frizza,
Orquestra Sinfónica de Galicia e Prague Chamber Choir
(Gravada nunha representación no Rossini Opera Festival no Teatro Rossini de Pésaro o 8 de agosto)
Audio CD: Decca
Cat: 475 7688

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Operalogo.svg
A Galipedia ten un portal sobre:

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, New York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4
  • Osborne, Charles, The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini, Portland, Oregon: Amadeus Press, 1994 ISBN 0-931340-71-3
  • Osborne, Richard, ‘’Rossini’’, Ithaca, New York: Northeastern University Press, 1990 ISBN 1-55553-088-5 ISBN 1-55553-088-5

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]