Moda

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
A top model Gisele Bündchen.

A moda é un termo aplicado na maioría das veces a unha corrente de expresión predominante, aínda que tamén se usa como modo de expresión que pode, ou non, ser seguido polos demais. Ligado ao termo vai a idea de que a moda cambia máis axiña cá cultura na súa totalidade.

A moda pódese definir como o uso pasaxeiro que regula o xeito de vestirse, de construír, de vivir, etc., segundo o gusto do momento[1] ou como o uso social que condiciona a indumentaria segundo unhas normas preestablecidas que varían de acordo coa época e a civilización.[2] Indica no seu significado máis amplo unha elección ou, máis ben dito, un mecanismo regulador de eleccións, realizadas en función duns criterios de gustos, diferentes en cada cultura.

A moda, ou as modas, e máis concretamente a moda nos vestidos, designa o xeito de vestirse, conforme ao gusto dunha época nunha zona determinada. É un fenómeno que implica ao colectivo a través da sociedade, a visión que ela reenvia, os códigos que impón e o gusto individual. O concepto de moda pasa a necesidade de vestir. O fenómeno da moda foi durante moito tempo un privilexio da aristocracia, da corte, e dos ricos que querían imitar as formas; posteriormente popularizouse e converteuse nun fenómeno de masas.

A moda, polo tanto, no que afecta ao corpo concerne non só á indumentaria senón tamén aos complementos, ao maquillaxe, ao perfume e ata ás modificacións do corpo. A moda está vinculada a varios factores, entre eles a produción en serie, a aparición de poboacións máis numerosas, ás cidades e da capacidade de difusión da prensa. A moda desenvólvese en asociación cun conxunto de fenómenos creativos, mediáticos, industriais e comerciais, polo cal é un elemento dunha certa complexidade característica da nosa sociedade. Pode ser vista como un reflexo social e cultural. De feito, co desenvolvemento das comunicacións e o transporte, case todas as creacións no ámbito de pezas de vestir están dispoñibles pola maioría da xente, sexa cal for o grupo social.

A difusión da moda vai ser lenta ata fins do século XVII, en diante foron as primeiras publicacións periódicas as que lle deron publicidade. Antes, o comercio, as cartas, os matrimonios, as viaxes e ata a espionaxe eran os sistemas principais de difusión da moda. A Ruta da seda tivo un gran papel pero so baixo o segredo da elaboración destes tipos de tecidos . No século XVI empezáronse a popularizar as bonecas de dimensións pequenas ataviadas segundo a moda do momento con todos os seus detalles segundo menciona unha carta do rei Francisco I de Francia dirixida a Isabella d'Este duquesa de Mantua.[3] En 1672 fundouse en Francia o xornal literario e de moda Le Mercure Galant seguido de outras publicacións similares en outros países europeos.

A moda pode ser observada desde un punto de vista estritamente artístico ou artesanal, pero tamén pode ser analizada como un instrumento do desenvolvemento económico.


Etimoloxía[editar | editar a fonte]

A palabra moda deriva do latín modus, e que significa xeito, norma, regra, tempo, melodía, ritmo.

En francés, mode aparece na escrita apartir de 1482 e refírese aos cambios nos detalles da roupa reservada para a elite. A expresión a "nova moda", "estar á moda" é do 1549.[4]

En italiano , o termo moda aparece co seu significado actual no tratado La carrozza da nolo, ovvero del vestire alla moda, do clérigo Agostino Lampugnani, publicado en 1645.

En canto ao inglés fashion[5] deriva tamén do latín facto, que en francés dará façon. Xa en 1489 aparece por escrito como o xeito de vestir ou de vivir das clases altas. Vogue, style, look e outros son case sinónimos Mode tamén se utiliza en inglés.

