Orlando Magic

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Orlando Magic
Orlando Magic logo
Información xeral
Conferencia Leste
División Sueste
Fundación 1989
Cores                     Azul, branco
D-League Erie BayHawks
Retirados 1 (6)
Localización
Cidade Florida Orlando, Florida
Pavillón Amway Center
Capacidade 18.846 espectadores
Inauguración 1 de outubro de 2010
Persoal
Propietario(s) RDV Sports, Inc.
Presidente Alex Martins
Director Rob Hennigan
Adestrador Scott Skiles
Títulos
Campión 0
Conferencia 2 (1995, 2009)
División 5 (1995, 1996, 2008, 2009, 2010)
magic.com

O Orlando Magic é un equipo profesional de baloncesto con sede na cidade de Orlando (Florida) que xoga na División Sueste da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA). Xoga os seus encontros como local no Amway Arena e está actualmente adestrado por Scott Skiles. A franquía é propiedade de Orlando Magic, Ltd, unha subsidiaria de RDV Sports, Inc. unha corporación de Michigan adicada á xestión de equipos deportivos.

O equipo foi fundado en 1989 como unha franquía de expansión. Pese á súa curta historia, grandes estrelas da competición pasaron polas súas filas, como Shaquille O'Neal, Penny Hardaway, Grant Hill, Tracy McGrady, Steve Francis, Dwight Howard, ou Vince Carter. A franquía ademais durante a súa historia conseguiu clasificarse máis veces aos playoffs que que non, xa que até o momento, en 21 tempadas clasificáronse 12 veces. Así, Orlando é o equipo con mellor rexistro de vitorias de tódolos catro equipos que entraron na liga entre 1988 e 1989. Ao ano 2010, son o único equipo das catro grandes ligas profesionais americanas (NBA, NFL, NHL e MLB) con sede na cidade de Florida.

Historia[editar | editar a fonte]

Fundación do equipo[editar | editar a fonte]

Os Orlando Magic entraron na NBA como unha franquía de expansión en 1989. Un concurso patrocinado polos funcionarios de Orlando Magic e o xornal local Orlando Sentinel permitiu á comunidade suxerir nomes para a súa nova franquía. No concurso recibíronse un total de 4.296 suxestións, reducíndose mediante un proceso de eliminación os nomes a catro: "Heat" (calor), "Tropics" (tropicos), "Juice" (xugo) e "Magic" (maxia).[1] O 27 de xullo de 1986, anunciouse que o comité elixira Magic para ser o novo nome da franquía de Orlando na NBA.[2] Os Magic foron unha das catro franquías da nova expansión adxudicados pola NBA xunto cos Charlotte Hornets, Miami Heat e Minnesota Timberwolves. Con todo, inicialmente a NBA tiña a intención de ampliar tan só a tres equipos, cunha soa franquía para Florida, mais como o proceso foi levado a cabo con éxito tanto por Miami como por Orlando, decidiron ampliar aos catro equipos definitivos.[3]

Así, os Magic, convertéronse na primeira franquía profesional das Grandes Ligas na área de Orlando. A taxa de expansión sería 32,5 millóns dólares.[3] Os Magic contrataron a Matt Guokas como primeiro adestrador do equipo, que axudou a seleccionar a doce xogadores no draft de expansión o 15 de xuño de 1989. Logo, o 27 de xuño de 1989, os Magic elixiron a Nick Anderson como selección número once na primeira rolda do draft, converténdose na primeira selección da historia franquía. O primeiro encontro do equipo chegou o 4 de novembro de 1989 no Orlando Arena (O-Rena) coa visita New Jersey Nets, que gañaron por 106 a 111 nun partido moi rifado. Con todo, a primeira vitoria dos Magic non tardou en chegar, producíndose tan só dous días despois, vencendo os New York Knicks por 118 a 110 en Orlando. Os final da tempada acadou un rexistro de 18 vitorias e 64 derrotas con xogadores como Reggie Theus ou Scott Skiles[4][5]

No draft de 1990, os Magic elixiron a Dennis Scott como cuarta selección global. A franquía comezaba a medrar, e ese mesmo ano, o 30 de decembro de 1990, o base do equipo, Scott Skiles, bateu un rexistro histórico da NBA, ao conseguir 30 asistencias na vitoria 155 a 116 sobre Denver Nuggets,[6] recibindo o premio ao Xogador Máis Mellorado ao final da tempada. Ademais ese mesmo ano bateron outro récord, Dennis Scott, o novato, conseguía 125 triplas nunha soa tempada, a mellor marca dun "rookie" na historia da competición.[7] Ao final da tempada foi elixido no mellor quinteto de Rookies.[7] A pesar dunha marca de 31-51, o pavillón encheuse en corenta dos corenta e un partidos xogados na casa.

O 19 de setembro de 1991, a familia DeVos mercou a franquía por 85 millóns de dólares, converténdose o cabeza de familia Richard DeVos no dono da franquía.[8] A tempada 1991-92 foi decepcionante para os Magic, perdéndose numerosos xogadores varios encontros por mor das lesións, por exemplo Dennis Scott tan só xogou 18 partidos. Con escaseza de xogadores o equipo loitou a través dunha de dezasete partidos consecutivos perdidos e terminou cunha marca de 21-61. Con todo, os Magic encheron o pavillón en cada un dos 41 encontros que xogaron en Orlando.

