Barbanegra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Barbanegra
Blackbeard.gif
Jolly Roger de Barbanegra Edward Teach / Edward Thatch
Datos persoais
Alcume: Blackbeard (Barbanegra)
Nado: ca. 1680
Lugar: Inglaterra Bristol, Inglaterra
Morto: 22 de novembro de 1718
Lugar: Reino Unido Ocracoke, Carolina
Información
Tipo: Pirata
Rango: Capitán
Barco: Vinganza da Raíña Ana
Aventura
Lealdade: {{{lealdade}}}
Período: 1716 - 1718
Batallas: {{{batallas}}}
Base: Océano Atlántico
Riqueza: US$ 12,5 millóns actuais
10º pirata máis rico
Posterior: {{{traballo}}}

Edward Teach (tamén Edward Thatch), máis coñecido como Barbanegra (en inglés: Blackbeard), nado circa 1680 e finado o 22 de novembro de 1718 en Ocracoke, Carolina do Norte, foi un pirata inglés que navegaba nas Indias Occidentais e na costa leste das colonias americanas. Aínda que non se sabe moito da súa infancia, probablemente naceu en Bristol, Inglaterra. Podía ter sido un mariñeiro en navíos corsarios durante a guerra da Raíña Ana antes de estabelecerse na illa de Nova Providencia, nas Bahamas, lugar onde Teach reuniu uma tripulación por volta de 1716. O capitán Benjamin Hornigold colocouno ao mando dunha corveta que capturara, participando ambos en numerosos actos de pirataría. As súas actuacións foron impulsadas coa incorporación á frota de dous barcos máis, un dos cales era comandado por Stede Bonnet, mais a finais de 1717 Horningold retirouse da pirataría, levando dous navíos con el.

Máis tarde, Teach capturou un buque mercante francés, dandolle o nome de Queen Anne's Revenge (do inglés: Vinganza da Raíña Ana) e equipouno con corenta cañóns. Así cmezou a súa fama de pirata, converténdose nun dos máis coñecidos da historia. O seu alcume derivaba da súa espesa barba negra e a súa temible apariencia, hai mesmo referencias a que acendía mechas no seu pelo, debaixo do seu chapeu, para asustar os inimigos nas batallas. Formou uma alianza de piratas e bloqueou o porto de Charleston, Carolina do Sur. Após unha extorsión aos habitantes, encallou o Queen Anne's Revenge num banco de area preto de Beaufort. Posteriormente, zarpou en compañía de Bonnet, estabelecéndose na cidade de Bath, onde recibeu o perdón da Coroa Británica. Con todo, logo voltou ao mar e atraeu a atención do gobernador de Virxinia Alexander Spotswood. Spotswood organizou un grupo de soldados e mariñeiros para tentar capturar o pirata, o que conseguiron o 22 de novembro de 1718. Durante unha feroz batalha, Teach e varios membros da súa tripulación foron mortos por uma pequena forza de mariñeiros liderados polo tenente Robert Maynard.

Líder astuto e calculador, Teach rexeitaba o uso da forza, confiando na súa aterradora imaxe para provocar a resposta que desexaba. Contrariamente ao moderno clixé do tradicional pirata tiránico, Barbanegra comandaba os seus barcos co beneplácito da súa tripulación, e non hai ningún rexistro coñecido de ter perxudicado ou asasinado nunca os seus prisineiros. Foi idealizado após a súa morte e converteuse na inspiración para unha serie de obras de ficción de temática pirata nunha variedade de xéneros.

Xuventude[editar | editar a fonte]

Pouco se sabe sobre os primeiros anos de vida de Barbanegra. Habitualmente, crese que faleceu con idade entre 35 e 40 anos e, portanto, nado ao redor do ano 1680.[1][2] En rexistros contemporaneos o seu nome é frecuentemente escrito como Barbanegra, Edward Thatch ou Edward Teach, sendo o último máis utilizado. Con todo, ha varios xeitos de escribir o seu apelido: Thatch, Thach, Thache, Thack, Tack, Thatche e Theach. Unha fonte antiga afirma que o seu apelido era Drummond, mais a falta de calquer proba relacionada torna esa hipótese improbábel. De tódolos xeitos, os piratas habitualmente utilizaban apelidos ficticios para evitar que o verdadeiro nome da súa família se viso envolto na pirataría, a fin de non manchalo, o que fai que sexa pouco probábel que Teach sexa o seu nome verdadeiro.[3][4]