Os creadores de imaxe[editar | editar a fonte]

A moda como tal xurdiu no século XIV, e ha ir evolucionando ata os nosos días. Durante centos de anos foron os monarcas e os nobres os que marcaron as pautas da moda. No século XVII, Luís XIII, rei de Francia, decidiu ocultar o seu calvicie cunha perruca. Ao pouco tempo, os nobres europeos comezaron a afeitarse a cabeza e seguir o seu exemplo, impoñendo un estilo que durou máis dunha década. No século XIX, as revistas femininas comezaron a promocionar as novas tendencias e ata a ofrecer patróns económicos para que as mulleres puidesen confeccionarse a súa propia roupa. Coa chegada do século XX e a popularidade do cine e a televisión, as estrelas da pantalla convertéronse en ídolos internacionais e empezaron a impoñer a moda. O mesmo sucedeu cos músicos famosos, os cales puxeron en boga estilos radicais que a mocidade non tardou en imitar. Hoxe en día, a situación apenas cambiou. Os anunciantes válense eficazmente de desfiles de modelos, atractivas revistas de papel satinado, carteleiras, escaparates e anuncios televisivos para crear unha demanda de pezas novas.

Historia[editar | editar a fonte]

Ata o século XV a historia da moda é a historia da vestimenta, dado que ata aquel momento os cambios na vestimenta eran moi lentos ou practicamente inexistentes, non se pode falar de moda no sentido actual.

As leis dos modais da época romana son un valioso documento para coñecer o xeito de vestir daquel tempo, estas leis limitaban o luxo no xeito de vestirse masculina e feminina.

Xa no 215 a.C. a Lex Oppia buscaba limitar a riqueza dos vestidos das mulleres, Xulio César e outros emperadores interviñeron contra os traxes de homes e mulleres fixando tamén o prezo.

As imposicións no xeito de vestir era xusto o contrario do concepto de moda propiamente devandito, por exemplo en moitos lugares obrigábase os xudeus a portar un distintivo no seus vestidos e en ningún caso había unha liberdade no xeito de vestirse que, en toda Europa occidental, estaba suxeita a numerosas regulamentacións.

Este tipo de leis antisantuarias e de obrigacións no vestido continuaron ata o século XVIII. En 1789, ás portas da Revolución francesa, os burgueses parisienses presentáronse á apertura dos estados xerais con vestido negro e gravata branca, vestido este que se lles impuxo para humillalos ante a aristocracia que estaba moi luxosamente ataviada. Aínda así este contraste no xeito de vestir provocou o efecto contrario posto que a Asemblea Nacional Constituínte aboliu as diferenzas de clase, en Francia, en canto ao vestiario.

A moda no Renacemento[editar | editar a fonte]

Miguel de Cervantes lucindo unha gorgueira segundo a moda do seu tempo

Co Renacemento se redescubre a humanidade como centro do Universo, por primeira vez estudáronse as proporcións. Ata a primeira metade do século XVI homes e mulleres usaban vestidos que seguian as formas do corpo sen alteralas. Na segunda metade do século XVI iniciouse un proceso de maior rixidez no vestiario debido á influencia da moda de España e da intervención moral da Contrarreforma. Os vestidos volvéronse a pechar e a finais do século púxose de moda a gorgera que era un pescozo de tea amidonado e as saias femininas eran en forma de campá ríxida.

Século XVII[editar | editar a fonte]

Cara a 1630 a moda masculina toma un aire case militar con jubon e botas altas de coiro, cunha espada á beira e bigote marcial. Nesta época domina a moda francesa tanto nos homes como nas mulleres.

O caso do rei Sol , Luís XIV, foi un auténtico paradigma, impuxo unhas modas e unha etiqueta que se copiou en toda Europa. En Versalles había unhas regras precisas de como debía vestir a nobreza. Unha novidade absoluta foi a introdución do habit a française (vestido como os franceses) que constaba de tres pezas: unha chaqueta de coiro, unha longa peza á cintura e uns pantalóns curtos ata o xeonllo. Outra novidade co mesmo éxito foi a perruca masculina con rizos, esta facía máis grande e estilizado a silueta de quen a levaba.

A finais do século XVII inventouse a gravata, nun principio de muselina, ornamentada con círculos, e que rodeaba o pescozo. Tamén os labores de punto pasaron de Venecia o mundo occidental.

