Bandeira de Francia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Bandeira de Francia
Bandeira de Francia
Uso
FIAV 111000.svgFIAV normal.png
Proporción 2:3
Adopción 15 de febreiro de 1794
Cores      Azul     Branco     Vermello

A bandeira de Francia (en francés: drapeau tricolore, drapeau bleu-blanc-rouge, drapeau français e, na linguaxe militar, les couleurs) data da Revolución francesa e consta de tres franxas verticais de igual tamaño de cor azul e vermello nos extremos, as cores do escudo e a bandeira de París, e branco na franxa central, a cor da monarquía.

O deseño atribúese ao Marqués de La Fayette e inicialmente as cores atopábanse en orde inversa, até que o 27 de pluvioso do ano II (15 de febreiro de 1794 segundo o calendario republicano francés), durante a Primeira República, foi adoptada como bandeira nacional co deseño actual. Trala restauración borbónica, a bandeira tricolor foi substituída por un pavillón totalmente branco. En 1830 Luís Filipe ascendeu ao trono designando a bandeira tricolor como bandeira nacional, e así foi dende entón.

Deseño[editar | editar a fonte]

A cores adoptadas por Valéry Giscard d'Estaing, que substituíron a unha versión máis escura da bandeira, son as seguintes:

Scheme Azul Branco Vermello
Pantone Reflex Blue Safe Red 032
CMYK 100.70.0.5 0.0.0.0 0.90.86.0
RGB (0,85,164) (255,255,255) (250,60,50)
HTML #0055A4 #FFFFFF #EF4135
NCS S 2565 R80B N/A S 0580 Y80R

Historia[editar | editar a fonte]

Escarapela de Francia.

É sabido que o branco foi a cor nacional de Francia dende a chegada dos borbóns ao trono daquel reino até a revolución de 1789. O 12 de xullo do devandito ano, reunidos os patriotas que combatían á Asemblea Nacional no xardín do Palacio Real, colleron follas verdes das árbores e puxéronllas nos seus chapeus como escarapelas ou distintivos particulares. Pero logo lembraron que o verde era a cor da librea do conde de Artois, a persoa máis impopular da familia Real e renunciaron a levar aquel distintivo.

Mais ao dia seguinte apareceu unha orde do Comité do Común dispondo que todos os cidadáns armados debian usar por distintivo, en lugar do branco, as cores propias da cidade de París que eran o vermello e o azul. Así se fixo ata que despois de que o pobo apoderouse da Bastilla, acordouse unir a estas dúas cores, distintivo dos patriotas, o branco que era a cor da Casa Real aínda reinante, en sinal de unión entre o pobo e o monarca. E o 17 do mesmo mes reunidos este tres colorees, o vermello, o azul e o branco foron adoptados polo mesmo Luís XVI, quen formando deles unha cucarda tricolor, colocounos en por si no seu chapeu diante do pobo convocado e reunido na praza da Greve.

Desde entón a Cucarda tricolor substituíu en todas partes a escarapela branca e o tres colorees devanditos e non outros pasaron a ser as cores nacionais de Francia. Con todo, as bandeiras dos rexementos e os estandartes dos escuadróns seguiron como antigamente e só adornóuselles cunha gravata tricolor até o ano 1792 en que o trapo das devanditas insignias pasou a ser tricolor tamén ou de tres tiras de lenzo, vermello, azul e branco.

Cando a restauración en 1814, os Borbóns volveron adoptar a súa antiga bandeira e librea branca pero despois da súa nova caída, sendo considerados o tres colorees como emblema da liberdade, foron dados novamente a Francia pola Revolución de 1830 e sucesivamente polos outros gobernos que a sucederon.

Bandeiras anteriores[editar | editar a fonte]

Oriflama

Antes das épocas de que acabamos de falar, Francia tiña por bandeira nacional a capa de San Martiño, que segun Du Cange non era mais que un pequeno pavillón portátil, unha caixa na que estaban encerradas as reliquias deste Bispo de Tours. Logo, pola incomodidade que a condución deste aparello ocasionaba e por temor de que as reliquias caesen en poder do inimigo se substituíron cunha bandeira que tiña a efixie do Santo. Esta bandeira, chamada tamén A capa de San Martiño, era azul, cor que entón podía considerarse como o nacional de Francia.

Cando a Oriflama, bandeira de roupa de seda vermella con chamas de ouro como indica o seu nome, substituíu na terceira raza de reis franceses, a capa de San Martiño, o vermello pasou a ser igualmente a cor nacional. Despois das Cruzadas até o reinado de Carlos VI, as insignias militares de Francia foron decoradas cunha cruz vermella que Carlos VII cambiou noutra branca, cando Henrique V rei de Inglaterra que se titulaba rei de Francia, adoptou as insignias do seu antecesor Carlos VI. Aínda que os Borbóns trouxeron a Francia a cor branca, non por isto todas as insignias militares foron desde entón brancas nos diversos corpos de tropas, pois entre eles había moita variedade, aínda que que todos os militares usaban a cucarda ou escarapela desta cor.

Bandeiras coloniais[editar | editar a fonte]

A meirande parte das colonias francesas utilizaban a bandeira tricolor, ou a bandeira rexional sen ningunha referencia á francesa, estas son algunhas excepcións:

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]