No século XVII, o ascenso das colonias da Gran Bretaña en América, e no século XVIII a rápida expansión do comercio de escravos no Atlántico, fixo de Bristol un importante porto internacional, polo que Teach probabelmente viviu no que foi segunda maior cidade de Inglaterra. Certamente sabía ler e escribir; comunicábase con comerciantes e cando morreu verificouse que tiña en posesión unha carta dirixida a el do Xefe de Xustiza e Secretario da Provincia de Carolina Tobias Knight. O autor Robert Lee especula que, debido a tal feito, Teach podería ter nacido nunha familia respetábel e rica;[5] puidendo ter chegado ao Caribe no final do século XVII nun navío mercante (posibelmente nun navío negreiro).[6] O autor do século XVIII Charles Johnson afirma que Teach foi durante algún tempo un mariñeiro operando en Xamaica en navíos corsarios durante a Guerra da Raíña Ana, e tendo "sempre se distingudo pola súa ousadia incomún e coraxe persoal".[7] De acordo cos rexistros antes da súa vida como pirata, no momento en que Teach loitou nesa guerra, era entón descoñecido.[8]

Nova Providencia[editar | editar a fonte]

Coa súa historia de colonialismo, comercio e pirataría, as Antillas foron escenario de moitos incidentes marítimos durante os séculos XVII e XVIII. A comezos do século XVIII o corsario Henry Jennings, converteuse en pirata, e el e os seus seguidores decidiron utilizar a illa inhabitada de Nova Providencia como base das súas operacións; xa que estaba a pouca distancia do Estreito de Florida e as súas transitadas augas, por onde navegaban multitude de barcos europeos que atravesaban o Atlántico. O porto de Nova Providencia podía aloxar facilmente centenares de navíos, e ademais era o suficientemente pouco profundo para impedir navegar aos grandes buques da Armada Real Británica. Nesa época ademais, a ilha non era aínda o destino turístico no que se tornaría máis adiante; o autor George Woodbury describiuna como "non era cidade de fogares, era un lugar de permanencia temporal e de descanso para unha poboación literalmente flotante", continuando, "os únicos moradores permanentes eran piratas que acampaban, comerciantes e parásitos, o resto só pasaban polo lugar."[9] A lei e a orde eran descoñecidos; en Nova Providencia os piratas eran benvindos.[10]

Teach foi un dos que gozou dos beneficios da illa. Probabelmente, logo após a sinatura do Tratado de Utrecht, chegou á illa desde Xamaica, e xunto da maioria dos corsarios involucrados na guerra, viuse na pirataría. Posibelmente, cerca de 1716, uniuse á tripulación do capitán Benjamin Hornigold, un famoso pirata que operaba nas seguras augas de Nova Providencia. En 1716, Hornigold colocou Teach ao mando dunha corveta que capturara, dándolla como premio.[11] No inicio de 1717, Hornigold e Teach, cada un ao mando dunha corveta, partiron para o continente. Capturaron un barco que transportaba cento vinte barrís de fariña chegagadoss da Habana e, pouco tempo depois, tomaron unha corveta con cen barrís de viño procedentes de Bermuda. Poucos días depois, pararon un veleiro procedente da Madeira con destino a Charleston, Carolina do Sur. Teach e seu intendente, William Howard,[nota 1] poderían ter loitado nese momento polo control das súas tripulacións. Por entón, probabelmente tiñan desenvolvido gusto polo viño da Madeira, xa que o 29 de setembro preto de Cape Charles, Virxinia, saquearon do navío Betty a súa carga da Madeira, deixando que o navío se afundise coa carga restante.[12]

Durante esta viaxe con Hornigold xurdiron os primeiros rumores sobre Teach dos cales se ten coñecemento, nos cales é recoñecido como un pirata de propio dereito ao mando dunha gran tripulación. Nun informe feito por un Capitán Mathew Munthe nunha patrulla anti-pirataría en Carolina do Norte, "Thatch" foi descrito operando "nunha corveta de seis canóns e preto de 70 homes".[13] En setembro, Teach e Hornigold encontraronse con Stede Bonnet, un terratenente e militar dunha familia rica que ingresara na pirataria no inicio daquel ano. A tripulación de Bonnet, con cerca de setenta membros, alegou insatisfacción co seu comandante así que, co seu permiso, Teach asumiu o control do navío 'Revenge (do inglés: Vinganza). A flotilla de piratas consistía agora de tres navíos; Teach no Revenge, a vella corveta de Teach e a embarcación Ranger de Hornigold. En outubro, outro navío foi capturado e adicionado á pequena flota.[14] As corvetas Robert de Filadelfia e Good Intent (do inglés: Boa Intención) de Dublín foron detidas en 22 de outubro de 1717 e as súas cargas baleiradas.[15]