Século XVIII[editar | editar a fonte]

É neste século, cando a moda aparece como unha industria e queda totalmente igualada para toda a civilización occidental. É tamén no século XVIII, como consecuencia do triunfo da burguesía e do individualismo, que aparecen os primeiros nomes de creadores de moda e de estilistas.[2]

No século XVIII sera o triunfo do rococó donde a moda feminina da época caracterízase pola opulencia e a elegancia, con cores vivas, flores bordadas e labores de encaixe. Maliciosamente puxéronse de moda as falsas pecas no escote, na parte descuberta do peito, pero aínda con todo isto a figura da muller estaba ríxidamente enxaulada. As mulleres da clase alta só podían sentar nun diván e éralles difícil pasar pola porta xa que levaban baixo as saias unha armazón chamada cancán. O vestido máis utilizado ata o 1770 chamabase andrienne, tamén chamado roupa á francesa, que levaba un longo manto para o que se necesitaban metros de tea.

Logo de 1770 os vestidos foron máis redondeados e acurtáronse ata ensinar o nocello. Apareceron gabardinas abrochadas por detrás e abertas por diante, chamadas polonaise, e chaquetas curtas e estreitas. Finalmente o gusto neoclásico que se abría camiño achegou a simplicidade e as mulleres vestiron traxes camiseiros, con vestido longo, suave e fino. Para o home continuou o uso do habit a française, pero con cores claras e decoración bordada. Acompañabase tamén cun pequeno pescozo duro. Logo de 1770 comezaron, sobre todo na moda masculina, a insinuarse influencias inglesas que xa emprendera a Revolución industrial e tiña gran riqueza nas súas colonias.

Na Francia revolucionaria unha violenta reacción popular afectou tamén á moda aristocrática: empezaron a desaparecer prezados tecidos, cosméticos e outros. Abandonouse a seda pola muselina de algodón. Tamén para as " xoias" empezouse a usar o ferro. As mulleres levaban unha banda vermella ao redor do pescozo chamada gráficamente a guillotina. Foi tamén popularizado o corte do cabelo à la victime, que recordaba o que se impuña aos condenados á guillotina.

Josefina Bonaparte, esposa de Napoleón, cara o ano 1801.

A perruca usábana os dous sexos. A raíña de Francia María Antonieta facíase facer polo seu perruqueiro, Leonard, peiteados monumentais nas perrucas. Ata a Revolución Fracesa só se vían de brancas. Tamén os cosméticos difundíronse entre homes e mulleres: en xeral a figura masculina vaise ver máis afectada e menos marcial que no século XVII.

Século XIX[editar | editar a fonte]

No século XIX, o inglés Charles Frederick Worth, durante o Segundo Imperio Francés, crea o modelo actual do modisto creador e, aproveitando os avances da revolución industrial, foi o primeiro que mirou de industrializar as súas creacións e de industrializar todos os complementos do vestir, que ata entón nada máis que eran feitos en pequenas artesanías.[2]

Sobre todo é o xeito do vestir masculino o que sofre un cambio máis profundo e radical. Para substituír o que se considera a frivolidade do século anterior, imponse un look austero e rigoroso, corte simplificado, tecido de fechadura robusto e decoración reducida ao mínimo. Todo isto abre a influencia inglesa que propón unha elegancia máis práctica e civil, informal e deportiva... Por iso a sinxeleza do vestido do gentleman ((en inglés) xentilhome) entrou en toda Europa, en particular o frac, e a levita ( frock coat) que permitía cabalgar de forma cómoda.

O dandi Brummel no 1805 segun Richard Dighton.

O dandi máis famoso foi Beau Brummell co seu lema: "Para ser elegante non é necesario facerse notar" que foi lei para os homes que querían seguir a moda. Para Brummell a gravata non debía ser amidonada e tiña que ter o nó adecuado ás diferentes ocasións, o corte de cabelo e as luvas tamén eran moi importantes para el.

Nas mulleres burguesas de principios de século a moda eran os vestidos lixeiros e case transparentes. O inconformismo consecuencia da Revolución francesa durara menos de 20 anos. O papel da muller durante boa parte do século XIX estaba reservado ao espazo privado e ao fogar, evitando mostrar sensualidade na forma de vestir. O vestido pechado á beira do pescozo tiña mangas longas e ombreiros caídos mentres as liñas do corpo insinuaban fraxilidade, dozura e suavidade. O busto era unha coraza de tea ríxida, as saias estaban provistas dunha armadura que ata podían provocar dor.