O'Neal e Hardaway[editar | editar a fonte]

Shaquille O'Neal, elección do draft de 1992 de Orlando e revulsivo da franquía.

O rumbo da franquía cambiou totalmente cando conseguiron a primeira elección do draft de 1992.[7] Así, os Magic elixiron a un pivote de 2,16 metros de altura procedente da Universidade de Louisiana State, Shaquille O'Neal, o maior premio do draft dende que os Knick elixiran a Patrick Ewing en 1985.[9] O'Neal impactou inmediatamente nos Magic, liderando ao equipo a unha marca de 41-41 e sendo de novo a franquía máis mellorada da liga. O'Neal foi All-Star e Rookie do Ano, converténdose dende o primeiro momento nunha das estrela da liga; as súas medias foron de 23,4 puntos, 13,9 rebotes e 3,5 tapóns por partido. Con todo, os Magic non puideron lograr a súa primeira clasificación aos playoffs, empatando no oitavo posto con Indiana Pacers na Conferencia Leste.

Con todo, o non acceder a playoffs tivo a súa parte positiva, xa que a pesar de obter o mellor balance para un equipo que non alcanzou a postempada (e con iso a menor parte posibilidades de obter o número 1 do draft), os Magic conseguiron por segundo ano consecutivo a opción de seleccionar o posto máis alto do draft. Antes do mesmo, Goukas deixou de ser adestrador do equipo, e Brian Hill converteuse no segundo adestrador da historia da franquía. Xa no draft, os Magic seleccionaron a Chris Webber, aínda que o traspasaron inmediatamente a Golden State Warriors a cambio da elección número tres dese mesmo draft, o base da Universidade de Memphis State Anfernee "Penny" Hardaway, e tres futuras eleccións de primeira rolda.[10] Coa combinación letal de O'Neal e Hardaway, os Magic convertéronse nun equipo dominante da NBA, logrando 50 vitorias por primeira vez na súa historia e clasificándose a playoffs no cuarto posto do Leste. Con todo, os Pacers varreron aos Magic en primeira rolda, dando por finalizada a campaña para os de Florida.

Na tempada 1994-95, a sexta dos Magic, o equipo fichou como axente libre ao pivote Horace Grant procedente de Chicago Bulls. Asinaron unha marca de 57-25, a mellor do Leste, e gañaron a División Atlántico. En playoffs, eliminaron a Boston Celtics, Chicago Bulls e Indiana Pacers, logrando o acceso ás Finais da NBA. Con todo, os Houston Rockets de Hakeem Olajuwon e Clyde Drexler, acabaron co soño de Orlando varréndoos das Finais cun claro 4 a 0.

Na seguinte tempada, os Magic eran de novo aspirantes a defender o campionato de conferencia tras lograr un balance de 60-22, o mellor na historia da franquía, liderado por O'Neal e Hardaway. Con todo, o equipo finalizou segundo no Leste por detrás dos intratables Bulls das 72 vitorias en tempada regular. En playoffs, despois de que eliminasen do seu camiño a Detroit Pistons e Atlanta Hawks, os de Chicago tomáronse o desquite do ano anterior nas Finais de Conferencia, derrotando aos Magic en catro partidos.

Na tempada 1995-96, os Magic volveron a estar nos posto de cabeza da Conferencia Leste e da Atlántico cun rexistro de 60–22 liderados de novo por Shaq e Penny; con todo, os Magic finalmente remataron no segundo posto da Conferencia debido a que os Chicago Bulls acababan de conseguir o mellor rexistro da historia da NBA, 72 gañados por 10 perdidos. Nos despois de eliminar a Detroit Pistons e Atlanta Hawks, Orlando atopouse cos Bulls nas finais de Conferencia. A combinación de Michael Jordan, Scottie Pippen e o reboteador Dennis Rodman foi demasiado para os Magic, que perderon a eliminatoria por 4 a 0.

A marcha de O'Neal[editar | editar a fonte]

En pretempada, O'Neal asinou como axente libre por Los Angeles Lakers, recibindo así a franquía un enorme golpe. Con todo, os Magic realizaron unha boa tempada cun balance de 45-37 liderados por Hardaway, Darrell Armstrong e a nova fichaxe Rony Seikaly. A metade da campaña 1996-97, o equipo despediu Brian Hill e nomeou a Richie Adubato adestrador interino para o resto de tempada. En playoffs, caeron ao primeiro de vez ante uns fortes Miami Heat.

Os Magic ficharon a Chuck Daly para que se convertese no adestrador xefe na tempada 1997-98. A pesar da esperanza que había depositada, Hardaway tívose que perder a maior parte da tempada debido ás lesións, o que debilitou moito ao equipo. Anderson e o recentemente fichado Bo Outlaw guiaron a Orlando a un 41-41, insuficiente para acceder a playoffs. Ademais, Seikaly foi traspasado durante a tempada a New Jersey Nets.