Como un ex-corsario británico, Hornigold atacou só os seus vellos inimigo, mais para súa tripulación, a visión de navíos británicos cheos de carga valiosa pasando ilesos tornouse unha mecha, e nalgún momento ao final de 1717 Hornigold foi relevado do mando. A implicación de Teach nesa decisión é descoñecida,[16] mais Hornigold rapidamente se retirou da pirataría. Hornigold ficou co Ranger e cunha das corvetas, deixando a Teach co Revenge e a corveta restante.[17] Os dous nunca máis se volveron atopar, e como moitos outros piratas en Nova Providencia, Hornigold aceptou o perdón real dado por Woodes Rogers en xuño do ano seguinte.[18]

Teach convértese en Barbanegra[editar | editar a fonte]

Barbanegra en fume e lapas. Frank E. Schoonover (1922).

O 28 de novembro de 1717, os dous navíos de Teach atacaron unha embarcación mercante francesa na costa de San Vicente. Cada un deles dispararon violentos ataques, matando varios de seus tripulantes e forzando o capitán a se render.[19] O navío La Concorde de Saint-Malo era un grande transportador de escravos. Teach e súas tripulacións navegaron co navío cara o sur ao longo de San Vicente e Granadinas con destino á Bequia, onde desembarcou a tripulación e a carga, e ficou co navío para o seu propio uso. A tripulación do La Concorde recibiu a menor corveta de Teach, a que lle cambiaron o nome a Mauvaise Rencontre (do francés: Mal Encontro) e viaxaron cara Martinica. Teach puido recrutar algúns dos escravos, mais os restantes fron deixados na illa e posteriormente retornaron ao Mauvaise Rencontre.[20]

Teach imediatamente cambiou o nome de La Concorde a Queen Anne's Revenge (do inglés: Vinganza da Raíña Ana) e equipouno con corenta canóns. Ao final de novembro, próximo a San Vicente, atacou o navío Great Allen. Despois dun longo período, forzou ao gran e ben armado navío a se render, ordenou que fose para a costa, desembarcou a tripulación, baleirou as bodegas de carga e entón queimou e afundiu o navío. O incidente foi publicado no The Boston News-Letter, que describiu Teach como o comandante dun "navío francés de trinta e dous canóns, un bergantín de dez canóns e unha corveta de doce canóns." Cando ou onde Teach conseguiu o bergantín de dez canóns é descoñecido, mais naquela altura debía estar ao mando de como mínimo cento cincuenta homes divididos entre tres navíos.[21][22]

En 5 de decembro de 1717, Teach parou a corveta mercantil Margaret na costa da Illa do Caranguexo, próxima a Anguila. O capitán, Henry Bostock, e a tripulación, permaneceron como prisioneiros por cerca de oito horas e foron forzados a ver como a súa corveta era saqueada. O cipitán, que fora mantido a bordo do Queen Anne's Revenge, foi devolto ileso ao Margaret e autorizado á irse con súa tripulación.[23] Bostock retornou a súa base de operacións na Illa de Saint Kitts e relatou a cuestión ao gobernador Walter Hamilton, quen lle pediu que asinase unha declaración xurada sobre o acontecido. O mariñeiro describiu a Teach ao mando de dous navíos: unha croveta e un gran navío negreiro francés construído por neerlandeses, con 36 canóns e unha tripulación de trescentos homes. O capitán cre que o navío máis grande levaba unha preciosa carga de ouro, prata e "unha copa moi fina" supostamente roubada do comandante do Great Allen.[nota 2] A tripulación pirata aparentemente informara a Bostock sobre que destruíran varios outros navíos, e que posuían a intención de navegar cara a Hispaniola e agardar pola armada española, supostamente cargada de diñeiro para pagar as forzas militares. Teach tamén cuestionou Bostock sobre os movementos de navíos locais, e o pirata non ficou sorprendido ao ser informado de que se esperaba un perdón real de Londres para todos os piratas.[24]

Así, o noso Heróe, o Capitán Teach, asumiu o cognome de Barbanegra debido á cantidade de pelos que, como un meteoro aterrorizante, cubrían todo o seu rosto, e atemorizou América máis do que calquer cometa que tivese aparecido por alí. Esta Barba negra, que sufríu para deixar medrar até unha extravagante longura; cara arriba chegaba até os seus ollos. Estaba acostumado a retorcela con fitas, en pequenas trenzas, seguindo o costume das nosas perrucas, e acomodándoas ao redor das orellas.