Este século foi tamén o século da prostitución e as queridas que tamén acabarían influíndo na moda. O novo ideal estético e literario era a de Femme fatale. Se a principios de século o vestido feminino mostraba o nocello, pouco despois os vestidos fixéronse máis longos ata cubrilos. Neste século os movementos literarios e sociais sucesivos tiveron moita influencia na moda: o neoclasicismo coa imitación dos trazos estilísticos das estatuas gregas e romanas, o romanticismo con traxes cubertos de pequenos ornamentos, o eclecticismo da década de 1870 e o Modernismo (floral) a finais de século. Logo de 1890 adaptáronse sempre os traxes das mulleres por ciclos, pero, coa intención, aínda, de esconder todo o posible a pel do corpo.

O século XX[editar | editar a fonte]

O século XX caracterizouse polo descubrimento de fibras artificiais e a difusión do prêt-à-porter (listo para levar), como feito sociolóxico de igualación. Ata ese momento as persoas só puideran comprar as pezas de vestir á medida e por previo encargo, con custos moi elevados. O feito de poder comprar os vestidos, como nas tendas hoxe en día, levou os modistos creadores a lanzar os seus propios complementos: perfumes, bixutería, luvas, medias, etc., para cubrir, deste xeito, eles todo o campo do consumo da moda.[2]

A moda comeza no ano 1900 coa chamada silueta S, debido ao corsé que empuxaba os peitos cara arriba, estreitando a cintura e as súas saias axustadas á cadeira ensanchándoas en forma de campá ao chegar ao chan. No mundo laboral empézase a incorporar os traxes sastre e o corte con influencia masculina para as mulleres. Os vestidos eran longos, cubrían os zapatos, as plumas e os encaixes facían furor, destacando os grandes chapeus con infinidade de adornos e ornamentos. A moda prácticamente só foi seguida polas clases altas e medias. En 1908, a silueta foi moito máis recta, sen marcar tanto a cintura e produciuse unha oleada de orientalismo debido aos deseños de Paul Poiret e os ballets rusos.

Os sistemas de comunicación tiveron unha gran evolución e con eles aumentou a difusión da moda: o cine (primeiro mudo, despois sonoro e máis tarde en cor), a televisión, as revistas en cor, a maior facilidade de desprazamentos, a publicidade, o incremento do nivel de vida e do comercio, a liberación da muller, todo axudou á difusión das propostas da moda.

A principios de século, na decada de 1920 (Os anos tolos) imponse na moda o estilo flapper (en francès Garçonne), que propon unha muller delgada, case sen peito e co cabelo cortado ao bob cut vestida con cores vivas, con xoias rechamantes e saias moito máis curtas das que se viron ata entón. O Ballets Russes de Sergei Diaghilev, que actuaba en París, tamén impuña a súa estética de influencias orientais. O pret-à-porter (listo para levar) aínda non existía pero entón déronse os primeiros pasos.

En 1914 estalou a Primeira Guerra Mundial. Mentres tanto París quíxose manter no seu papel de árbitro da elegancia e os grandes talleres de costura continuaron a súa actividade, a pesar da falta de materias primas. Quizais pola influencia da escaseza de tecido, as saias acurtáronse ata as pantorrillas mentres se afirmaban as liñas de inspiración militar mitigadas por unha saia de tule.

Inglaterra continuaba no seu papel de modelo da elegancia masculina. O home ainda asi seguía ligado ao estilo tradicional do século XIX: chaqueta, chaleco, pantalóns e camisa. A vestimenta para levar posta no inverno era variada e en ocasións máis cerimoniosa, aínda moi difundidas entón, levaba o "frac", o "tight" e o "smoking". As cores eran escuras, a camisa rigorosamente branca, co pescozo ríxido e almidonado. Para manter a blancura, sempre perfectamente puída, o pescozo e as bonecas estaban separados da propia camisa. Eduardo VII, príncipe de Gales e fillo de raiña Vitoria, foi un modelo de dandy: inventou novas pezas masculinas como os pantalóns co prego e a volta. Parece que o smoking foi idea súa, este obtense simplemente cortando a cola do frac.