Na 1998-99, coas adquisicións de Matt Harpring e Michael Doleac, un Hardaway san e Anderson, os Magic conseguiron a mellor marca da Conferencia Leste na acurtada campaña debido ao peche patronal; 33-17. Armstrong foi un dos xogadores máis destacados do equipo, gañando os premios ao Xogador Máis Mellorado e Mellor Sexto Home. Ademais, os Magic contrataron ao mítico Dominique Wilkins xunto co seu irmán Gerald, aínda moi útiles para o equipo a pesar da súa experiencia. Con todo, nos playoffs, os Philadelphia 76ers do miúdo Allen Iverson frearon a Orlando en primeira rolda por 3-1.

En 1999, o "general manager" John Gabriel fichou como adestrador a Doc Rivers, sendo esta a súa primeira experiencia nos bancos. Gabriel desmontou o equipo traspasando a Hardaway a Phoenix Suns por Danny Manning (quen nunca chegaría a xogar en Orlando), Pat Garrity e dúas futuras roldas de draft. Os Magic estaban formados por xogadores novos e pouco experimentados que incluían ao capitán Armstrong, Outlaw, un mozo Ben Wallace, e o adestrador Rivers. A pesar diso, lograron un 41-41, perdendo por pouco a posibilidade de entrar en playoffs. Rivers foi nomeado Adestrador do Ano, nunha campaña caracterizada pola lema "Heart and Hustle" (con corazón e dende abaixo), debido ao estilo traballador do equipo.

A era de McGrady[editar | editar a fonte]

Na tempada 2000-01, os Magic contaban cun gran espazo no límite salarial, polo que Gabriel tentou as fichaxes de Tim Duncan, Grant Hill e Tracy McGrady. A pesar de que Duncan optou por permanecer nos Spurs, os Magic contrataron a Hill, un perenne All-Star, e a McGrady. Lamentablemente, Hill só puido xogar catro partidos na tempada antes de lesionarse o nocello, polo que McGrady tivo que coller as rendas do equipo e converterse nun dos máximos anotadores da tempada. Coa chegada do novato Mike Miller (posteriormente Rookie do Ano), os Magic lograron un balance de 43-39, polo que regresaban a playoffs. Na postemporada, Milwaukee Bucks eliminou a Orlando en primeira rolda en catro partidos.

Na 2001-02, McGrady liderou aos Magic a unha marca de 44-38. Con todo, Hill volveu lesionarse e perdeuse a maior parte da tempada. McGrady, combinado con Armstrong, Miller, e o tirador Garrity, formou o corazón daquel equipo. Xa en playoffs, os Magic caeron de novo en primeira rolda en catro partidos ante Charlotte Hornets.

Na tempada 2002-03, o traspaso que enviaba a Mike Miller e Ryan Humphrey a Memphis Grizzlies por Gordan Giricek e Drew Gooden foi positivo para que o equipo lograse unha marca de 42-40 e accedese a playoffs. A pesar de seguir sen poder contar con Hill, esta era a terceira aparición consecutiva de Orlando na postempada. Tras ir gañando 3-1 na eliminatoria de primeira rolda ante Detroit Pistons, tres partidos consecutivos perdidos deixáronlles, de xeito incrible, fóra de playoffs. Cando necesitaban un partido para gañar a serie, McGrady dixo: "é agradable chegar por fin á segunda rolda". O destino xogoulle unha mala pasada.

A tempada número 15 na historia dos Magic, a 2003-04, foi desastrosa, a pesar dos reforzos Tyronn Lue e Juwan Howard, fichados como axentes libres. Tras gañar o primeiro partido da campaña, perderon os 19 seguintes, logrando a meirande racha de partidos perdidos de xeito consecutivo da historia da franquía. Os Magic finalizaron cun decepcionante 21-61, o peor balance da liga. En metade daquela triste marca de 19 partidos perdidos, Rivers foi despedido, ocupando o cargo o seu asistente Johnny Davis. Ademais, o "general manager" Gabriel foi substituído por John Weisbrod.

Novo comezo con Dwight Howard[editar | editar a fonte]

En pretempada, Weisbrod desmontou practicamente todo o equipo, aínda que mantivo a Davis no posto de adestrador. O traspaso máis significativo foi o de McGrady a Houston Rockets xunto con Reece Gaines, Tyronn Lue e Juwan Howard por Steve Francis, Kelvin Cato e Cuttino Mobley. McGrady non estaba contento en Orlando, e mesmo chegou a afirmar que non deu o 100% durante esta última tempada. Os Magic tamén ficharon a Tony Battie de Cleveland Cavaliers por Drew Gooden, Steven Hunter e os dereitos de draft do brasileiro Anderson Varejao; e a Hedo Turkoglu como axente libre. Co número 1 do draft, a franquía seleccionou a Dwight Howard, procedente directamente do instituto. Tamén conseguiron os dereitos de Jameer Nelson, elixido por Denver Nuggets na 20ª posición.

Tras un prometedor 13-6 de inicio, os Magic comezaron o seu costa abaixo. Primeiro, Weisbrod traspasou a Mobley por Doug Christie de Sacramento Kings. Christie, debido aos lazos emocionais que lle unía cos Kings, negouse nun principio a xogar cos Magic, e posteriormente dixo estar lesionado para que a franquía o colocase na lista de lesionados. Preto do final de tempada, cos Magic loitando por un oco en playoffs, Weisbrod despedió a Davis e foi substituído polo interino Chris Jent. Orlando finalmente terminou a tempada regular cunha marca de 36-46 e quedou sen poder disputar a postempada.

