René Clément

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
René Clément
René Clément.jpg
Nacemento 18 de marzo de 1913
Lugar Bordeos
Falecemento 17 de marzo de 1996
Lugar Monte Carlo
Nacionalidade Francia
Profesión director de cine, guionista e actor
editar datos en Wikidata ]

René Clément (Francés: [klemɑ̃]), nado en Bordeos o 18 de marzo de 1913 e finado en Monte Carlo (Mónaco) o 17 de marzo de 1996 foi un director de cinema e guionista francés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Clément estudou arquitectura na École des Pretendentes-Artes onde desenvolveu interese na realización de cinema. En 1936, dirixiu o seu primeiro filme, unha curtametraxe de 20 minutos escrita e protagonizada por Jacques Tati. Clément pasou o final da década de 1930 facendo documentais en Oriente Medio e África. En 1937, el e o arqueólogo Jules Barthou estaban en Iemen preparándose para filmar un documental, o primeiro realizado nese país e no que se inclúe a única imaxe filmada coñecida do Imán Yahya.

Pasaron case dez anos antes de que Clément dirixise outro filme, o seu filme da Resistencia francesa, La Bataille du rail (1945), que conseguiu moito éxito crítico e comercial. A partir de aí, Clément converteuse nun dos directores de máis éxito e máis respectados do seu país, recibindo numerosos premios que inclúen dous oscars ao mellor filme en lingua non inglesa, o primeiro en 1950 por Au-delà des grilles e o segundo dous anos máis tarde por Xogos prohibidos. Clément tivo éxito internacional con varios filmes, mais o seu filme épico Paris brûle-t-il? (1966), escrito por Gore Vidal e Francis Ford Coppola e producido por Paul Graetz foi un custoso fracaso de público.

Empezou dirixir Play Dirty mais abandonou a produción debido a disputas con produtor Harry Saltzman.[1]

En 1973 foi membro do xurado no 8.º Festival Internacional de Cinema de Moscova.[2]

Clément continuou a dirixir filmes até a súa xubilación en 1975, incluíndo un éxito internacional con Rider on the Rain que protagonizou Charles Bronson e Marlène Jobert. En 1984 a industria cinematográfica francesa honrou a súa contribución cun César especial.

A segunda muller de Clément foi a guionista irlandesa Johanna Harwood, a quen coñecera na rodaxe do seu filme Monsieur Ripois.[3]

Clément morreu en 1996 e foi enterrado no cemiterio local de Menton na Riviera francesa, onde pasou os seus últimos anos.

Lista parcial de premios[editar | editar a fonte]

Filmografía[editar | editar a fonte]

  • Soigne ton gauche, 1936
  • Paris la nuit, 1939
  • La Bataille du rail, 1945
  • Le Père tranquille, 1946
  • Les Maudits, 1947
  • Au-delà des grilles, 1949
  • Le Château de verre, 1950
  • Xogos prohibidos, 1952
  • Monsieur Ripois, 1954
  • Gervaise, 1956
  • This Angry Age, 1958
  • Plein soleil, 1960
  • Quelle joie de vivre, 1961
  • Le Jour et l'Heure, 1963
  • Les Félins, 1964
  • Paris brûle-t-il? (Is Paris Burning?), 1966
  • Le Passager de la pluie, 1969
  • Trampa mortal, 1971
  • Como lebre acosada, 1972
  • La Baby-Sitter, 1975

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Play Dirty". Filmfacts 12: 90. 
  2. "8th Moscow International Film Festival (1973)". MIFF. Consultado o 25-12-2012. 
  3. Field, Matthew (2012). "Johanna Harwood Interview". Movie Classics: A Cinema Retro Special Edition Magazine (Solo Publishing) (4). 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • André Farwagi, René Clément, París, Seghers, 1967.
  • Denitza Bantcheva, René Clément, Éditions du Revif, 2008
  • Denitza Bantcheva (editora), L'Âge d'or du cinéma européen, Éditions du Revif, 2011
  • Dossier Modernité de René Clément, en Positif n.° 612, febreiro de 2012
  • Notice René Clément, volume de "Célébrations nationales", Ministère de la Culture, 2013

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]