Tras a Primeira Guerra Mundial o escenario europeo cambiou moi profundamente, vaise a producir o ascenso dunha nova clase social enriquecida pola guerra que vai ser a nova clientela das firmas da moda.E xurdiu a influencia dos Estados Unidos, o jazz e o charlestón na música e a star system nos espectáculos. Os actores de cine pasaron a ser modelos a imitar. Pero o fenómeno sociolóxico máis importante foi a emancipación das mulleres que se fixeron máis presentes na vida en xeral.

O novo modelo feminino era unha muller delgada, sen curvas nin peito, con cabelo o estilo masculino. As saias eran máis curtas. A finais da década de 1920 afirmouse o estilo bebé con saia nos xeonllos, zapatos con correa e chapeus á Cloche. A moda propuña un novo xeito de entender o vestido: práctico, sinxelo, de custo reducido e elegante. Predecesora desta moda foi Coco Chanel. Foi ela quen lanzou a súa chaqueta curta e recta característica, sen pescozo. Foi a primeira en propor a bixutería feita con vidros coloreados. Non deseñou pantalóns para as mulleres xa que aínda eran tabú no seu tempo.

Joan Crawford no trailer da película The Last of Mrs. Cheyney trailer de 1937.

Logo de 1930 o ideal feminino copia as estrelas do cine de Hollywood: os beizos de Joan Crawford, o pelo da loura platino Jean Harlow, os pantalóns de Marlene Dietrich. A muller ideal era longilínea e feminina, levaba tacóns altos e tinguíase o pelo. A italiana emigrada a Estados Unidos Elsa Schiaparelli era unha das deseñadoras de referencia inspirada no surrealismo e o cubismo, así como os cadros de Salvador Dalí e de Pablo Picasso.

New Look[editar | editar a fonte]

Durante a Segunda Guerra Mundial houbo restricións nos abastecementos de todo tipo que afectaron á moda e durante aqueles anos as liñas propostas polos deseñadores pasaron a ser simples e pouco espectaculares. En Estados Unidos estendéronse os pantalóns vaqueiros. Ata algunhas mulleres pintábanse as medias nas pernas xa que faltaba o nilón.

Christian Dior foi o artífice da moda de posguerra lanzando, en 1947, o chamado New look. Dior fora anteriormente anticuario e tiña na cabeza unha muller señorial, refinada e romántica. No vestido propuña a cintura de avispa e as saias longas e anchas. Os traxes de Dior eran falsamente naturais e gustáballe o branco e o negro. O aspecto ultrafemenino da roupa acentuábase cos complementos: eran obrigatorios as luva s, os zapatos con tacón e os gorro s.

Anos cincuenta[editar | editar a fonte]

Co final da Segunda Guerra Mundial o papel preponderante de Estados Unidos e a Unión Soviética afirmouse. Os estadounidenses influíron en Europa na moda, na fala, no baile, no canto etc. Os mozos europeos adoptaron unha moda máis deportiva e informal: os pantalóns vaqueiros, as camisetas, as chaquetas de pel e a brillantina para o pelo. Por primeira vez os mozos vestíanse de xeito diferente que os seus proxenitores. Os vaqueiros foran inventados no século XIX como indumentaria dos traballadores grazas á robustez do seu tecido, con dobre costura e burletes de metal. Os universitarios americanos adoptárono tras o éxito da película "The wild one (O salvaxe) (1954) co mozo Marlon Brando. Pero os fenómenos Elvis Presley e o rock and roll, vanse a afianzar definitivamente. En Europa tamén o mundo da moda pasou a ser de consumo masivo.

Vestido deseñado por Christian Dior

Ata a súa morte, en 1957, Christian Dior foi presentando as súas coleccións, algunhas das cales inspirábanse nas letras do alfabeto, como a liña H de 1954 , co busto alargado o igual que no retrato de Ana Bolena, muller de Henrique VIII. Sucesivamente presentou a liña E e a liña A. O ano da súa morte, en 1957, revolucionou a moda coa liña saco. Chanel reabriu á súa firma de modas e volveu propor a chaqueta sen pescozo e a faldillla simple e dereita. Chanel detestaba a Dior e consideraba os vestidos do seu competidor incómodos e pouco prácticos para unha vida activa. Lanzou o zapato sen tacón coa punta de cores diversas. Yves Saint Laurent foi o sucesor da firma Dior. Na súa primeira colección propuxo a liña trapecio, era fresca, xuvenil, e substancialmente unha continuación do saco de Dior.