Durante a tempada, marcada polo retorno de Hill, os Magic xogaron de xeito espectacular, derrotando a equipos punteiros como San Antonio Spurs, Dallas Mavericks, Miami Heat, Phoenix Suns e Detroit Pistons. Con todo, liderados polo errático xogo de Francis, o equipo perdeu fol ao final da tempada regular, finalizando preto dos postos de playoffs. A nota agradable púxoa Howard, que se consagrou como un dos xogadores máis prometedores da NBA. Nelson, tras un frouxo inicio, afianzouse como a base titular do equipo. Hill regresou tras varios anos lesionado, facendo 19 puntos por partido e sendo elixido para disputar o All-Star Game como titular co Leste. Con todo, tras comezar forte, os Magic quedaron sen playoffs debido ás lesións que lle visitaron a finais de tempada regular, como son as de Hill, Turkoglu e Nelson, ademais da suspensión de cinco partidos a Francis por agredir supostamente a un fotógrafo.

Dwight Howard, revolucionou ao equipo até convertelo nun dos mellores da liga.

O 23 de maio os proxectos dos Magic foron interrompidos pola dimisión do "general manager" Weisbrod. Ao día seguinte, a franquía anunciou o regreso de Brian Hill, adestrador da fabulosa era de Shaq e Hardaway. O mes seguinte, os Magic seleccionaron no draft ao galego Fran Vázquez na 11ª posición, aínda que posteriormente o xogador anunciou que quedaría na Liga ACB para xogar no Akasvayu Girona. A pesar de non contar coa súa elección Fran Vázquez, os Magic partían con altas esperanzas a tempada 2005-06, cun Hill recuperado da súa última lesión, e con Howard e Nelson progresando de maneira excelente nas ligas de verán. Tamén a elección de segunda rolda Travis Diener deu boas sensacións no verán, mostrando o seu eficaz tiro polo que era coñecido. A pretempada pechouse coa fichaxe da base Keyon Dooling como axente libre.

Tras comezar a pretempada, os problemas empezaron a xurdir; o nocello de Hill non foi curado do todo, polo que tivo que operarse e regresar ás canchas a mediados de decembro. A pesar diso, volvería recaer en varias ocasións e perderíase a maior parte da campaña. Francis continuou centrado no seu xogo "primeiro eu e despois eu" e obstaculizou o desenvolvemento de Nelson e Howard. Pero a esperanza chegou cando se anunciou o 15 de febreiro o traspaso que enviaba a Kelvin Cato e unha primeira rolda do draft de 2007 a Detroit Pistons a cambio de Darko Milicic e Carlos Arroyo. Unha semana despois, Francis foi mandado a New York Knicks por Anfernee Hardaway (que dous días máis tarde sería cortado) e Trevor Ariza.

Liderados por Howard, Turkoglu, DeShawn Stevenson e Nelson, os Magic sorprenderon colocándose no oitavo posto da Conferencia Leste, incluíndo un refacho de 8 vitorias consecutivas e 12 en casa. Nesa racha, venceron a equipos como os San Antonio Spurs, Detroit Pistons, Dallas Mavericks, Miami Heat e Philadelphia 76ers (conseguindo neste último partido Howard uns números de 28 puntos e 26 rebotes). Porén, unha vitoria de Chicago Bulls ante Miami o 16 de abril e outra sobre os Magic na prórroga o día 17 terminou coas esperanzas de Orlando de alcanzar os playoffs.

Volta aos Playoffs[editar | editar a fonte]

Vince Carter, a última estrela en chegar ao equipo.

Tras comezar a tempada 2006-07 cun balance de 13-4, os Magic comezaron a sufrir debido ás lesións de Battie, Ariza, Dooling e Hill. A pesar de todo, Howard continuou coa súa enorme progresión e foi seleccionado para disputar o All-Star Game, ademais de que o equipo conseguiu a primeira clasificación para playoffs desde 2003 gañando o 15 de abril de 2007 a Boston Celtics por 88-86. Cunha marca de 40-42, foi a primeira vez que os Magic accedían á postempada cun rexistro negativo. Con todo, o seu concurso en playoffs chegou ao seu fin o 28 de abril tras ser varridos por Detroit Pistons. O 23 de maio de 2007, o adestrador Brian Hill foi despedido.

Os Magic comezaron a seguinte tempada contratando ao adestrador Stan Van Gundy, o cal xa guiara a Miami Heat a unha final de conferencia en 2005. Mais non foi a única incorporación, xa que asinaron ao axente libre Rashard Lewis, procedente de Seattle SuperSonics, ademais da elixir no draft ao prometedor base de UCLA J. J. Redick. Así, os Magic liderados por Howard xunto con Nelson, Lewis e Turkoglu comezarían a tempada cunha regular marca de 21-20 na primeira parte da tempada, aínda que o seu xogo iría mellorando exponencialmente conseguindo un rexistro na segunda metade de 31-10, para unha marca final total de 52-30, o que lles valeu para entrar nos playoffs por segundo ano consecutivo. Na primeira rolda eliminarían aos Toronto Raptors en seis encontros para pasar da primeira rolda de playoffs por primeira vez dende 1997, mais logo caerían ante os Detroit Pistons en sete partidos para pechar á que fora mellor tempada da franquía en varios anos. Mais as cousas non pararían de mellorar para os de Florida.

