Ferrari 156

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ferrari 156
LGHA 2018 - Les monoplaces (11).jpg
Ferrari
Información
País Italia Italia
Fabricante Ferrari
Deseñador Vittorio Jano (Director técnico)
Carlo Chiti (Xefe de deseño)
Produción 1961 - 1964
Predecesor Ferrari 246/256 F1
Sucesor 158
Longo 4030 mm
Largo 1400 mm
Alto 1000 mm
Peso 420 Kg.
Chasis Tubular malla espacial
Suspensión
Motor Tipo 178, V6 a 120° 2 válvulas por cilindro DOHC, aspiración naturalmotor central lonxitudinal
Potencia 1.476 cm³
Transmisión Ferrari Tipo 543/C 5-velocidades manual
Tracción Posterior Cambio de 5 ou 6 velocidades + marcha atras
Freos
Prestacións
Pneumáticos Dunlop
Debut Gran Premio de Mónaco de 1961
Pilotos Flag of the United States.svg Phil Hill
Alemaña Wolfgang von Trips
Flag of the United States.svg Richie Ginther
Bélxica Willy Mairesse
Italia Giancarlo Baghetti
México Ricardo Rodríguez
Italia Lorenzo Bandini
Flag of the United Kingdom.svg John Surtees
Italia Ludovico Scarfiotti
Carreiras 29
Gañadas 7
Poles 7
Voltas rápidas 7
Camp. Cons. 2 (1961, 1964)[1]
Camp. Pilt. 1 (1961Phil Hill)

O Ferrari 156 foi un coche de carreiras fabricado pola Ferrari en 1961 para cumprir coa entón nova normativa da Fórmula Un que reduciu a cilindrada do motor de 2,5 a 1,5 litros, semellante á clase Fórmula 2 anterior a 1961 para a que Ferrari desenvolvera un coche de motor central tamén chamado 156 F2.

Phil Hill gañou a campionato mundial de pilotos de 1961[2] e Ferrari conseguiron a campionato mundial de construtores de 1961,[3] ambas vitorias acadadas co 156.[4]

Desenvolvemento[editar | editar a fonte]

Morro de quenlla[editar | editar a fonte]

Wolfgang von Trips conducindo o 156 no Gran Premio de Holanda de 1961, mostrando a distintiva "morro de quenlla" do coche.

A versión de 1961 bautizouse cariñosamente como "morro de quenlla" debido á súa característica entrada de aire de "fosas nasais". A política da fábrica de Ferrari fixo que todos os 156 morro de quenlla restantes desguazáranse a finais da tempada de 1963. Con todo, un 156 está exposto na "Galleria Ferrari"[5] en Maranello, probablemente unha réplica. Aplicouse un estilo de conduto de admisión similar aos cinco Ferrari da serie SP[6] en 1961 e 1962 que tamén foron deseñados por Carlo Chiti, e máis de corenta anos despois para o Ferrari F430.

Ferrari comezou a tempada cun motor Dino de 65 graos, que logo substituíuse por un novo motor cun ángulo en V aumentado a 120 graos e deseñado por Carlo Chiti. Un motor V-6 con banco de 120 graos é máis suave na produción de enerxía porque cada rotación de 120 graos do Veo de manivelas do motor produce un pulso de potencia. Este cambio aumentou a potencia en 7 kW (10 hp). O diámetro e a carreira foron de 730 × 588 mm (28,7 × 23,1 in) cun desprazamento de 147 660 cc (9 011 cu in) e uns 140 kW ([convert: %s]%s) a 9500 rpm.[7] Para 1962, planificouse unha versión de 4 válvulas por cilindro con 147 kW (197 hp) a 10.000 rpm, pero nunca apareceu. No Gran Premio do Reino Unido de 1962, Phil Hill correu cunha nova versión cunha transmisión de seis velocidades montada diante do motor. En agosto, no Gran Premio de Alemaña, Lorenzo Bandini probou unha variante sen morro de quenlla con suspensión dianteira e traseira modificada e un radiador máis pequeno,[8] que anuncia o 156 Aero usado en 1963.

Ferrari 156 Aero de 1963[editar | editar a fonte]

O Ferrari 156 actualizado, usado nas tempadas de 1963 e 1964, non presentaba o distintivo deseño morro de quenlla.[9] pero tiña unha admisión bastante convencional, algo máis grande que o Ferrari 158 presentado en 1964.