Na moda para o tempo de lecer destaca o bikini. Os pantalóns marchaban cara ao éxito, cun lazo pasando baixo o pé. A malla, desde sempre considerada unha materia pobre e popular, comezou a ser parte das coleccións.

Anos sesenta[editar | editar a fonte]

Na década de 1960 cambia radicalmente a moral e o estilo de vida no que se estaba aínda radicado. En 1964 estalaba a intervención norteamericana na guerra do Vietnam. Na Universidade de Berkeley estala a primeira manifestación de estudantes, e pouco despois o Maio de 1968 onde se manifestaban tamén contra o mundo elitista que precisamente eran os sustentadores da moda de alta costura. Os manifestantes do maio francés levaban: anoraks, bufandas, vaqueros, xerseis deformados e zapatillas de tenis.

A moda Beatle, arriba ao aeroporto JFKennedy en febreiro de 1964

En California un reducido grupo de intelectuais formaron a beat generation cunha nova filosofía de vida baseada na procura da liberdade pero tamén no consumo de drogas e alucinóxenos. En Inglaterra a música Beat, que representaban os Beatles e os Rolling Stones, coa capacidade de agregar millóns de adolescentes que copiaban a vestimenta dos seus ídolos musicais. Os Beatles levaban pantalóns estreitos e curtos, chaquetas curtas e uniformes do século XIX. Os Stones, máis informales, preferían camisa e pantalóns de satén, colares e brazaletes, e maquillábanse. Nos dous grupos era fundamental o pelo longo que estaban mal vistos nos homes desde facía un século, as cores rechamantes substituían o vestido gris da burguesía. Londres converteuse na meta dos mozos europeos, Barbara Hulanicki, abre na cidade a tenda Biba, que foi a primeira boutique de moda xuvenil. Os vestidos eran mais coloreados e comodos facendo nas mulleres que o novo modelo feminino xa non fosen as actrices do cine senón as modelos: Twiggy, Jean Shrimpton, Veruska. Tamén Brigitte Bardot gustaba polo seu bronceado sensual, a cola de cabalo e os longos cabelos rizados. En Inglaterra Mary Quant lanzou en 1964 a minisaia. Inventaron os pantys de cores. En Francia André Courrèges, foi o único en seguir a moda nova, adoptando as saias curtas, zapatos sen tacón e liñas xeométricas e facendo gran uso dos pantalóns femininos. Audaz e innovador, Courrèges lanzou en 1969 a Moda espacial.

Paco Rabanne lanzou os vestidos metálicos. En 1965 Yves Saint Laurent propuxo a colección Mondrian que se baseava na pintura de Pieter Mondrian; eran os anos do Pop art e do Op art, de Victor Vasarely. Andy Warhol presenta en 1962 un vestido estampado coas súas famosas latas de sopa Campbell.

Finalmente neste periodo xorden os traxes Unisex, coa famosa Sahariana ideada por Saint-Laurent, vestidos transparentes ao estilo Nude look,. En 1967 apareceu a maxisaia polo gran éxito da película Doutor Zivago. Tamén apareceu a solución intermedia a Midisaia.

Anos setenta[editar | editar a fonte]

Nos Estados Unidos, como reacción á guerra do Vietnam, xorde o flower power (O poder das flores), e o festival de Woodstock.

Os Hippy de principios da década, levaban camisas grandes e longas, túnicas transparentes, cores chispeantes, flores xigantes, xoias de todo tipo e vestidos exóticos. Os cabelos transformáronse sempre nunha maraña de rizos sen peitear. Isto todo era como unha antimoda e símbolo da liberdade.

Nos anos setenta xa non se pode falar de moda senón en plural, modas. Yves Saint Laurent por exemplo aplicou ás súas coleccións femininas vestimentas típicamente masculinas como o esmoquin, o trench, eo knikerbokers. Con consideración ao folclore, creou un famosa colección ao estilo ruso, seguida doutra ao estilo chinés. Varias veces as súas coleccións estaban inspiradas no mundo da arte, do pop, o cubismo (colección Picasso) ou o fauvismo.