A primeira metade da tempada 2008-09 foi excelente para os Magic, despois de 41 encontros tiñan un rexistro de 33–8, liderando a división Sueste e posuíndo un dos catro mellores rexistros da liga. Con todo, a comezos de febreiro, o base titular do equipo, Jameer Nelson, lesionouse no ombreiro perdéndose o que restaba de tempada, aínda que finalmente a campaña remataría cun gran rexistro de 59–23, o mellor dende o ano 1996 no que gañaran 60 partidos. Nos playoffs os Magic eliminaron en primeira rolda de playoffs aos Philadelphia 76ers, para vencer despois nas semifinais de conferencia aos actuais campións, os Boston Celtics. Así que por primeira vez dende 1996 os Magic chegaban ás Finais de Conferencia, onde se bateron cos Cleveland Cavaliers liderados polo MVP da tempada de LeBron James. Con todo venceron e xogaron ás súas segundas Finais da NBA da historia, perdendo finalmente en cinco encontros fronte Los Angeles Lakers de Kobe Bryant. Xa no verán os Magic contrataron ao oito veces All-Star Vince Carter e a Ryan Anderson de New Jersey Nets, e asinaron aos axentes libres Brandon Bass, Matt Barnes e Jason Williams.

O 28 de setembro de 2009, os Magic estendéronlle o contrato a Stan Van Gundy para a tempada 2010-11. Fixeron o mesmo co mánager xeral Otis Smith, ata a tempada 2011-12.[11]

Os Magic estiveron sen Rashard Lewis durante os primeiros 10 partidos da tempada 2009-10. Lewis deu positivo por un elevado nivel de testosterona, causado por unha substancia prohibida na liga. E se non podían ir peor as cousas, Vince Carter sufriu unha lesión no seu nocello esquerdo no segundo partido da tempada. A lesión de Carter non resultou ser moi grave, e tan só lle fixo perderse os cinco seguintes partidos. A mediados de novembro, os Magic sufriron outro percance coa lesión de Jameer Nelson no seu xeonllo esquerdo, quen necesitou operarse. Nelson estivo de baixa durante cinco semanas. Malia todo isto, a finais de decembro os Magic tiñan unha marca de 23-8.

Orlando perdeu sete dos primeiros dez partidos en xaneiro, pero se recuperaron e gañaron seis dos sete seguintes. Tras o parón polo All-Star, os Magic gañaron 23 de 28 partidos, clasificándose para os Playoffs por cuarta vez consecutiva e gañando o seu terceiro título de división consecutivo. Remataron a tempada regular cunha marca de 59-23, igualando o record da tempada 2008-09, e coa segunda mellor marca da liga nesa tempada. Os Magic barreron aos Charlotte Bobcats e aos Atlanta Hawks nas dúas primeras roldas dos Playoffs. Despois, enfrontáronse aos Boston Celtics nas finais de conferencia. Tras perder os tres primeiros partidos da serie, conseguiron gañar os dous seguintes, pero perderon no 6º partido, rematando así a tempada para eles.

Nova imaxe[editar | editar a fonte]

Para prepararse de cara ao cambio de pavillón, o Amway Center, os Magic cambiaron o seu logo, e fixeron unha nova camiseta de cor negro. Ademais, foron os anfitrións do NBA All-Star Game de 2012.

No verán de 2010, os Magic ficharon a Chris Duhon, procedente dos New York Knicks,[12] e a Quentin Richardson, procedente dos Miami Heat. O 18 de decembro de 2010, tras perder cinco dos últimos seis partidos, os Magic fixeron un traspaso cos Phoenix Suns e os Washington Wizards. Traspasaron a Vince Carter, Marcin Gortat e Mickaël Piétrus a Phoenix, a cambio de Hedo Türkoğlu, Jason Richardson e Earl Clark. Rashard Lewis foi mandado a Washington a cambio do tres veces All-Star Gilbert Arenas.[13]

Os Magic remataron a tempada con 52 vitorias, quedando segundos na División Sueste, pero foron eliminados na primeira rolda dos Playoffs contra os Atlanta Hawks, por 4-2. Esta foi a primeira vez que o adestrador Stan Van Gundy caía eliminado na primeira rolda duns Playoffs.

Pavillóns[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Amway Center.
Véxase tamén: Amway Arena.
Exterior do Amway Center.

O primeiro pavillón utilizado polos Orlando Magic foi o Amway Arena. Este pavillón foi inaugurado o 29 de xaneiro de 1989, e serviu como o fogar do equipo até a tempada 2009-10. Cando se inaugurou o recinto, recibiu o nome de Orlando Arena, polo que era coñecido de forma máis popular foi como "O-Rena". Isto foi até o ano 1999, cando a compañía financeira TD Waterhouse mercou os dereitos do nome e do lugar, pasando a denominarse o TD Waterhouse Centre. Seis anos despois, en decembro 2006, os dereitos foron de novo adquiridos por outra compañía, a empresa de venta directa Amway, pasando a denominarse o pavillón Amway Arena durante os seguintes catro anos. A parte de Orlando Magic o pavillón acollía os partidos doutros deportes, como o fútbol americano cuberto ou o fútbol sala. O Amway Area era un dos "The Orlando Venues" (lugares de encontro de Orlando), pertencentes e operados pola Cidade de Orlando. Outras instalacións desta categoría son o Bob Carr Performing Arts Centre, o Tinker Field, o Florida Citrus Bowl, o Harry P. Leu Gardens e o Museo Mennello.