Charles Johnson[25]

Bostock describe a Teach como un "home alto dunha barba moi negra e moi longa". É o primeiro relato rexistrado da súa aparencia e é a orixe do seu alcume, Barbanegra.[26] Descricións máis tardías mencionan que a súa espesa barba estaba entrenzada en coletas, ás veces amarradas con pequenas fitas coloradas. Johnson (1724) describiu como "os seus ollos parecían naturalmente feroces e salvaxes, tornándoo unha figura que a imaxinación non podía deixar máis feroz e infernal". Non está claro se a descripción de Johnson era completamente verdadeira ou si esaxeraba, mais parece probábel que Teach entendía a importancia da aparencia, infundindo medo no corazón dos seus inimigos.[27] Teach era alto, de ombreiros largos. Usaba botas que lle chegaban ao xeonllo e ropa escura, cuberto cun chapeu largo e, ás veces, cun colorido longo abrigo de seda ou veludo. Johnson tamén o describiu á hora de batallar levando "unha estribeira sobre os seus ombreiros, con tres tirantes para pistolas, colgadas en fundas como bandoleiras; e con fósforos pegados baixo o seu chapeu",[25][nota 3] A pesar de súa reputación feroz, porén, non hai ningunha fonte que afirme que matara ou ferira a aqueles que mantiña en catividade.[nota 4] Hai datos que indican que Teach podería ter utilizado outros apelidos, o 30 de novembro, o Monserrat Merchant encontrou dous navíos e unha corveta, comandados pelo Capitán Kentish e o Capitán Edwards (este último sendo conhecido por Stede Bonnet).[28]

Notas[editar | editar a fonte]

Aclaracións[editar | editar a fonte]

  1. Nese momento, Benjamin Hornigold podería terse separado xa partido de Teach e as dúas embarcacións. Se ese fose o caso, William Howard tería sido deixado ao mando da outra corveta de Teach. A palabra intendente refírese á responsabilidade de organización, acomodación, alimentación, abastecemento e equipamento.
  2. Konstam (2007) considera isto improbábel e que os piratas moi probablemente tomaran o pelo ao prisioneiro con historias esaxeradas".}}
  3. Klein (2006) describe que as mechas que levaba baixo o seu chapeu eran probabelmente feitas de corda de cáñamo embebida nunha mistura de salitre con auga de cal. Queimábanse lentamente, mais a fumareda que probocaban e que se extendía en aneis ao redor da súa cabeza debían causar un espectáculo extraordinário. Non estrañaría, por tanto, que os mariñeiros que se cruzaban no caminho do Barbanegra (particularmente nas batallas) pensasen que era o Diablo."
  4. Barbanegra non tiña o costume de matar os tripulantes dun navío abordado, desde que coperasem entregandolle os bens materiais. De acordo co economista da Universidade de Chicago Peter Leeson, aparentemente, non precisaba matar ninguém.

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. Perry, 2006, p. 14
  2. Konstam, 2007, pp. 10–12
  3. Lee, 1974, pp. 3–4
  4. Teach, Edward [Blackbeard] (d. 1718). Oxford University Press. 2004. http://www.oxforddnb.com/view/article/27097. 
  5. Lee, 1974, pp. 4–5
  6. Konstam, 2007, p. 19
  7. Johnson, 1724, p. 70
  8. Lee, 1974, p. 9
  9. Woodbury, 1951, pp. 71–72
  10. Lee, 1974, pp. 9–11
  11. Lee, 1974, pp. 11–12
  12. Konstam, 2007, pp. 68–69
  13. Konstam, 2007, p. 64
  14. Konstam, 2007, pp. 78–79
  15. Lee, 1974, pp. 13–14
  16. Konstam, 2007, pp. 66–67
  17. Konstam, 2007, p. 79
  18. Woodbury, 1951, p. 155
  19. Lee, 1974, p. 14
  20. Konstam, 2007, pp. 81–88
  21. Lee, 1974, p. 18
  22. Konstam, 2007, p. 88
  23. Konstam, 2007, pp. 154–155
  24. Lee, 1974, pp. 27–28
  25. 25,0 25,1 Johnson, 1724, p. 87
  26. Konstam, 2007, p. 91
  27. Konstam, 2007, p. 155
  28. Konstam, 2007, pp. 88–89

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]