Anos oitenta[editar | editar a fonte]

Nesta década hai unha redefinición do concepto do estilisto. Non bastaba con ser un bo artesan e crear vestidos de óptima factura e de calidade senón tamén, dar unha imaxe atractiva do propio produto. A competencia debido á globalización pasaba a ser desapiadada,. Co desenvolvemento de Internet cada marca creou a súa propia páxina web, non só para chamar a atención senón para vender algúns dos seus produtos directamente ao cliente.

A moda dos anos oitenta caracterizouse polo culto ao éxito e a eficiencia. A estética punk dulcificouse na pasarela. Desenvolveuse a carreira para ter boa forma física e ata para persoas que xa non eran mozas adaptáronse vestidos deportivos. Nese momento a moda pasou a ser realmente internacional. Coa redución da importancia da alta costura francesa, cada nación desenvolveu un estilo propio. En Europa foron Alemania, Italia e Inglaterra mentres emerxían os Estados Unidos e sobre todo o Xapón, os diseñadores xaponeses maioritariamente emigraron a Paris des onde desenvolveron a súa creatividade con liñas de corte impecable e de materiais insólitos.

En Italia, Milán en concreto, destacan Giorgio Armani, Missoni, Gianfranco Ferré, Gianni Versace, Dolce & Gabbana. O éxito deste último débese en gran parte a vestir a cantante Madonna.

O ideal de beleza feminina era o dunha muller deportiva e delgada, musculosa e ambiciosa, con éxito privado e público.

O fenómeno yuppie ( Young Urban Professional) nos Estados Unidos, era unha persoa agresiva e ambiciosa, os yuppies traballaban na bolsa con poucos escrúpulos e frecuentaban ambientes e restaurantes exclusivos, esnifando cocaína e vestían á italiana especialmente Armani e Versace.

Actualidade[editar | editar a fonte]

Deseño dunha colección[editar | editar a fonte]

Exemplo de figurín de moda

Desde mediados do século XX, a moda construese aos poucos e dando unha imaxe dun inevitable fenómeno social. Modistas, como Paul Poiret a principios do século, ou posteriormente Madeleine Vionnet, Cristóbal Balenciaga, Christian Dior, Yves Saint Laurent, Hubert de Givenchy , Pierre Cardin e Coco Chanel e André Courrèges, Nina Ricci e, máis recentemente, Thierry Mugler, Giorgio Armani, Gianni Versace, Christian Lacroix, Helmut Lang e Miuccia Prada, Antoine Chaulieu e Tom Ford convertéronse en figuras públicas. Convertéronse en creadores de tendencias das grandes marcas da distribución internacional. O seu rol é conseguir achegarse ao colectivo dos consumidores.

Nos países templados, a moda renóvase en función dun sistema de acordo coas estacións anuais, en periodos de seis meses: outono / inverno e primavera / verán. Antes de que a colección chegue ás tendas, sempre hai un gran traballo en equipo xa que as coleccións deseñanse con seis ou oito meses de anticipación.

O primeiro paso é a procura de indicadores para prever a dirección da moda do futuro. Con esta recolleita de información, prepárase un caderno coas tendencias, máis coñecido polo seu nome inglés trend book (libro de tendencias).

Para poder realizar esta recolleita de ideas, hai varios pasos inevitables, diversos eventos que hai que ter presente. En primeiro lugar, son os desfiles de moda, como a de "Première Vision" (Primeira Visión) en París, e a "Pitti Uomo i Pitti Immagine" (Home Pitti e Imaxe Pitti) de Florencia e Milán, onde hai un gran número de salóns. Ademais tamén existen os desfiles de moda pero o máis accesible son os escaparates e ver como viste a xente nas rúas. Por iso, fotográfanse varios detalles interesantes sobre como viste a xente da rúa, incluso os fashion Buyers van comprar roupa e accesorios en determinadas tendas de referencia.