O 29 de setembro de 2006, despois de anos de negociacións, o alcalde Buddy Dyer e os Magic anunciaron un acordo sobre o Amway Center, un novo estadio no centro de Orlando, recibindo a súa aprobación definitiva o 26 de xullo de 2007. O novo pavillón ten unha capacidade para 18.846 espectadores e está situado na esquina sudoeste de Church Street e a Hughey Avenue. Finalmente comezouse a construír en xullo de 2008 e o seu custe foi de 480 millóns de dólares. Unha vez finalizadas as obras do novo pavillón, o antigo Orlando Arena foi demolido, proceso que rematou en outubro de 2012. O Amway Center abriu oficialmente o 1 de outubro de 2010, sendo o primeiro partido disputado nel o amigábel de pretemporada que enfrontou aos Magic contra os New Orleans Hornets o días 10. O primeiro partido de tempada sería pouco despois, o días 28, contra os Washington Wizards. Os Magic gañaron ambos os dous partidos.

Pavillón Localización Estado Capacidade Período
Amway Arena Orlando Florida Florida 17.461 1989 2010
Amway Center Orlando Florida Florida 18.846 2010

Identidade[editar | editar a fonte]

Uniforme[editar | editar a fonte]

Tony Battie coa camiseta azul.

As cores tradicionais de Orlando Magic ao longo da súa historia consisten nunha camiseta e pantalón brancos, combinados con diversos motivos de cor azul ao longo da súa historia, cando xogan partidos na casa, e camiseta a pantalón azul escuro, con motivos brancos, cando xogan fóra. Tamén durante unha gran parte da historia, os Magic dispoñen dun terceiro equipamento, que consiste nunha camiseta e pantalóns negros con franxas brancas.

Os Magic son tamén o único equipo da NBA que utiliza zapatillas de deporte e calcetíns negros en tódolos seus partidos, unha tradición que comezou coa contratación de Stan Van Gundy en 2007. Con todo, levaron zapatillas e calcetíns brancos nos partidos da casa durante toda a tempada 2008-09 comezos da seguinte, volvendo logo ás cores tradicionais.

Os Magic tamén participaron na campaña de 2003 de "Hardwood Classics" , na que os equipos vestían distintos uniformes "retro" de tódalas épocas da franquía. Os Magic debutaron co seu equipamento negro de 1989 durante o día de Nadal. Porén, considerouse un pouco estraño chamar a ese uniforme "retro", xa que o Magic o levaran de xeito habitual até 1998. Con todo, en vinte anos de franquía, xa tiveron catro deseños distintos de camiseta.

En 2004, como parte da mesma campaña, os Magic levaron o equipamento azul de 1995, e en 2006 levaron a camiseta branca de 1989, volvendo ao ano seguinte á camiseta negra, repetíndoo de novo en 2010. Até esa revisión do uniforme, Bo Outlaw era o único xogador dos Magic que usara nalgún momento todos os deseños de camiseta. Unha variación do deseño negro é a utilizada na coñecida como "Noches Latinas" (do castelán: Noites Latinoamericanas), onde en lugar de pór "Orlando" aparece a lenda "El Magic".

Para a temporada 2014 os Magic presentaron un novo uniforme de cor prateada, sendo a primeira vez na historia que vestían unha camisola desta cor. Até há pouco tempo os Magic eran un dos equipos que tiñan, xunto a Chicago Bulls e Utah Jazz, unha regra na que prohibían aos xogadores vestir cintas de pelo nos partidos.

Tempadas[editar | editar a fonte]