En 1963, o V6 de 120° empregou a inxección directa de combustible Bosch en lugar de carburadores e a potencia aumentou a 147 kW (197 CV). A última vitoria do Ferrari 156 conseguiuna o italiano Lorenzo Bandini no Gran Premio de Austria de 1964.[10]

Ferrari 156 "Aero" no Gran Premio de Austria de 1964

]]

Accidente de Monza[editar | editar a fonte]

O 10 de setembro de 1961, tras unha colisión co Lotus de Jim Clark na segunda volta do Gran Premio de Italia, o 156 do Wolfgang von Trips (o compañeiro de equipo de Hill) saíu polo aire e estrelouse contra unha barreira lateral, saíu despedido mortalmente do coche e morreron quince espectadores.

Pilotos famosos[editar | editar a fonte]

Na cultura popular[editar | editar a fonte]

  • O cantautor inglés de Blues Chris Rea fixo construír unha minuciosa réplica do nariz de quenlla para que o usase na súa película de 1996, La Passione .

Resultados completos na Fórmula 1[editar | editar a fonte]

(Chave) (resultados en negra indica pole position, resultados en cursiva indican [[volta rápida)

Ano Equipo Motor Pneus. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Puntos Pos.
1961 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 188 1.5 V6
Ferrari 178 1.5 V6
D MON NED BEL FRA GBR ALE ITA USA 40 (52)
Richie Ginther 2 5 3 15 3 8 Ret NCG
Phil Hill 3 2 1 9 2 3 1 NCG
Wolfgang von Trips 4 1 2 Ret 1 2 Ret
Olivier Gendebien 4
Willy Mairesse Ret Ret
Ricardo Rodríguez Ret
Pedro Rodríguez NCG
FISA Giancarlo Baghetti 1
Scuderia Sant Ambroeus Ret Ret
1962 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 178 1.5 V6 D NED MON BEL FRA GBR ALE ITA USA RSA 18
Phil Hill 3 2 3 NCG Ret Ret 11
Giancarlo Baghetti 4 Ret NCG 10 5 NCG
Ricardo Rodríguez Ret NTS 4 NCG NCG 6 14
Lorenzo Bandini 3 NCG Ret 8 NCG
Willy Mairesse 7 Ret 4 NCG
1963 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 178 1.5 V6 D MON BEL NED FRA GBR ALE ITA USA MEX RSA 26
Willy Mairesse Ret Ret Ret
John Surtees 4 Ret 3 Ret 2 1 Ret 9 DSC Ret
Ludovico Scarfiotti DNA 6 NTS
Lorenzo Bandini Ret 5 Ret 5
1964 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 178 1.5 V6 D MON NED BEL FRA GBR ALE AUT ITA USA MEX 45 (49)
Lorenzo Bandini 10 5 3 1
Ludovico Scarfiotti 9
North American Racing Team Pedro Rodríguez 6

Notas[editar | editar a fonte]

Referencias
  1. Na tempada 1964 o 156 utilizouse en 6 Grandes Premios, pilotado por Lorenzo Bandini (4 carreiras), Ludovico Scarfiotti e Pedro Rodríguez (1 cada un) e anotou 9 puntos para o Campionato de Construtores.
  2. FIA Yearbook 1973, Grey section, pages 118–119
  3. FIA Yearbook 1973, Grey section, pages 120–121
  4. Peter Higham, The Guinness Guide to International Motor Racing, 1995, pages 38–40
  5. Ferrari World: the official website dedicated to the Galleria Ferrari
  6. "Ferrari SP Series". Official Ferrari Website. Ferrari. 
  7. "Ferrari 156 F1". formula1.ferrari.com. Consultado o 22 de setembro de 2019. 
  8. Blunsden, John (setembro de 1962). "Skyfall över Tysklands GP" [Deluge on German GP]. Illustrerad Motor Sport (en sueco) (Lerum, Sweden) (9): 25. 
  9. 1963 Ferrari 156 Aero on www.f1technical.net
  10. "Ferrari 156 F1-63". formula1.ferrari.com. Consultado o 22 de setembro de 2019. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]