A continuación, establécese un apuntamento dos diferentes elementos, e poñense en marcha diferentes grupos de ideas que se concretan nos diferentes temas. Cada un destes temas inclúe diversos materiais asi como diferentes tipos de pezas cos seus pequenos detalles.

Así, cada páxina dun libro de tendencias presentarase cunha mostra de textiles, debuxos técnicos detallados, unha ilustración de moda (a figura) e, posiblemente, con fotografías das referencias. O resultado será exhibido nos salóns de moda da tempada ou vendidos directamente ás grandes marcas de roupa. Estes libros poden anticipar a tendencia da moda en dúas ou tres tempadas, é dicir, a modo de exemplo, no outono/inverno de 2005, preséntouse a tendencia dos libros de primavera/verán de 2006, xa se acabaron de deseñar as de outono/inverno do 2006/2007 e iniciouse a procura da proposta de primavera/verán do 2007.

Nun libro de tendencias ( trend book) aparecen un conxunto de ideas, aínda non hai ningunha colección creada. O deseñador utilízao para crear a súa propia colección, e só tomará os elementos que lle interese. Como exemplos de deseñadores de trend book cave destacar Nelly Rodi, Peclers ou Promostyl en París, e A+A en Milán.

Creación[editar | editar a fonte]

Unha vez que as ideas e os temas foron seleccionados, os deseñadores deben crear as súas coleccións cunha tempada de antelación, ou ata dúas. Debe seleccionar as ideas e os tecidos definitivos que decidiron promover, proporcionar impresións ou bordados, e detalles dos pequenos accesorios como poden ser clips ou botóns. A continuación, han de montar unha colección que inclúan os trend books de diferentes grupos. Por exemplo, nun tema sobre a maxia, levaranse a cabo unha ducia de pezas coa idea da bruxería, outra sobre as fadas, unha sobre as variñas máxicas, etc. Nunha colección, en función do tamaño da marca, pode haber entre dous e seis grupos de traballo.

Os deseñadores deben asegurarse que a colección sexa equilibrada e que os diferentes compoñentes vaian ben coordinados. Cada modelo sera representado por un debuxo técnico que mostrara claramente todos os detalles, cunha visión dianteira e outra traseira, e ata máis tarde detállanse elementos máis especificos. Unha vez terminado este traballo, a presentación farase en forma de debuxos técnicos de cada un deles cunha mostra do tecido textil ou das referencias pertinentes.

O modelista é responsable dos seus debuxos técnicos para deseñar un patrón do vestido. Nesta etapa prodúcense frecuentemente contactos entre o modelista e o deseñador para axustar a proposta á realidade do día a día. Finalmente, o modelista segue adiante e elabora os prototipos para ver si é o que realmente se quere facer. Aínda hai marxe de mellora e o proceso complétase unha vez que se incorporan os últimos cambios.


Da confección á comercialización[editar | editar a fonte]

Unha vez que o patrón de cada prototipo foi producida por modelista, pásase á fase de industrialización que a miúdo é máis responsabilidade do patrocinador e o gradeur (modelista xefe). O patrocinador, a partir do patrón coas principais pezas do vestido, encárgase de montar todas os anexos de pezas técnicos, por exemplo dobreces, e algúns persoais de montaxe. O gradeur é o responsable de traducir o modelo elaborado e adaptalo a unha talla de referencia, un modelo descrito válido para todas as tallas que se quereirán producir.

Unha vez que o patrón de cada modelo entra en fase de industrialización, a roupa prodúcese en maior ou menor cantidade segundo a distribución esperada. Esta é a confección do vestido, que posteriormente é empaquetada e enviada aos diferentes puntos de venda.

Algúns modelos poden ser creados específicamente para un desfile de moda, por exemplo, para anticipar a colección da marca. Nunha colección, aproximadamente o 20% dos modelos non se venderán nunca.

Bibliografia[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Dicionario da Real Academia Galega
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Moda Gran Enciclopedia Catalana
  3. Rosita Levi Pizetsky - Storia del costume in Italia, Istituto editoriale Italiano, 1966
  4. Nathalie Bailleux e Bruno Remaury. Modes et vêtements. Éditions Gallimard. ISBN 2-07-053270-4. 
  5. Segundo o Barnhart dictionary of etymology] de 1988

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: A Moda