Campións da NBA Campións de Conferencia Campións de División En posición de Playoffs
Temporada Conferencia Posto División Posto V D %V PD Playoffs Premios
1989–90 Leste 12th Central 18 64 .220 41
1990–91 Oeste Medio Oeste 31 51 .378 24 Scott Skiles (MIP)
1991–92 Leste 14º Atlántico 21 61 .256 30
1992–93 Leste Atlántico 41 41 .500 19 Shaquille O'Neal (ROY)
1993–94 Leste Atlántico 50 32 .610 7 Perdida Primeira Rolda (Pacers) 3–0
1994–95 Leste Atlántico 57 25 .695 Gañada Primeira Rolda (Celtics) 3–1
Gañadas Semifinais de Conferencia (Bulls) 4–2
Gañadas Finais de Conferencia (Pacers) 4–3
Perdidas Finais da NBA (Rockets) 4–0
1995–96 Leste Atlántico 60 22 .732 Gañada Primeira Rolda (Pistons) 3–0
Gañadas Semifinais de Conferencia (Hawks) 4–1
Perdidas Finais de Conferencia (Bulls) 4–0
1996–97 Leste Atlántico 45 37 .549 16 Perdida Primeira Rolda (Heat) 3–2
1997–98 Leste 10º Atlántico 41 41 .500 14
1998–99 Leste Atlántico 33 17 .660 Perdida Primeira Rolda (76ers) 3–1 Darrell Armstrong (SMOY, MIP)
1999–00 Leste Atlántico 41 41 .500 11 Doc Rivers (COY)
2000–01 Leste Atlántico 43 39 .524 13 Perdida Primeira Rolda (Bucks) 3–1 Mike Miller (ROY)
Tracy McGrady (MIP)
2001–02 Leste Atlántico 44 38 .537 8 Perdida Primeira Rolda (Hornets) 3–1
2002–03 Leste Atlántico 42 40 .512 7 Perdida Primeira Rolda (Pistons) 4–3
2003–04 Leste 15º Atlántico 21 61 .256 26
2004–05 Leste 10º Sueste 36 46 .439 23 Grant Hill (SPOR)
2005–06 Leste 10º Sueste 36 46 .439 16
2006–07 Leste Sueste 40 42 .488 4 Perdida Primeira Rolda (Pistons) 4–0
2007–08 Leste Sueste 52 30 .634 Gañada Primeira Rolda (Raptors) 4–1
Perdidas Semifinais de Conferencia (Pistons) 4–1
Hedo Türkoğlu (MIP)
2008–09 Leste Sueste 59 23 .720 Gañada Primeira Rolda (76ers) 4–2
Gañadas Semifinais de Conferencia (Celtics) 4–3
Gañadas Finais de Conferencia (Cavaliers) 4–2
Perdidas Finais da NBA (Lakers) 4–1
Dwight Howard (DPOY)
2009–10 Leste Sueste 59 23 .720 Gañada Primeira Rolda (Bobcats) 4–0
Gañadas Semifinais de Conferencia (Hawks) 4–0
Perdidas Finais de Conferencia (Celtics) 4–2
Dwight Howard (DPOY)
2010–11 Leste Sueste 52 30 .634 6 Perdida Primeira Rolda (Hawks) 4–2 Dwight Howard (DPOY)
2011–12 Leste Sueste 37 29 .561 9 Perdida Primeira Rolda (Pacers) 4–1 Ryan Anderson (MIP)
2012–13 Leste 15º Sueste 20 62 .244 46
2013–14 Leste 13th Sueste 23 59 .280 31
2014–15 Leste 13th Sueste 25 57 .305 35

Rexistro histórico[editar | editar a fonte]

Estatística Vitorias Derrotas % vitorias
Total en Temporada Regular 1027 1057 .493
Total en Playoffs 57 66 .463
Total en Temporada Regular e Playoffs 1084 1123 .491

Xogadores[editar | editar a fonte]

Cadro actual[editar | editar a fonte]

Orlando Magic 2015-2016
Xogadores Adestradores
Pos. # Nac. Nome Altura Peso Procedencia
P 3 Flag of the United States.svg Dedmon, Dewayne 2.13 m (7 ft 0 in) 111 kg (245 lb) USC
E 10 Francia Fournier, Evan 2.01 m (6 ft 7 in) 93 kg (205 lb) Francia
AP/P 8 Flag of the United States.svg Frye, Channing 2.11 m (6 ft 11 in) 116 kg (255 lb) Arizona
AP 00 Flag of the United States.svg Gordon, Aaron 2.06 m (6 ft 9 in) 100 kg (220 lb) Arizona
A/AP 12 Flag of the United States.svg Harris, Tobias (C) 2.06 m (6 ft 9 in) 107 kg (235 lb) Tennessee
E/A 23 Croacia Hezonja, Mario 2.03 m (6 ft 8 in) 98 kg (215 lb) Croacia
E/A 11 Flag of the United States.svg Marble, Roy Devyn 1.98 m (6 ft 6 in) 91 kg (200 lb) Iowa
B 13 Flag of the United States.svg Napier, Shabazz 1.85 m (6 ft 1 in) 77 kg (170 lb) Connecticut
AP 44 Flag of Canada.svg Nicholson, Andrew 2.06 m (6 ft 9 in) 113 kg (250 lb) St. Bonaventure
B/E 5 Flag of the United States.svg Oladipo, Victor (C) 1.93 m (6 ft 4 in) 95 kg (210 lb) Indiana
B 4 Flag of the United States.svg Payton, Elfrid 1.93 m (6 ft 4 in) 84 kg (185 lb) Louisiana-Lafayette
AP/P 14 Flag of the United States.svg Smith, Jason 2.13 m (7 ft 0 in) 109 kg (240 lb) Colorado State
P 9 Flag of Montenegro.svg Vučević, Nikola 2.13 m (7 ft 0 in) 118 kg (260 lb) USC
B 32 Flag of the United States.svg Watson, C. J. 1.88 m (6 ft 2 in) 79 kg (175 lb) Tennessee
Adestrador
Asistente(s)
  • Flag of the United States.svg Adrian Griffin
  • Flag of the United States.svg Mario Elie
  • Flag of the United States.svg Conner Henry
  • Flag of the United States.svg Monte Mathis
  • Flag of the United States.svg Jay Hernandez
  • Flag of the United States.svg Laron Profit

Lenda
  • (C) Capitán
  • (DP) Drafteado sen asinar
  • (FA) Axente libre
  • (IN) Inactivo
  • (S) Suspendido
  • Injured Lesionado

CadroTransaccións
Actualizado: 29-10-2015

Líderes históricos[editar | editar a fonte]

Negra indica que ao xogador segue en activo na franquía. Cursiva indica que ao xogador segue en activo, mais non na franquía.

Puntos anotados (temporada regular) (a finais da temporada 2014-15)[14]

  1. Dwight Howard (11.435)
  2. Nick Anderson (10.650)
  3. Tracy McGrady (8.298)
  4. Jameer Nelson (8.184)
  5. Shaquille O'Neal (8.019)
  6. Hedo Türkoğlu (7.216)
  7. Anfernee Hardaway (7.018)
  8. Dennis Scott (6.603)
  9. Darrell Armstrong (5.898)
  10. Scott Skiles (4.966)
  11. Horace Grant (4.638)
  12. Rashard Lewis (4.194)
  13. Pat Garrity (3.800)
  14. J.J. Redick (3.662)
  15. Nikola Vučević (3.477)
  16. Terry Catledge (3.433)
  17. Grant Hill (3.280)
  18. Tobias Harris (2.791)
  19. Mike Miller (2.737)
  20. Jeff Turner (2.672)
  21. Victor Oladipo (2.625)
  22. Jerry Reynolds (2.447)
  23. Anthony Bowie (2.431)
  24. Steve Francis (2.410)
  25. Arron Afflalo (2.387)
  26. Bo Outlaw (2.252)
  27. Donald Royal (2.242)
  28. Otis Smith (2.229)
  29. Ryan Anderson (2.148)
  30. Rony Seikaly (1.981)

Outras estatísticas (temporada regular) (a finais da temporada 2014-15)[15]

Minutos xogados

  1. Dwight Howard (22.471)
  2. Nick Anderson (22.440)
  3. Jameer Nelson (19.038)
  4. Hedo Türkoğlu (16.233)
  5. Darrell Armstrong (14.234)

Rebotes

  1. Dwight Howard (8.072)
  2. Shaquille O'Neal (3.691)
  3. Nick Anderson (3.667)
  4. Horace Grant (3.353)
  5. Nikola Vučević (2.483)

Asistencias

  1. Jameer Nelson (3.501)
  2. Scott Skiles (2.776)
  3. Darrell Armstrong (2.555)
  4. Anfernee Hardaway (2.343)
  5. Nick Anderson (1.937)

Roubos

  1. Nick Anderson (1.004)
  2. Darrell Armstrong (830)
  3. Anfernee Hardaway (718)
  4. Dwight Howard (626)
  5. Jameer Nelson (619)

Tapóns

  1. Dwight Howard (1.344)
  2. Shaquille O'Neal (824)
  3. Bo Outlaw (536)
  4. Horace Grant (415)
  5. Nick Anderson (338)

Dorsais retirados[editar | editar a fonte]

Até o momento, os Orlando Magic tan só retiraron o número 6 como homenaxe so seus seguidos, "o sexto home". Con todo, permitiuse que na temporada 2001-02 este número fose utilizado por Patrick Ewing.

Dorsais retirados polos Orlando Magic
Xogador Posición Período
6 Fans ("O Sexto Home") 1989–presente

Basketball Hall of Fame[editar | editar a fonte]

Membros do Basketball Hall of Fame dos Orlando Magic
Xogadores
Nome Posición Período Ano de ingreso
21 Dominique Wilkins A 1999 2006
6 Patrick Ewing 1 P 2001–02 2008
Adestradores
Nome Posición Período Ano de ingreso
Chuck Daly 2 Adestr. 1997–99 1994
Notas:

Galardóns individuais[editar | editar a fonte]

Rookie do Ano

Mellor Defensor

Mellor Sexto Home

Xogador con Mellor Progresión

Xogador máis deportivo

Primeiro equipo All-NBA

Segundo equipo All-NBA

Terceiro equipo All-NBA

Primeiro equipo defensivo

Primeiro equipo rookie

All-Star

Adestradores[editar | editar a fonte]

Pasou toda a súa carreira de adestrador NBA cos Hawks
Elixido no Basketball Hall of Fame coma adestrador
# Nome Período P V D  % P V D  % Logros
Temporada regular Playoffs
1 Guokas, MattMatt Guokas 19891993
328
111
217
.338
2 Hill, BrianBrian Hill 19931997
295
191
104
.647
36
18
18
.500
3 Adubato, RichieRichie Adubato 1997
33
21
12
.636
5
2
3
.400
4 Daly, ChuckChuck Daly 19971999
132
74
58
.561
4
1
3
.250
5 Rivers, DocDoc Rivers 19992003
339
171
168
.504
15
5
10
.333
Adestrador do Ano da NBA (2000)
6 Davis, JohnnyJohnny Davis 20032005
135
51
84
.378
7 Jent, ChrisChris Jent 2005
18
5
13
.278
Hill, BrianBrian Hill 20052007
164
76
88
.463
4
0
4
.000
8 Van Gundy, StanStan Van Gundy 20072012
394
259
135
.657
59
31
28
.525
9 Vaughn, JacqueJacque Vaughn 20122015
216
58
158
.269
10 Borrego, JamesJames Borrego 2015
30
10
20
.333
11 Skiles, ScottScott Skiles 2015

Curiosidades[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]